ตอนที่4

“พี่ศิลาทำอะไรอยู่คะ” ไพลินเค้นเสียงถามชายหนุ่ม แม้หญิงสาวจะเผยรอยยิ้มให้เห็นแต่สายตากลับมีแต่ความเคลือบแคลง

“ว่านดาวจะล้มพี่ก็เลยช่วยประคอง”

“ก็ว่าอยู่ทำไมพี่ศิลาถึงไปกอดว่านดาวได้ ที่แท้ว่านดาวจะล้มนี่เอง”

ว่านดาวรู้ตัวว่าไพลินไม่พอใจที่เธอใกล้ชิดกับศิลา น้ำเสียงที่ดูเน้นย้ำให้รู้ตัวนั้นทำเธออึดอัดใจเป็นอย่างมาก แต่ก็นึกขอบคุณหญิงสาวในใจที่ปรากฏตัวได้จังหวะพอดี ไม่งั้นเธอก็ไม่รู้ว่าต้องหลีกหนีออกจากท่าทีดุดันของศิลาได้ยังไง

“ฉันต้องไปอ่านหนังสือกับเพื่อนต่อ ขอตัวนะคะ”

“เดี๋ยวสิ นี่ก็เย็นมากแล้วไม่คิดจะกลับบ้านหรือไง อ่านหนังสืออ่านวันไหนก็ได้มั้ย” ศิลาคว้าข้อมือว่านดาวเอาไว้อีกครั้ง ชายหนุ่มยังติดใจกับท่าทีของหญิงสาวที่แสดงออกต่อเขาเมื่อสักครู่ ไพลินเองพอเห็นศิลายื้อยุดจับมือว่านดาวเอาไว้ก็ยิ่งไม่พอใจ ดูเหมือนว่าชายหนุ่มไม่สนใจเลยว่าเธอก็ยังอยู่ตรงนี้

“กลับบ้านได้แล้วนี่คือคำสั่งในฐานะผู้ปกครอง”

“คุณเองก็ไม่ได้จะกลับบ้านนี่จะไปดูหนังกับคุณไพลินไม่ใช่เหรอคะ” การตอบโต้ของว่านดาวทำให้แววตาที่ดุดันของศิลาค่อยๆ โอนอ่อนลง ชายหนุ่มเองก็ลืมไปว่าวันนี้รับปากกับไพลินไว้ว่าจะไปดูหนังด้วยกัน

“ถ้าพี่ศิลาไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรค่ะ ไว้เราค่อยดูหนังกันครั้งหน้าก็ได้” ไพลินมองไปที่ชายหนุ่มด้วยความผิดหวัง

“ขอโทษนะพี่ลืมจริงๆ งั้นเราไปกันเลยมั้ย”

ศิลาโอบหลังไพลินพาเดินไปขึ้นรถโดยมีว่านดาวยืนมองอยู่ พอเป็นเรื่องของไพลินชายหนุ่มกลับอ่อนโยนลงทันที ซึ่งต่างจากเธอที่เอาแต่เกรี้ยวกราดตำหนิติเตียนทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ชายหนุ่มช่างแบ่งเส้นความชอบกับความเกลียดชังได้ชัดเจนจริงๆ

ช่วงค่ำของวัน

ว่านดาวกลับมาถึงบ้านก็เดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง ไม่ทันได้เปิดประตูเข้าห้องก็ถูกศิลาดึงตัวเข้าไปพิงระเบียงบ้านโดยที่ชายหนุ่มใช้มือทั้งสองคร่อมราวระเบียงล้อมตัวหญิงสาวไว้อีกที การจู่โจมเข้ามาแนบชิดของศิลาทำว่านดาวตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก

“คุณจะทำอะไร?”

