INICIAR SESIÓNร่างสูงยืนมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ตรงหน้าเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าอยู่ครู่ใหญ่ ผมมองรอยแดงเป็นจ้ำที่กระจายตามซอกคอขาว แผงอกกว้างลามลงมาจนถึงกล้ามเนื้อแน่นตรงช่วงท้องและท้องน้อยที่จากห่างลูกรักของผมไปไม่ถึงนิ้ว ตรงส่วนนั้นไม่เป็นไรเพราะอยู่ใต่ร่มผ้าแต่ตรงคอนี่ทำให้ผมคิดหนัก จะไปมหาลัยทั้งที่ตัวเองมี
“ อืออ..ปะปวดหัว ” เสียงแหบพร่าดังออกมาริมฝีปากเล็กที่แห้งผากพอลืมตาตื่นขึ้นมาช่วงสายของวันใหม่ก็รู้สึกปวดหัวตุ้บๆ เพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มเมื่อคืนทำพิษ รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกว้างในห้องนอนของเตชินทร์แทนที่จะเป็นห้องนั้นที่เขาพาเธอไปเมื่อคืน เหลือบสายตาลงมองร่างกายเปลือยเ
ดวงตาคมเข้มมองสำรวจเรือนร่างเปลือยเปล่าของสาวคนรักอย่างละเอียดลออ ถึงจะเคยเห็นหมดทุกซอกทุกมุมเรือนร่างนี้ก็ยังสวยเย้ายวนใจเสมอ มองเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักเบื่อ อยากสัมผัส อยากจูบ อยากบีบขยำเคล้นคลึงมันให้สมใจอยาก พอเอื้อมมือออกไปหมายจะจับเต้านมคู่งามคนตัวเล็กก็ปัดมือของเขาออก พอเปลี่ยนเป้าหมายมาจั
“ กรีนมานี่! ” ดนัยมองกรีนที่รีบเดินเข้ามาหาก่อนจะหันไปมองหน้าผู้ชายสามคนที่ยืนมองหน้าพวกเขาอยู่เช่นกันทุกคนต่างยืนคุมเชิงกันอยู่ครู่หนึ่งไม่มีใครเริ่มเปิดก่อนเตชินทร์รีบเดินเข้าไปผลักผู้ชายคนนั้นอย่างแรง มือใหญ่คว้าต้นแขนเล็กไว้แน่นก่อนจะดึงลีอาออกมายืนอยู่ด้านหลัง แต่ยัยตัวเล็กของเขากลับใจกล้า
“พี่นอร์ท เห็นพี่ชินบอกว่าเป็นหุ้นส่วนผับนี้เหรอคะ” ฉันกวาดสายตาไปมองรอบๆ ผับที่กว้างขวางและถูกจัดแบ่งเป็นโซนๆ มองดูผู้คนทั้งหญิงและชายที่แดนซ์กันอย่างเมามัน เตชินทร์เคยพามาเที่ยวที่นี่อยู่หลายครั้งแต่ไม่เคยบอกเรื่องที่เขาเป็นหุ้นส่วนผับนี้ด้วย“ใช่ครับ ก็หลายเดือนแล้วนะ มันไม่ได้บอกลีอาเหรอ”“พึ่งจ
“กูชักน้อยใจ มึงไม่ได้ไปเที่ยวกับพวกกูจะเกือบเดือนแล้วนะ จะติดเมียอะไรนักหนา..เมียมึงไม่หายไปไหนหรอกว่ะ” สายฟ้าพูดด้วยสีหน้างอนๆ แต่กลับดูน่าหมั่นไส้ในสายตาของเพื่อนทั้งสองคนที่มองหน้ามันอยู่“หึ น้อยจงน้อยใจอะไรของมึง ไม่มีกูไปเที่ยวด้วยก็เห็นพวกมึงหนุกหนานกันดีนี่” เตชินทร์ส่ายหน้าเบาๆ“คืนนี้ต้อง
ปัง!เสียงประตูห้องที่ถูกกระแทกให้เปิดออกอย่างแรงทำเอาลีอาและจักรหันไปมองดูคนที่เข้ามาใหม่เป็นตาเดียว พอเห็นหน้าเตชินทร์จักรก็เริ่มทำตัวไม่ถูกรู้สึกหวาดกลัวว่าจะถูกทำร้ายอีก เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งมองไปทางเตชินทร์อย่างหวาดระแวง“เธอออกไปก่อน พี่มีเรื่องจะคุยกับมันหน่อย” เตชินทร์มองหน้าลีอาเขม็ง ใช้สาย
นาฬิกาในร่างกายเดินตรงเวลาเป็นประจำเกือบทุกวันจนน่าหงุดหงิด บางครั้งก็อยากให้มันเดินผิดเวลาบ้าง ฉันตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงียหนัก ถึงอยากล้มตัวลงนอนต่อมากแค่ไหนก็ต้องฝืนพาตัวเองลุกออกจากเตียงตรงไปเข้าห้องน้ำ พอกลับออกมาจากห้องน้ำเตชินทร์ก็ยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอนในตู้เสื้อผ้ายังมีเสื้อผ้าของฉัน
“ ใช่ ”“ เดี๋ยวพี่จะเล่าให้ฟัง หิวแล้ว..ไปกินข้าวกันดีกว่านะ”“ ค่ะ ” ฉันพยักหน้าตอบเขาอย่างว่าง่าย ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาโอบรอบเอวหนาไว้ รู้สึกอบอุ่นหัวใจที่มีเขาอยู่ข้างกาย..เวลานี้เตชินทร์เป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวของฉันจริงๆเรื่องคืนนั้นมันไม่ใช่ความบังเอิญอะไรขนาดนั้นหรอก.. เพียงแต่ลางสังหรณ์ของผ
“พี่จักร” ฉันเบิกตากว้างขณะที่พึมพำเรียกชื่อเขาออกมาเสียงเบา มือหนาคู่นั้นค่อยๆ คลายออกเมื่อเห็นฉันสงบลง“ยังไม่นอนอีกเหรอ หรือว่ามารอชิน? ”“ปะเปล่าค่ะ หนูรู้สึกคอแห้งเลยเดินลงมาหาน้ำดื่ม เอ่อ..แล้วพอดีได้ยินเสียงเหมือนของอะไรตกบนพื้นห้องเลยเดินมาดูค่ะ” ฉันเบี่ยงตัวจากอ้อมแขนของพี่จักร รู้สึกแปลกๆ







