บทที่ 15

“สูงกว่าเธอก็แล้วกันยัยตัวเล็ก หึหึ” เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับหัวเราะในลำคอท่าทางสบายอารมณ์

“เชอะ!”

ใบหน้าสวยสะบัดหน้าหนีอย่างแง่งอน คนร่างสูงยิ้มอย่างมีความสุขที่สามารถทำให้ยัยตัวเล็กอย่างปริมามีอาการแบบนี้ใส่เขาได้อีกครั้ง

รัชภูมิรู้ว่าปริมาปลื้มจีรวัฒน์เพื่อนต่างห้อง เขารู้สึกไม่ชอบเอาเสียเลยที่รู้ว่าเพื่อนสาวผู้นี้แอบปลื้มผู้ชายอื่น มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ คนที่ดูเรียบร้อย เรียนเก่งและอ่อนหวานกับใครๆ ได้หมดยกเว้นเขา แต่ถึงกระนั้นก็เป็นเพราะเขาเองที่ชอบหาเรื่องแหย่ให้เธอโกรธอยู่เรื่อย ทั้งนี้ก็เพราะมันทำให้เขาอารมณ์ดีทุกครั้งที่ได้เห็นเธอค้อนเพราะเป็นสิ่งที่ปริมาทำไม่บ่อยนัก

“ตัวเล็กแบบนี้จะหาแฟนได้เหรอ” เขายังตอแยเธอต่อ

“นายคอยดูต่อไปก็แล้วกัน”

“ต้องรอไปอีกนานแค่ไหน สักสิบปีพอไหม” รัชภูมิพูดอย่างเย้ยหยันแกมหัวเราะ

“นาย...บ้า!” ปริมาหน้าแดงก่ำกับคำพูดคล้ายกับปรามาสใส่เธอ

“มาว่าแต่เรา นายเถอะปากอย่างนี้เมื่อไหร่จะมีแฟน เราอยากจะรู้นักว่าผู้หญิงคนไหนจะโชคร้ายที่ได้มาเป็นแฟนคนอย่างนาย” ปริมากัดตอบบ้าง

เขายิ้มอย่างมั่นใจในตัวเอง

“ถ้าอยากมีหาเมื่อไหร่ก็ได้”

รัชภูมิพูดเหมือนหลงตัวเอง แต่ปริมารู้ว่าเขาไม่ได้พูดเกินจริง เพราะในห้องมีเพื่อนผู้หญิงหลายคนที่แอบชอบเขาอยู่ ทั้งที่แสดงออกและไม่แสดงออก ด้วยความที่รัชภูมิเป็นคนที่สุภาพและมีน้ำใจกับเพื่อน บวกกับเป็นคนที่เข้าใจความรู้สึกของคนอื่น จึงเป็นเสน่ห์ของเด็กหนุ่มผู้นี้อย่างหาตัวจับยาก นอกจากนั้นเขายังเป็นลูกเศรษฐีที่ร่ำรวยเป็นอันดับต้นๆ ของจังหวัดแต่เขาเองไม่เคยอวดตัว และวางตัวเรียบง่ายกับเพื่อนๆ ทุกคน แม้แต่กับเธอซึ่งเป็นลูกชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งที่ฐานะจัดอยู่ในขั้นขัดสน เขาก็ไม่เคยเอาเรื่องความแตกต่างนี้เข้ามาเป็นอุปสรรคขัดขวางการเป็นเพื่อนเลยสักนิด

“เป็นห่วงก็แต่เธอนั่นแหละยัยตัวเล็ก” รัชภูมิมองหน้าปริมายิ้มๆ อีกครั้ง หญิงสาวรู้สึกขัดใจและไม่อาจสรรหาถ้อยคำมาตอบโต้เขา

“เอ้าๆ เลิกเถียงกันได้แล้ว คู่นี้เป็นอะไรเจอกันทีไรเป็นต้องกัดกันทุกทีสิ” ฐิติพรเป็นฝ่ายห้ามทัพ “ก้องนายหาเรื่องปริมอีกแล้วใช่ไหม” เธอหันมาเอาเรื่องกับรัชภูมิต่อทันที

“บ้าน่ะแก้ม ยัยตัวเล็กนี่ก็ร้ายใช่เล่นซะที่ไหน”

เขาพูดกลั้วหัวเราะแต่แววตายังจดจ้องอยู่บนหน้าเรียวใสของคนที่เขาเรียกว่า ‘ตัวเล็ก’ อยู่อย่างไม่คิดจะหันไปมองอย่างอื่น

