Chapter 15

“อัปสรจ๋า วันนี้อัปสรกลับไปก่อนนะจ๊ะ ผมจะให้คาร์เมนไปส่ง แล้วคืนนี้ผมจะโทรไปหา”

เบนนิโต้พูดเสียงหวานกับศรีอัปสรแล้วหันทำตาดุใส่คาร์เมน อยากจะโกรธเพื่อนอยู่เหมือนกัน แต่รู้ดีว่าถ้าเมษาต้องการอะไรแล้วเธอจะต้องทำให้ได้การขัดขวางก็ทำได้ยาก เพราะหญิงสาวชอบยกอันโตนิโอ้มาอ้าง ที่เขาเคยถามพี่ชายไป ทำไมยอมเป็นเครื่องมือให้เมษาข่มขู่น้องชายอย่างเขา พี่ชายก็เอาแต่หัวเราะและตอบแค่ว่า

“เอาน่าวันหนึ่งแกจะรู้คำตอบเอง แล้วแกจะต้องขอบใจพี่ที่ทำอย่างนี้ด้วย” จนถึงตอนนี้มันก็หลายปีแล้วแต่เขาก็ยังไม่รู้คำตอบที่พี่ชายเคยบอกไว้สักที และเริ่มที่จะหงุดหงิดอารมณ์เสียเพราะโดนเมษาก่อกวน

“นายไปส่งอัปสรที่คอนโดให้เรียบร้อยนะคาร์เมน แล้วรีบกลับมา ก่อนที่ฉันจะระงับอารมณ์ไม่อยู่ฆ่าหมาแถวนี้ตายไปเสียก่อน”

เบนนิโต้หันหน้าไปทางเมษา ไม่รู้ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงชอบมาขัดขวางและทำลายอารมณ์สุนทรีย์ในตัวเขาได้บ่อยๆ จะบอกว่าเป็นเพราะรัก ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ เขาไม่อยากเชื่อ เพราะเมษาก็มีผู้ชายล้อมหน้าล้อมหลัง ซึ่งเขาก็เคยเจอกับตัวเองแล้วตอนที่ไปหามีนาที่บ้าน

เมษายืนดูผู้ชายพวกนั้นต่อยกันได้หน้าตาเฉยเสียด้วยซ้ำ ความจริงเขาก็อยากจะรู้เหมือนกัน เมษามีดีอะไร ทำไมชายหนุ่มหลายคนถึงได้ติดใจเธอกันนัก แต่ติดเขารักและเกรงใจมีนา ไม่เช่นป่านนี้เมษาอาจจะสมใจ ได้มีอะไรกับเขาสมอยากไปแล้วก็ได้

เบนนิโต้ปรายตามองเมษาอย่างที่นั่งยิ้มหน้าระรื่นอย่างไม่รู้สึกรู้สากับคำพูดเสียดสีของเขา

“ครับนาย”

“อัปสรจ๋า ฮันนี่กลับไปก่อนนะจ๊ะ แล้วผมจะโทรหา” เบนนิโต้จุมพิตศรีอัปสรอย่างร้อนแรงต่อหน้าเมษา หวังว่าเธอจะลุกขึ้นเต้นห้ามและหลุดปากเรื่องพี่เอออกมาบ้าง แต่หญิงสาวกลับส่งเสียงหวานให้แก่แม่เพื่อนรักที่ช่างนำแต่สิ่งไม่ดีทำให้คนอื่นเขาหงุดหงิดได้เสมอแทน

“กานจ๋า ตัวเองออกไปรอเราข้างนอกนะจ๊ะ อย่าปล่อยให้อีตาน้ำแข็งตกผลึกหน้าเตารีดเข้ามาขัดจังหวะการพลอดรักของเรากับพี่บีได้ล่ะ” เมษายิ้มทำตาวับวาวใส่เบนนิโต้ที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับน้ำเสียงหวานแสบไส้ของเธอ

“ได้จ้าเพื่อนรัก เต็มที่เลยนะ ทางนี้เดี๋ยวเราจัดการเอง”

กานพลูรับคำ ก่อนจะเดินตามร่างสูงใหญ่ที่เลิกคิ้วมองเมษาอย่างสงสัย คาร์เมนจ้องหน้าเมษาเต็มๆ เพียงได้เห็นรอยยิ้มหวานและเชือดเฉือนจากดวงตาคู่นั้น ทำให้เขาอยากจะหัวเราะให้ลั่นห้อง ครั้งแรกที่ได้ยินฉายานี้เขาถึงกับโกรธจนควันออกหู รีบควานหาตัวคนตั้งฉายานี้ให้อยู่เป็นนานแต่ก็ไม่เจอเสียที

แล้วความจริงก็ปรากฏในวันนี้เอง เขาได้ฉายาบ้าๆ นี่มาจากยายจอมจุ้นเมษา คนที่ทั้งเขาและเบนนิโต้ไม่อยากให้มาอยู่ใกล้ๆ นี่เองสงสัยว่าฝีมือของเขาจะตกเสียแล้ว ถึงได้มองข้ามเมษาไปได้