“เธอล่ะเป็นอะไร ทำไมต้องทำท่ารังเกียจเวลาฉันเข้าใกล้ด้วย”

“เปล่าสักหน่อยคุณคิดมากแล้ว” ชายหนุ่มไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าตัวเองน่ากลัวแค่ไหน ใกล้ชิดกับเสือดุร้ายอย่างเขาต้องมีหวาดระแวงเป็นธรรมดา

“เธอกลัวฉันเหรอ”

“ท..ทำไมฉันต้องกลัวคุณด้วย”

“ก็ตอนนี้เธอสั่นไปทั้งตัว ดูไม่ดุดันเหมือนวันแรกๆ ที่เจอกันเลย พูดก็ยังติดๆ ขัดๆ อีก"

“ไม่ใช่สักหน่อย คุณมีอะไรให้ฉันต้องกลัวด้วย” หญิงสาวกัดฟันโต้กลับ จะให้ชายหนุ่มรู้ว่าเธอหวาดกลัวเขาไม่ได้

"งั้นเธอว่า…ถ้าเธอตกลงไปชั้นล่างจะพิการหรือว่าคาที่”

“หมายความว่าไง นี่คุณจะฆ่าฉันเหรอ?” ว่านดาววิตกเป็นอย่างมาก เห็นแววตาที่จริงจังของศิลาความกลัวก็ทวีคูณขึ้น หรือว่าความเกลียดชังที่ชายหนุ่มมีต่อเธอนั้นมันมากมายจนไม่อยากให้เธอมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

ศิลาพอเห็นสีหน้าซีดเผือดของว่านดาวก็ดูจะชอบใจนัก ชายหนุ่มไม่คิดว่าหญิงสาวจะกลัวเขาได้ถึงเพียงนี้ งั้นถ้าจะเย้าหยอกเธอต่ออีกสักหน่อยก็น่าจะสนุกดี

ศิลาทำทีว่าจะผลักหญิงสาวลงจากระเบียงบ้าน ด้วยความตระหนกตกใจว่านดาวจึงกระชากเสื้อชายหนุ่มเพื่อยึดเหนี่ยวตัวเองไว้ไม่ให้ตกลงไป จนทำให้กระดุมเสื้อเชิ้ตแทบทุกเม็ดของศิลาหลุดออกตกกระเด็นตามพื้นเผยให้เห็นแผงอกกล้ามท้องแน่นของชายหนุ่มอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สีหน้าที่หวาดกลัวของว่านดาวก็เปลี่ยนเป็นค่อยๆ แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย หญิงสาวรีบหลับตาลงในทันที

ศิลาเห็นท่าทีเหนียมอายของว่านดาวก็ชอบใจนัก ชายหนุ่มค่อยๆ ประคองตัวหญิงสาวออกห่างจากราวระเบียง มือใหญ่ก็สัมผัสไปที่แก้มแดงนั้นของเธอด้วยความเอ็นดู

“ลืมตาได้แล้ว คิดได้ไงว่าฉันจะฆ่าเธอ”

“คุณก็ใส่เสื้อให้มันดีๆ ก่อนสิ”

“ใส่ได้ไงก็เธอทำกระดุมเสื้อฉันหลุดไปหมดแล้ว อย่าบอกนะว่ารู้สึกหวั่นไหวกับรูปร่างฉัน”

“ไม่ใช่สักหน่อย” ว่านดาวลืมตาเถียงกลับในทันควัน แต่พอเห็นหน้าท้องที่กำยำสมส่วนของศิลาก็รีบเบือนหน้าหนีอีกครั้ง การที่เธอจะเขินก็เป็นเรื่องธรรมดา จะมีสักกี่ครั้งที่ได้เห็นของดีเช่นนี้กันล่ะ

ระหว่างนั้นว่านดาวก็เหลือบเห็นแสงรวีกำลังเดินขึ้นบันไดมา เธอไม่อยากให้แสงรวีเห็นเธออยู่กับศิลาในสภาพที่เสื้อของชายหนุ่มหลุดลุ่ยจึงรีบคว้ามือชายหนุ่มเข้าไปหลบที่ห้องนอนของตัวเอง ด้วยความกังวลกลัวว่าศิลาจะเผลอปากออกไปจึงรีบเอามือปิดปากเขาไว้

“หนูว่านกลับมาแล้วใช่มั้ย” แสงรวีตะโกนถามผ่านหน้าประตูห้อง พอจะเปิดประตูเข้าไปแต่ประตูกลับล็อกไว้ซึ่งปกติหญิงสาวไม่เคยล็อกประตูเลยสักครั้ง

“กลับมาแล้วค่ะ ว่านกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ คุณป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ”

