ตอนที่ 8 แก้ไขวิกฤตหนัก

ทั้ง 3 คน แม่ลูกเดินทางมาเยี่ยมท่านประธานนาวิน ที่ยังคงรักษาตัวอยู่ห้อง ไอ.ซี.ยู. คุณหญิงประภานั่งลงข้างประธานนาวินที่กำลังหลับเพราะฤทธิ์ยา ภายในใจได้แต่สงสารสามีของตนเป็นอย่างมาก เพราะต้องมาเผชิญกับปัญหาที่เกิดขึ้นมากมาย

“คุณแม่ เดี๋ยวนภาขอตัวเข้าบริษัท เพื่อดูแลงานกับปัญหาที่ต้องจัดการก่อนนะคะ ให้พิมพ์ขวัญอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่ก่อนนะคะ”

“ได้จ๊ะลูก”

พิมพ์ขวัญนั่งมองทั้งคุณหญิงประภา และประธานนาวินที่นอนหลับอยู่ตรงนั้น ซึ่งตนได้แต่คิดในใจว่า ตัวเองต้องจัดการปัญหานี้ เพื่อช่วยเหลือวิกฤตปัญหาในครั้งนี้ เพราะภาคินได้ปักใจ เชื่อว่าตนเป็นคนที่ทำให้คนรักของเขาต้องเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ

“คุณแม่คะ พิมพ์ขอออกไปโทรศัพท์ข้างนอกสักครู่นะคะ”

“ได้จ๊ะ เดี๋ยวแม่อยู่เฝ้าคุณพ่อเอง”

พิมพ์ขวัญได้ขอหมายเลขติดต่อเลขาท่านประธานภาคินจากเลขาท่านประธานนาวิน โดยภายในใจเธอเองก็กลัวในการเจรจาครั้งนี้มาก เพราะไม่รู้แน่แท้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะยอมเจรจาโดยดีหรือเล่นแง่อะไรบ้าง

“สวัสดีค่ะ คุณสมเจตน์ นี่พิมพ์ขวัญนะคะ”

 “สวัสดีครับ คุณพิมพ์”

“ไม่ทราบว่าคุณสมเจตน์ สามารถต่อสายท่านประธานภาคินให้พิมพ์ได้หรือไม่คะ พิมพ์อยากสอบถามเรื่องข้อสัญญาเรื่องหุ้นส่วนการเป็นพาร์ทเนอร์ของคุณพ่อ และอีกเรื่อง เอ่อ...คือเรื่องที่ให้พิมพ์ไปทำงานด้วยค่ะ”

“ต้องขอโทษคุณพิมพ์ด้วยนะครับ ตอนนี้ท่านประธานภาคินติดประชุมกับบริษัทต่างชาติ คาดว่าจะใช้เวลานานครับ”

“งั้นไม่เป็นไร คุณสมเจตน์ เดี๋ยวพิมพ์ติดต่อกลับมาใหม่อีกครั้งค่ะ”

หลังจากติดต่อเพื่อขอเจรจากับท่านประธานภาคินไม่สำเร็จ พิมพ์ขวัญได้เดินกลับเข้าในห้อง ซึ่งพบเห็นผู้เป็นแม่กำลังแอบร้องไห้อยู่

“คุณแม่อย่าร้องไห้เลยนะคะ ใจเย็นๆ ก่อน”

“แม่พยายามสู้กับความรู้สึกตอนนี้อยู่นะลูก แม่รู้ว่าตอนนี้เราไม่ควรท้อแท้เสียกำลังใจ แต่แม่ไม่สามารถฝืนตัวเองได้จริงๆ”

พิมพ์ขวัญสวมกอดเพื่อปลอบโยนคุณหญิงประภาไม่ให้เสียใจ แต่ตนเองก็เข้าใจความรู้สึกทุกคนในครอบครัวตอนนี้ดี ว่าทุกคนกำลังรู้สึกย่ำแย่กับปัญหาต่างๆ ที่กำลังเกิดขึ้นมา

“นี่ก็เที่ยงแล้ว เดี๋ยวหนูพาคุณแม่ไปทานอาหารดีกว่านะคะ”

“แม่ยังไม่รู้หิวเลยจ๊ะ”

 “ไม่ได้ค่ะ คุณแม่ต้องทานข้าวนะคะ เมื่อเช้าก็ทานข้าวไปนิดเดียว เดี๋ยวจะไม่สบายไปอีกคนนะคะ”

พิมพ์ขวัญได้พาคุณหญิงประภาไปรับประทานอาหารเที่ยงที่ร้านอาหารในโรงพยาบาล และหลังจากรับประทานอาหารเที่ยงเสร็จ พิมพ์ขวัญก็ได้พยายามที่จะติดต่อกลับหาคุณสมเจตน์อีกครั้ง เพราะขอพูดคุยกับท่านประธานภาคินหลายครั้ง แต่ไม่ประสบผลสำเร็จเพราะทางคุณสมเจตน์ได้แต่แจ้งว่าท่านประธานภาคินติดประชุมต่อเนื่องกับลูกค้าต่างชาติ ทำให้พิมพ์ขวัญคิดว่านี้ คือ “เกมส์” ของภาคินนั้นเอง

“วันนี้สถานการณ์บริษัทเป็นอย่างบ้างคะ พี่นภา”

“ไม่ดีขึ้นเลยจ๊ะพิมพ์ วันพนักงานบริษัทเริ่มประท้วงที่เราเริ่มจ่ายเงินเดือนช้า”

นภาพูดอย่างเหน็ดเหนื่อยและท้อใจมาก ที่ยังไม่สามารถที่จะแก้ไขปัญหาดังกล่าวได้ และมีแนวโน้มที่จะรุนแรงมากขึ้น

ทั้งคืนพิมพ์ขวัญได้แต่นอนคิดปัญหาต่างที่เกิดขึ้น และคอยโทษแต่ตัวเองที่เป็นตัวปัญหา และพยายามคิดว่าจะช่วยเหลือครอบครัวและบริษัทอย่างไรได้บ้าง

“สวัสดีค่ะ คุณสมเจตน์ พิมพ์ต้องขอโทษที่ต้องมาโดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า พิมพ์ต้องการขอพบคุณภาคินค่ะ”

“คุณพิมพ์รอสักครู่นะครับ ผมขอเรียนแจ้งคุณภาคินสักครู่นะครับ”

“ได้ค่ะ”

 พิมพ์ขวัญได้เดินทางมายังบริษัทของประธานภาคิน และไม่ได้มีการทำนัดหมาย เพราะคิดว่าถ้าขอทำการนัดหมายจะไม่ได้พบอีกครั้ง และจะโดนปฏิเสธตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาจนตอนนี้บริษัทของประธานนาวินเข้าสู่การฟ้องล้มละลาย

“คุณพิมพ์ครับ คุณภาคินเชิญเข้าพบได้ครับ”