ตอนที่ 7 วันเซ็นสัญญา

“สวัสดีครับ ผมสมเจตน์นะครับ ผมเป็นเลขาของคุณภาคินนะครับ ผมจะโทรมาสอบถามว่าท่านประธานนาวิน ว่างหรือสะดวกเซ็นสัญญาเมื่อไรครับ”

“เดี๋ยวขออนุญาต เรียนสอบถามท่านประธานก่อนนะคะ แล้วขออนุญาตติดต่อกลับเพื่อแจ้งอีกครั้งนะคะ”

“ได้ครับ”

หลังวางสายโทรศัพท์ของสมเจตน์แล้ว เลขาของท่านประธานนาวินก็ได้เข้าไปแจ้งให้ท่านประธานนาวินรับทราบว่า เรื่องการเซ็นสัญญาการลงทุนร่วมกัน ทางท่านประธานภาคินได้ประสานงานมาขอนัดหมาย วันเซ็นสัญญา

“แจ้งกลับทางท่านประธานภาคินได้เลย วันศุกร์ทางเราสามารถประชุมและเซ็นสัญญาร่วมกัน ผมฝากเรียนแจ้งทางประธานภาคินด้วยครับ”

“ได้ค่ะ จะติดต่อกลับเพื่อเรียนแจ้งคุณสมเจตน์อีกครั้งค่ะ”

เลขาของท่านประธานนาวินหลังจากที่แจ้งความคืบหน้าการเซ็นสัญญา ให้ท่านประธานนาวินรับทราบก็รีบติดต่อกลับ สมเจตน์ทันที

“คุณภาคินครับ ทางนั้นนัดหมายวันเซ็นสัญญามาแล้วครับ”

“ดีมาก คุณสมเจตน์”

 ภาคิน ยิ้มอย่างคนมีชัยชนะ และได้ตั้งตารอคอยวันที่จะได้แก้แค้นให้กับน้ำอิงอย่างสาสม ที่พรากคนที่เป็นที่รักของตนเองไป

ผู้ชายร่างสูงได้ก้าวเท้าเดินเข้ามาสู่บริษัทของท่านประธานนาวิน ภาคินได้เดินทางมาพร้อมสมเจตน์และผู้ช่วยอีก 2 คน เพื่อที่จะมาร่วมประชุมกับท่านประธานนาวิน ในห้องประชุม คุณสมเจตน์ได้ยื่นแฟ้มเอกสารและซองสัญญาสำคัญไว้บนโต๊ะท่านประธานนาวินนั่งเพื่อรอท่านประธานนาวินเข้ามาในห้องประชุม

“สวัสดีครับคุณลุง”

“ขอโทษด้วยนะ ภาคินที่ทำให้รอนาน พอดีลุงมีเรื่องจัดการนิดหน่อย”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเดินทางมาถึงได้ไม่นานนี่เองครับ”

ซึ่งในใจภาคินก็ทราบว่าเรื่องสำคัญนั้นคือเรื่องอะไร เพราะก่อนที่จะเดินทางมาถึง ภาคินได้บีบพ่อค้าคนกลางไม่ให้ส่งวัสดุในการผลิตในกับโรงงานของท่านประธานนาวินนั้นเอง

“ผมได้เสนอข้อสัญญาและข้อตกลงทั้งหมดในแฟ้มเรียบร้อยแล้วนะครับคุณลุง ผมอยากให้คุณลุงพิจารณาสัญญาก่อนที่จะตัดสินใจนะครับ”