“นี่นาย...” ปริมากำลังจะอ้าปากตอบโต้

“พอๆ” ฐิติพรรีบหย่าศึกที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง

“วันเสาร์นี้เราเจอกันที่บ้านตั้มนะ ไปทำงานกลุ่มกัน” หัวข้อสนทนาถูกเปลี่ยนไปเพราะไม่อยากให้ทั้งคู่ต้องมาปะทะคารมกันอีก

“ได้สิ เราไปอยู่แล้ว” รัชภูมิรับปาก “แล้วเจอกันนะยัยตัวเล็ก” เขายักคิ้วหนาให้พร้อมกับอมยิ้ม ก่อนจะเดินเลี่ยงไปหากลุ่มเพื่อนผู้ชายที่อยู่อีกฟากหนึ่งของเวที

“ปริม” ฐิติพรเอ่ยเมื่อคล้อยหลังรัชภูมิไปแล้ว “แก้มว่านายก้องนี่เขาดูแปลกๆ นะ”

“แปลกยังไงเหรอแก้ม” ปริมาเลิกคิ้วที่โก่งราวกับคันศรขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับถามอย่างสงสัย

“แปลกที่เขาชอบหาเรื่องแต่กับเธอ”

“เขาคงไม่ชอบหน้าปริมมั้ง” หญิงสาวตอบอย่างไม่คิดจะหาเหตุผล

“แล้วถ้าหากตรงข้ามล่ะปริม” ฐิติพรตั้งข้อสงสัย

คำพูดประโยคนั้นทำเอาหัวใจของปริมากระตุกไปครั้งหนึ่ง

“ไม่หรอกแก้ม” ปริมารีบปฏิเสธความคิดนั้นของเพื่อนสาวทันที “เขาไม่มีทางคิดอะไรแบบนั้นกับปริมหรอก”

“ปริมไม่เห็นเหรอกับคนอื่นนายก้องสุภาพเรียบร้อยจะตาย จะมีก็แต่กับเธอนี่แหละที่เขาชอบหาเรื่อง อีกอย่างนะ ปริมออกจะเรียบร้อยขนาดนี้ไม่เห็นมีอะไรให้น่าหาเรื่องสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะเขาอยากหาเรื่องมาคุยกับเธอ”

ยิ่งฐิติพรพูดมากเท่าไหร่ก็ดูเหมือนจะยิ่งเข้าตัวปริมามากขึ้น เธอเองก็เคยสงสัยเช่นกันว่าทำไมรัชภูมิถึงได้ชอบหาเรื่องตัวเองนักหนาทั้งๆ ที่เธอกับเขาก็ไม่ได้มีเรื่องขัดใจอะไรกัน แต่ปริมาเองก็ไม่ปฏิเสธว่าลึกๆ แล้วเธอเองก็แอบมีความสุขที่ได้ต่อปากต่อคำกับเขา

“คิดมากน่าแก้ม” ปริมารีบขจัดข้อสงสัยของเพื่อน

ฐิติพรกำลังจะอ้าปากพูดต่อ

“เราไปกันเถอะ นี่จะบ่ายโมงแล้วเดี๋ยวเข้าเรียนไม่ทัน” ปริมาตัดบทพร้อมกับฉวยข้อมือของฐิติพรให้เดินตามออกมา ก่อนที่จะถูกผู้เป็นเพื่อนรุกเร้าไปมากกว่านั้น

เช้าวันเสาร์...

ปริมา ฐิติพร และรัชภูมิมาพร้อมกันที่บ้านของวิฑูรย์หรือตั้ม เพื่อทำโครงงานชิ้นใหญ่ของปีนี้ ซึ่งสมาชิกทั้งหมดในกลุ่มตกลงกันว่าจะทำวงจรแบบจำลองการเจริญเติบโตของทารกในครรภ์มารดา

บ้านของวิฑูรย์เป็นบ้านสองชั้นอยู่ทางถนนรอบเมืองซึ่งไม่ไกลจากโรงเรียนมากนักทำให้หาง่าย วันนี้พ่อแม่ของวิฑูรย์ไปทำธุระนอกบ้าน ปล่อยให้เด็กๆ ทำงานกันตามลำพัง

 วิฑูรย์กับรัชภูมิเป็นเพื่อนสนิทกัน เขามาที่บ้านวิฑูรย์บ่อยๆ จึงทำให้คุ้นเคยกับที่บ้านของวิฑูรย์เป็นอย่างดี อีกทั้งยังสนิทสนมกับผู้เป็นบิดามารดาของวิฑูรย์จนเรียกได้ว่าแทบจะเป็นลูกชายคนที่สองของบ้านหลังนี้ไปแล้ว