“อ่อ…ป้าจะตามไปกินข้าวน่ะ เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็ตามลงไปนะ” แสงรวีเผยยิ้มก่อนจะเดินจากไป ที่แท้ที่หญิงสาวล็อกห้องไว้เพราะเปลี่ยนเสื้อผ้านี่เอง ก็คงเป็นเรื่องธรรมดาเพราะตอนนี้เธอก็โตเป็นสาวแล้วความเป็นส่วนตัวก็ต้องมีบ้าง

ว่านดาวถอนหายใจด้วยความโล่งเมื่อรู้ว่าแสงรวีออกไปแล้ว พอเห็นสายตาของศิลาที่กำลังจ้องมาที่เธอก็รีบคลายมือที่ปิดปากชายหนุ่มออกทันที

“ทำไมต้องกลัวว่าแม่ฉันจะรู้ว่าฉันอยู่กับเธอด้วย”

“ฉันแค่ไม่อยากให้แม่คุณเข้าใจผิด ดูสภาพคุณตอนนี้สิเป็นใครก็คิดไม่ดีได้ทั้งนั้น”

“คงมีแต่เธอแหละที่คิดไม่ดี เป็นเด็กเป็นเล็กก็คิดเรื่องแบบนั้นแล้ว จำไว้เรียนให้จบก่อนค่อยมีแฟนเข้าใจมั้ย”

“ฉันยี่สิบแล้วนะไม่ใช่เด็กสักหน่อย อีกอย่างฉันจะมีแฟนก็ไม่เห็นเกี่ยวกับคุณเลย”

“เกี่ยวสิเพราะฉันไม่อนุญาต ฉันมีสิทธิ์เพราะเป็นผู้ปกครองเธอ”

“เป็นผู้ปกครองก็ไม่มีสิทธิ์”

“งั้นก็ในฐานะคู่หมั้น อย่าลืมสิว่าแต่แรกเธอเข้าบ้านนิธิราด้วยสถานะอะไร เพื่อนผู้ชายน่ะมีได้แต่ห้ามมีแฟน…เข้าใจมั้ย”

“เข้าใจก็ได้” หญิงสาวหน้ามุ่ยตอบรับด้วยความจำยอม เป็นชายหนุ่มเองที่บอกปัดมาตลอดเรื่องการหมั้นหมาย แต่ตัวเองกลับเอาเรื่องหมั้นนี้มาอ้างสิทธิ์เพื่อควบคุมเธอซะงั้น ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย

หลายวันผ่านไป

ศิลาใช้เวลาในวันหยุดพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังนั่งจิบกาแฟยามบ่ายอยู่นั้นว่านดาวก็มาขออนุญาตออกไปติวหนังสือข้างนอกบ้านกับเพื่อน ถ้าไปโดยไม่บอกกล่าวก็กลัวว่าชายหนุ่มจะไม่พอใจเอาอีก

“จะกลับกี่โมง แล้วชมพู่ไปด้วยมั้ย” ชายหนุ่มซักไซ้ด้วยความอยากรู้ ในบรรดาเพื่อนของว่านดาวที่เขารู้จักก็คงมีแต่หญิงสาวที่ชื่อชมพู่เท่านั้นที่พอจะไว้ใจได้บ้าง

“ไปด้วยค่ะ อาจจะกลับค่ำหน่อยวันนี้วันเกิดชมพู่ด้วย เพื่อนๆ ก็เลยจะกินเลี้ยงกัน”

“ก็ได้ เสร็จแล้วโทรมาฉันจะไปรับ”

เมื่อได้รับอนุญาตจากศิลาหญิงสาวก็ไม่รอช้า เธอรีบออกจากบ้านเพราะเพื่อนสาวมารอรับอยู่ที่หน้าประตูแล้ว ศิลาเองก็ไม่อยากกวดขันกับว่านดาวมากจนเกินไป อย่างน้อยในวัยนี้ของเธอก็ควรได้ใช้ชีวิตได้อย่างตามใจบ้าง

ช่วงค่ำของวัน

“พี่ศิลามานั่งตรงนี้สิคะ” ไพลินลุกจากโซฟาเดินเข้าไปควงแขนชายหนุ่มให้เข้ามานั่งข้างๆ ก่อนหน้านี้เธอโทรให้ศิลาออกมาสนุกด้วยกันในงานฉลองวันเกิดเพื่อนสนิทของเธอ ชายหนุ่มเองอยู่บ้านก็ไม่ได้ทำอะไรออกมาผ่อนคลายบ้างก็ดี