ประธานนาวินได้เปิดแฟ้มอ่านรายละเอียดข้อเสนอสัญญาทั้งหมด ถึงกับตกตะลึงกับข้อสัญญาทั้งหมด ทั้งการเข้ามาถือหุ้น 50 % ของบริษัทและโรงงานการผลิตทุกแห่งที่มี และต้องผู้ตัดสินใจในการผลิตยางและส่งออกทุกครั้ง และมีหนึ่งประเด็นที่ทำให้ประธานนาวินโมโหที่สุด คือต้องส่งพิมพ์ขวัญไปทำงานที่บริษัทภาคินและอาศัยอยู่กับเขา ตลอดระยะ 3 ปี ทำให้ประธานนาวินโมโหสุดขีด "ทุบโต๊ะดังปัง!!" พร้อมทั้งโยนเอกสารทั้งหมดลงกลางพื้นการห้องประชุม

 “นี่มันบ้าอะไร เขียนมาได้ยังไงกับสัญญาแบบนี้ ทั้งเรื่องหุ้น และเรื่องที่ต้องยกยายพิมพ์ไปอยู่ด้วย ไม่มีทางเด็ดขาดที่ลุงจะทำตามข้อตกลงสัญญาแบบนี้”

“ไม่ตกลง...ก็ไม่เป็นไรครับคุณลุง เพราะผมเองก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร และไม่ได้เป็นผู้เผชิญกับปัญหาที่เกิดขึ้นในตอนนี้”

ภาคินพูดจบก็ลุกขึ้น และหันไปยิ้มที่มุมปากให้ประธานนาวินอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกด้าน

“ผมอยากทิ้งท้ายไว้นะครับ เผื่อคุณลุงจะคิดได้ ว่าตอนนี้บริษัทเข้าขั้นวิกฤตหนัก และอีกไม่นานก็อาจจะถูกฟ้องล้มละลาย ผมไม่ได้ขู่”

“ออกไป...”

คำพูดนี้ยิ่งทำให้ประธานนาวินโมโหจนตัวสั่น เลยหลุดตะโกนไล่ภาคินออกจากห้องประชุมดังลั่น จนออกมานอกห้องประชุม ทำให้พิมพ์ขวัญได้ยินพอดี หลังจากที่เดินผ่านไปเอาเอกสารอีกแผนกหนึ่งมา และบังเอิญเดินสวนกับประธานภาคินเข้า ทั้งสองมองหน้ากัน แต่สายตาของภาคินมองมาที่พิมพ์ขวัญถึงกับทำให้เธอรู้สึกแปลกใจและแอบกลัวอยู่ข้างในใจอย่างบอกไม่ถูก

“คุณพ่อเกิดอะไรขึ้นคะ”

พิมพ์ขวัญสังเกตสีหน้าของผู้เป็นพ่อไม่ดี และเอกสารต่างๆ ก็ได้กระจายกลางพื้นห้อง พิมพ์ขวัญได้พยายามเก็บรวบรวมเอกสารทั้งหมดขึ้นมา และพยายามอ่านรายละเอียดทั้งหมด ทำให้ตนเองถึงตะลึงเช่นกัน

“คุณภาคินกำลังทำทุกอย่าง เพื่อที่จะบีบบังคับเราใช่ไหมคะ คุณพ่อ”

 “ใช่แล้วลูก แต่พ่อจะปกป้องลูกและบริษัทเราให้ถึงที่สุด”

พิมพ์ขวัญเข้าสวมกอดผู้เป็นพ่อและได้รับรู้ความรู้สึกของผู้เป็นพ่อถึงความเครียดกับเหตุการณ์ครั้งนี้เป็นอย่างมาก เพราะต้องต่อสู้กับปัญหาที่ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย และต้องสู้กับประธานภาคินผู้ที่ทรงอิทธิพลในด้านธุรกิจยานยนต์ ซึ่งหันไปด้านไหนก็ไม่สามารถต่อสู้ได้เลย

ในค่ำคืนนั้นท่านประธานนาวินได้หมดสติ ล้มหัวฟาดพื้นในห้องน้ำห้องนอนส่วนตัว ทำให้คุณหญิงประภาต้องเรียกรถโรงพยาบาลส่งตัวเพื่อรักษาเป็นการเร่งด่วน

