ปกติพอไหม

เธอพูดแบบนั้นนอกจากจะส่งสายตาอ่อยเหยื่อไปแล้วก็ยังเอามือมาคล้องคอชายหนุ่ม ทั้งยังออกแรงกดต้นคอให้เขาโน้มใบหน้ามาติดแนบชิดเนินเนื้อหน้าอกของเธออีก ทำเอาชายหนุ่มถึงกับกลืนน้ำเฮือกใหญ่

"แพง! มึงทำเชี้ยไร"

"โอ้ย..แพงเจ็บนะพี่มาร์คกระชากแขนแพงทำไมคะ"

"วันนี้กูเหมามึงแล้ว มึงไม่มีสิทธิรับงานเว้ย!"

"หึ! ก็แค่ลูกค้า เสือกหวงก้างอย่างกะเป็นผัวเขาเลยนะ"

"มึงเสือกเชี้ยไรด้วย"

"พี่มาร์ค! หยุด!"

เขาตั้งท่าจะเข้าไปหาเรื่องชายอีกคน ซึ่งฝั่งนั้นดูก็ตั้งท่าพร้อมปะทะด้วยเช่นกัน ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ต้องการให้มีปัญหา กะว่าจะแค่หาลูกค้าเท่านั้นเอง

"พี่ปลั๊กค่อยทักไอจีแพงมาแล้วกันนะคะ ค่อยเจอกันค่ะ"

"ครับ ไว้เจอกัน"

พอเขาเห็นว่าชายแปลกหน้าเดินไปแล้วเขาก็หันมามองหน้าเธอพร้อมส่งสายตาคาดโทษให้เธอไป

"แพง! ..ที่กูให้มึงไปมันไม่พอหรือไงวะ!"

"ทำไมคะ ถ้าแพงบอกว่าไม่พอ พี่จะให้เพิ่มเหรอ"

"มึงจะเอาเท่าไร"

เธอมองจ้องไปยังแววตาเขาแม้ภายในใจเธอรู้อยู่เต็มอกว่าเขาพร้อมจะจ่ายให้เธอ แต่วันนี้เธอกลับรู้สึกว่าหัวใจเธออ่อนไหว กลัวจะคิดกับเขาเกินกว่าลูกค้า เธอจึงไม่อยากรับเงินพวกนั้นจากเขาอีก เธอจึงเลือกที่จะเดินหนีไปอีกทาง

"มึงยังไม่ตอบกูเลยนะแพง มึงจะเอาเท่าไรมึงถึงจะเลิกไปเอากับคนอื่นสักที"

"แพงยังไม่ได้มีความคิดที่จะหยุดค่ะ"

"แล้วเมื่อไรมึงจะคิด"

"พี่มาร์ค! พอเถอะ! แพงไม่อยากหมดอารมณ์เที่ยวตอนนี้ขอตัวนะคะ"

"หึ! เดี๋ยวกูทำให้มึงมีอารมณ์เองไปกับกู"

"ปล่อยค่ะ พี่มาร์ค! พี่จะลากแพงไปไหนอีกเนี่ย"

ชายหนุ่มไม่ฟังเสียงทักท้วงของเธอ เขากับลากเธอขึ้นรถไปในทันทีเป็นจังหวะเดียวกันที่โต้ก็เดินมาทางพวกเขาพอดี

“ปล่อยแพงเดี๋ยวนี้นะพี่มาร์ค! พี่จะพาแพงไปไหน ปล่อยแพงเดี๋ยวนี้”

“ไอ้โต้! มึงเป็นแค่เพื่อน มึงไม่ต้องเสือกเรื่องของพวกกู”

“ หึ ก็ผมเป็นเพื่อนของแพงไง ผมถึงต้องเสือก! ”

ผัวะ! ตุบ

“โอ้ย..หยุดนะ! พี่มาร์คหยุด! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

เธอพยายามจะจับเพื่อนของเธอแยกออกจากเขา เขาไม่พอใจเพื่อนของเธอพูดแบบนั้นเขาก็พุ่งชกเข้าเต็มใบหน้าของโต้ โต้เองที่เห็นแบบนั้นก็สวนกลับขึ้นทันทีกลายเป็นว่าเธอต้องมาแยกทั้งสองออกจากกัน เธอเองก็ไม่เคยเห็นว่าเขาจะใจร้อนถึงขนาดลงไม้ลงมือแบบนี้จริง ๆ เพราะอะไรกันที่ทำให้เขาบ้าแบบนี้ ความอดทนสุดท้ายเธอได้ระเบิดออกมา

“โอ๊ยยย..หยุดสักทีสิ!”