“ครึกครื้นจังเลยเนาะ” ศิลายิ้มกว้างพอใจมองบรรยากาศรอบๆ ตัวด้วยความเพลิดเพลิน หนุ่มสาวในวัยนี้ดูมีพลังล้นเหลือกันมากจริงๆ

“พี่ศิลาออกไปเต้นกับลินมั้ยคะ”

“ไม่ดีกว่าพี่แก่แล้วไม่ไหวหรอก”

“แก่ที่ไหนถ้าลินไม่รู้จักพี่ศิลามาก่อนก็คิดว่ายี่สิบต้นๆ เองนะ”

“ดูพูดเข้าสิ”

“นะ นะ…ไปเต้นกับลินหน่อย”

ศิลาจำยอมต้องลุกจากโซฟาเพราะทนความเร้าหรือของไพลินไม่ไหว ถึงเต้นไม่เป็นแต่ยืนอยู่ข้างๆ ให้หญิงสาวเต้นให้ดูก็สนุกสนานไปอีกแบบ ไพลินเองเห็นสายตาอบอุ่นและรอยยิ้มละมุนของศิลาที่กำลังมองตัวเองใจก็เต้นแรง หญิงสาวไม่อาจต้านทานความหลงใหลนี้ได้อีกต่อไปจึงหอมแก้มชายหนุ่มในทันที ไพลินมีความสุขนักเมื่อเห็นว่าศิลาไม่ได้ติติงกับการกระทำของเธอ

“เด็กน้อย…เราโตแล้วนะต่อไปจะหอมแก้มพี่แบบนี้ไม่ได้แล้วนะ” ศิลาลูบไปที่ศีรษะหญิงสาวด้วยความเอ็นดู สำหรับชายหนุ่มแล้วยังไงการหอมแก้มเมื่อสักครู่ก็ให้ความรู้สึกเด็กน้อยหอมแก้มพี่ชายเท่านั้น เพราะสมัยที่หญิงสาวยังเรียนมัธยมปลายก็เคยหอมแก้มเขาแบบนี้มาเหมือนกัน แต่ต่อไปไม่อยากให้ทำอีกเลยต้องปรามเอาไว้ก่อน เพราะเธอเองก็โตเป็นสาวแล้ว

"แต่พี่ศิลารู้ใช่มั้ยว่าลินชอบพี่จริงๆ เราหมั้นกันเลยได้มั้ยคะ” น้ำเสียงสั่นเครือและแววตาที่จริงจังของหญิงสาวทำศิลาค่อยๆ คลายยิ้มลง

“พี่บอกแล้วไงว่ารอให้เรียนจบก่อนค่อยว่ากันอีกที เรื่องแบบนี้ไม่ต้องรีบก็ได้”

“งั้นถ้าลินเรียนจบแล้วก็ทำได้ใช่มั้ยคะ”

ชายหนุ่มยืนนิ่งไม่ได้ตอบกลับทำได้แค่เผยยิ้มบางๆ บีบแก้มหญิงสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ศิลาไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองที่ไพลินจู่โจมหอมแก้มเขาโดยไม่ทันตั้งตัว เขาเองก็แค่มองว่าเป็นความไร้เดียงสาของเด็กสาวเท่านั้น

ว่านดาวอยู่ข้างนอกร้านยืนมองคนทั้งคู่ตั้งแต่แรกผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ก็รู้สึกหน่วงในใจอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่เธอเองก็มั่นใจในความรู้สึกตัวเองว่าไม่ได้คิดเกินเลยกับศิลา แต่ทำไมพอเห็นทั้งคู่สนิทสนมกันความรู้สึกกลับคลุมเครือไปหมด

“ว้าว…สองคนนั้นแสดงความรักกันเปิดเผยจริงๆ” ชมพู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ดูจะตื่นเต้นกับภาพที่เห็นนัก

“รีบไปเถอะป่านนี้เพื่อนๆ รอเธอกันแย่แล้ว” ว่านดาวดึงมือเพื่อนสาวให้ออกมา ตอนนี้เธอแค่อยากไปให้ไกลจากสถานที่ตรงนี้ก็เป็นพอ