ทั้งบ้านไม่ได้นอน เพราะต้องรีบไปเฝ้าผู้เป็นพ่อด้วยความเป็นห่วง

“คุณหมอคะ อาการคุณพ่อเป็นอย่างไรบ้างคะ”

“อาการท่านประธานนาวินค่อนข้างน่ากังวลนะครับ เนื่องจากเดิมท่านเป็นความดันอยู่แล้ว และบวกกับสภาวะเครียด ทำให้ตอนนี้ภาวะเส้นในสมองแตก อาจจะต้องรักษาและอยู่ดูอาการที่โรงพยาบาลสักระยะหนึ่งนะครับ และระหว่างนี้อย่าให้ท่านต้องทำงานหนักหรืออยู่ในความเครียด”

ทั้ง 3 คนแม่ลูกได้ฟังอาการที่คุณหมอแจ้งเสร็จ ถึงกับซุกตัวลงนั่ง เนื่องจากตอนนี้ผู้นำของบ้านได้ล้มป่วยกะทันหัน และยังอีกทั้งวิกฤตปัญหาที่บริษัทที่กำลังจะเข้าสู่การโดนฟ้องล้มละลายอีก

“นภาว่าคุณแม่ต้องพักผ่อนนะคะ ตอนนี้คุณพ่อนอนพักที่โรงพยาบาลแล้ว และเรายังทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้”

 “จริงอย่างที่พี่นภาพูดนะคะ คุณแม่ เรากลับไปพักผ่อนก่อนแล้ววันพรุ่งนี้ เรากลับมาเยี่ยมคุณพ่ออีกครั้งนะคะ”

ลูกสาวทั้งสองพยายามเกลี้ยกล่อมผู้เป็นแม่ เพื่อให้กลับไปพักผ่อนก่อน เพราะกลัวว่าคุณหญิงประภาจะล้มป่วยไปอีกคน

“เดี๋ยวคืนนี้ เราขอให้คุณพยาบาลเฝ้าคุณพ่อก่อนนะคะ”

“ได้จ๊ะ งั้นพวกเรากลับบ้านไปพักผ่อนก่อน”

พิมพ์ขวัญหลังจากกลับมาจากโรงพยาบาล ก็ได้นั่งดูรายละเอียดในแฟ้มเอกสารและสัญญาที่ประธานภาคินได้ยื่นข้อเสนอมาให้กับท่านประธานนาวินอีกครั้ง ทำให้พิมพ์ขวัญมั่นใจว่าปัญหาที่เกิดวิกฤตครั้งนี้ เป็นเพราะประธานภาคินจงใจที่จะบีบบังคับให้ท่านประธานนาวินส่งตัวเธอไป เพื่อเป็นการแก้แค้นที่ตัวพิมพ์ขวัญเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้น้ำอิงต้องเสียชีวิต

เช้าวันถัดมา 3 คนแม่ลูก ได้ลงมาทานอาหารเช้าด้วยกัน ก่อนที่จะเดินทางไปเยี่ยม ท่านประธานนาวินที่นอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล แต่นวลพรรณได้นำซองเอกสารมายื่นให้คุณหญิงประภา เป็นซองเอกสารสีน้ำตาลเข้ม เมื่อคุณหญิงประภาเปิดอ่าน ทำให้ล้มจับทันที

“คุณแม่....”

นภารีบไปประคองคุณหญิงประภาให้นั่งทรงตัว และขอให้นวลพรรณหายาดมให้คุณหญิงทันที

“คุณนภาคะ เดี๋ยวนวลหายาดมให้ด่วนค่ะ”

 พิมพ์ขวัญได้นำเอกสารซองสีน้ำตาลได้มาอ่านรายละเอียดต่อจากคุณหญิงประภา ทำให้เธอรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เป็นจดหมายฟ้องล้มละลาย จากตัวแทนพาร์ทเนอร์ที่ยื่นฟ้องท่านประธานนาวิน