เพี้ยะ!

“มึงตบกูเหรอแพง”

“ใช่ค่ะ แพงตบพี่เองพี่จะได้เลิกบ้าสักที”

“มึงหมายความว่าไง..กูคงใจดีกับมึงมากไปใช่ไหมก่อนหน้านี้ มึงถึงเอาความกล้ามาตบหน้ากูแบบนี้ พอเห็นว่ากูไม่ทำร้ายผู้หญิงหน่อยเอาใหญ่เลยนะมึง”

“พี่มาร์ค! พี่จะให้แพงไปกับพี่มั้ย ถ้ายังอยากจะให้ไปด้วย ขึ้นรถเดี๋ยวนี้ค่ะ! ที่เหลือค่อยคุยกัน”

เธอคิดว่านี้คงเป็นทางออกเดียวที่จะทำให้เขาหยุดหายบ้าสักที ก่อนจะหันไปมองเพื่อนของเธอ โดยสายตาเพื่อนของเธอเขายังมีความอาลัยอาวรณ์ไม่อยากให้เธอไปกับเขา

“ไม่เป็นไรโต้ เราโอเคจริง ๆ เราฝากนายดูแลน้ำค้างหน่อยนะ เราขอโทษนายแทนพี่มาร์คด้วยไว้ค่อยคุยกัน”

“แพงแต่..”

“เราไปก่อนนะ”

ปึก!

บรืนนน

ทันทีที่เธอขึ้นรถเขาก็ขับรถออกจากบาร์แห่งนี้ด้วยความโกรธและโมโหเธอที่เธอชอบทำตัวหมางเมินเขาแบบนั้นครั้งนี้เธอยังกล้าตบหน้าเขาต่อหน้าผู้ชายคนอื่นอีก เขายิ่งโมโหขับรถเร็วเหยียบจนเข็มไมล์ขึ้นไปอยู่เกือบสองร้อย

“พิ..พี่มาร์ค ขะ..ขับบะ เบาหน่อยคะ”

เสียงขอร้องของเธอที่ทั้งเบาและติด ๆ ขัด ๆ ทำให้เขาต้องปลายตามองเธอ

“ เชี่ยเป็นอะไรอีกเนี่ย! แพง! ”

เอี๊ยดดด

“แพง มึงเป็นไรวะ”

ฮึ!..

“แพงมึงมองหน้ากูดิ!”

เขาตกใจกับอาการของเธอที่ดูแล้วเหมือนหัวใจจะเต้นแรงทั้งยังดูหายใจไม่ออก เหงื่อก็ออกตามไรผมและหน้าของเธอ ทั้งเธอยังมีอาการตัวสั่นเทาด้วยความกลัว ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนจะหมดสติกลัวว่าตัวเองจะตายเพราะร่างกายควบคุมไม่ได้ เขาปลดสายนิรัดภัยก่อนจะโผล่เข้าไปกอดเธอเพื่อเป็นการปลอบใจ

“กูขอโทษพะแพง กูขอโทษจริง ๆ ”

“แพงกลัว..ฮื่อ กลัวแล้ว ฮึ ฮื่ออ..”