คาร์เมนสลัดศีรษะเล็กน้อยขณะเดินตามร่างศรีอัปสรไป

“ไงคะพี่บี เสียดายมากหรือไงคะ” เมษาอดแขวะเบนนิโต้ไม่ได้

“ใช่ เสียดาย” เบนนิโต้รับหน้าตาย เขามองหน้าขาวสวยของเมษาอย่างเกรี้ยวกราด

“เสียดายมาก จะตามไปใหม่ก็ยังทันนะคะ น้องเมย์ไม่ได้ว่าไม่ได้ห้ามพี่บีสักหน่อย” เมษาพิงพนักเก้าอี้มองเบนนิโต้ตาเป็นประกาย ปากก็พูดจากประชดประชัน ถ้าตอนนี้คุณป้าดากับคุณลุงเปรโดยังอยู่ เบนนิโต้คงจะไม่แสดงพฤติกรรมแบบนี้ใส่เธอ คิดแล้วให้เสียใจและน้อยใจที่สุด ตอนที่ฝังศพท่านทั้งสอง คนที่ได้ยืนอยู่เคียงข้างเบนนิโต้หาใช่เธอไม่ แต่กลายเป็นยายปีศาจมีนา

เบนนิโต้กระชากแขนเมษาขึ้นมาจากโซฟา “เธอนี่มันนางแม่มดดีๆ นี่เองเมษา เมื่อไหร่ที่เธอจะตายไปจากชีวิตฉัน!” เบนนิโต้เขย่าตัวเมษาอย่างไม่ปรานีปราศรัย ไม่สนใจว่าร่างบางจะเจ็บแค่ไหนกับการกระทำของตนรู้เพียงแค่ว่าเขารังเกียจและเกลียดหญิงสาวตรงหน้ายิ่งนัก

เมษาเม้มปากแน่นกลั้นเสียงร้องเพราะแรงจิกจากมือเบนนิโต้ที่เขย่าตัวเธอจนหัวส่ายคลอนไปมา “ถ้าน้องเมย์เป็นแม่มด มีนาคงจะเป็นนางฟ้าสำหรับพี่บีซินะคะ พี่บีถึงจะแต่งงานกับพี่มีนานะ”

“ใช่น้องมีนาเป็นนางฟ้าสำหรับฉัน ทั้งสวยทั้งเก่งผิดกับเธอนังแม่มด ปากเสีย ร่านผู้ชาย คงคิดซินะว่าจะใช้ร่างกายเน่าเฟะและมีหนอนชอนไชของเธอมาจับฉันได้ บอกตรงๆ ต่อให้เธอแก้ผ้าล่อนนอนแบต่อหน้าต่อตา ฉันยังไม่อยากจะมองให้เสียสายตาเลย ฉันรับไม่ได้ กระเดือกเธอไม่ลงจริงๆ ” เบนนิโต้กวาดตามองเมษาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าอย่างสมเพชเวทนาและดูถูกดูแคลนปากก็ยิ้มเยาะ

เมษาน้ำตาไหลพรากเพราะคำพูดบาดใจที่เบนนิโต้กล่าวหา อย่างเธอนี่นะ จะยอมแก้ผ้าให้ผู้ชายทำอย่างว่า ถึงจะรักเขาสักเพียงใด แต่อย่าหวังว่าคนอย่างเธอจะยินยอมให้เขาทำเหมือนผู้หญิงข้างถนน

“พี่บีคิดผิดแล้วละคะ ถึงน้องเมย์จะรักพี่บีขนาดไหน แต่อย่างหวังเลยว่าน้องเมย์จะยอมนอนแบให้พี่บีทำอย่างว่า ถึงจะเลวแค่ไหน แต่ก็ยังรักยังมีศักดิ์ศรีเหมือนกัน จะไม่ยอมเป็นเหมือนกับผู้หญิงที่บีเอ่ยปากคำเดียวก็ยอมทอดกายให้เชยชมหรอกค่ะ”

เมษาตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้เบนนิโต้เหมือนกัน เรื่องอะไรจะให้เขาดูถูกเธออยู่ฝ่ายเดียวล่ะ ถึงจะเป็นฝ่ายวิ่งไล่จับ แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ยกร่างกายให้เชยชมเช่นผู้หญิงคนอื่นที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเขาหรอกนะ นอกจากว่าเขาจะใช้กำลังกับเธอเท่านั้น

“ที่พูดมาแนะ แน่ใจแล้วใช่ไหมเมษา แต่ฉันระหว่างคำพูดกับการกระทำของเธอมันช่างต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยนะ ปากก็พูดว่ารักศักดิ์ศรีและเป็นกุลสตรีแต่เที่ยววิ่งไล่จับผู้ชาย หน้าไม่อายอย่างนี้ ฉันว่าเธอคงไม่เหลือความบริสุทธิ์มาตั้งแต่เด็กแล้วมั้ง” เบนนิโต้เอ่ยเชือดเฉือนใจอีกฝ่าย ยิ่งได้เห็นใบหน้าขาวสวยแดงระเรื่อค่อยๆ ซีดลงและซีดลงแล้วเขายิ่งสะใจ