น้ำตาเธอไหลไม่หยุด ราวกับคนขาดสติในตอนนี้ เขาลูบหัวเบา ๆ ทั้งกระซับกอดมากขึ้นให้เธอมั่นใจก่อนจะปลดสายคาดนิรัดภัยของเธอให้เธอไม่รู้สึกอึดอัด เขาพยายามปลอบใจเธอเป็นเวลานานพอสมควร กว่าเธอจะหายกลัวก็ทำเอาเขาซางเมาพอดี

“แพง กูพามึงกลับห้องนะ”

เขาหันมองหน้าเธอแต่สายตาเธอยังคงเย็นชาไม่มีความรู้สึกอะไรเพราะเธอยังตกใจกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้และเบี่ยงหน้าหนีเขา มองไปทางหน้าต่าง เขาที่เห็นแบบนั้นก็ขับรถออกไปอย่างช้า ๆ จนในที่สุดก็พาเธอมาที่คอนโดของเขา เธอลงรถไปและเดินไปที่ห้องเขาโดยยังคงไม่พูดคุยใด ๆ กับเขา ซึ่งเขาเองก็ยิ่งหงุดหงิดที่เธอทำแบบนั้น แต่พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เขาก็เปลี่ยนใจเดินตามเธอไปเงียบ ๆ ก่อนจะไขกุญแจห้องให้เธอเข้าไปข้างใน

“หิวไหมให้กูสั่งอะไรให้กินไหม”

“….”

เธอไม่ตอบอะไรเขา ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาที่อยู่กลางห้องของเขา เธอกดมือถือและโทรหาใครบ้างคน

“เราถึงห้องแล้วนะ ไม่ต้องห่วง”

“เปล่าเราไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ แค่นี้ก่อนนะ อืม ๆ ”

เขารู้ได้ทันทีว่าเธอโทรหาเพื่อนของเธอ จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบกล่องยามาและวางที่โต๊ะพร้อมนั่งข้าง ๆ เธอ

“มองอะไร ไม่เห็นเหรอว่ากูเจ็บอยู่มึงทายาให้กูสิ”

“หึ! อยากเปิดก่อนเองไม่ใช่หรอคะ แผลแค่นี้พี่คงไม่ติดเชื้อหรอกค่ะ”

“เห้ย! มือสกปรกแบบนั้นใครจะไปรู้ อีกอยากรอยฝ่ามือของมึงก็อยู่ที่หน้ากู ช่วยรับผิดชอบด้วย ทายาให้กูหน่อยนะ ๆ ”

“ไม่ต้องอ้อนมากหรอกค่ะ แพงฟังแล้วมันแปลก ๆ ขนลุก ”

“เหอะ! กูพูดดี ๆ ไม่ชอบใช่ไหมได้! ทายาให้แค่นี้มือมึงคงไม่ถึงขั้นใช้งานไมได้หรอก มึงทายาให้กูสักทีเถอะ กูเริ่มรำคาญและหงุดหงิดมึงแล้ว..ปกติพอไหม”

“แบบนี้สิถึงจะเป็นพี่”

เธอยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะเปิดขวดยาและใช้สำลีชุบยาทาที่มุมปากให้เขาอย่างเบามือ เขานั่งจ้องหน้าเธอไม่วางตา จู่ ๆ เขาก็มีคำถามขึ้นมาว่าเพราะอะไรเธอถึงกลัวความเร็วขนาดนั้น

“ที่กูขับรถเร็ว ทำไมมึงต้องกลัวขนาดนั้นด้วย กลัวกูพามึงไปตายหรอ”

“เรื่องมันยาวค่ะ พี่ไม่อยากฟังหรอก”

“อยากสิ เล่ามาเถอะ มึงรู้ไหมว่าที่ผ่านมาตลอด 2 ปีกูไม่เคยเห็นมึงกลัวขนาดนั้นเลยนะ”

เธอทำท่าลังเลไปครู่หนึ่ง สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจได้

“ วันนี้แพงเหนื่อยแล้วค่ะ แพงไม่มีอารมณ์“”

“ หื้อ..อยากมีอารมณ์หรอ ได้สิ”

“ พี่มาร์คพี่ทำบ้าอะไรเนี่ยปล่อยแพงนะคะ”

“ มึงมาห้องกู มึงคิดว่ากูจะทำอะไรล่ะ รีบเอารีบนอนเถอะ กูเหนื่อยแล้วเหมือนกัน”