บทที่ 18

สายตาเย็นชาดูราบเรียบไร้ความรู้สึกของนางจ้องมองหญิงสาวชาวไทยตรงหน้าอย่างไม่อ้อมค้อม ใบหน้าดูสวยใส ดวงตาเรียวสวย ริมฝีปากอิ่มเต็ม ผิวขาว ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มที่มัดลวก ๆ ถึงจะไม่ได้สวยจับจิตจับใจ แต่มีเสน่ห์ชวนมองสายตาของเธอแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว ไม่เกรงกลัว นางกวาดสายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเดินไปหยิบกล่องสีขาวใบขนาดพอดี กับของที่บรรจุอยู่ด้านในเดินมายื่นส่งให้กับมือ

“อาบน้ำ แต่งตัวให้เรียบร้อย เดี๋ยวคุณชายใหญ่หลี่จวิ้นหยางจะมาพบคุณ” ซูเจียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นเชิงสั่งอยู่กลาย ๆ สีหน้าเรียบเฉยค่อนไปทางไร้ความรู้สึกเสียมากกว่า น้ำเสียงนั่นไม่ได้บ่งบอกว่าเอ็นดูหรือสงสารใครแม้แต่น้อย

“คุณชายใหญ่หลี่จวิ้นหยางนี่ใครเหรอ” มุกรดาทำหน้าฉงนพลันถามด้วยความสงสัยใคร่รู้

“---”

“ฉันถามว่าคุณชายหลี่จวิ้นหยาง อะไรเนี่ยเป็นใคร” มุกรดาเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เผลอเป่าปากพ่นลมจนผมที่คลอเคลียบริเวณหน้าผากปลิวไสว

ตอนนี้เธอไม่รู้อะไรเลยทุกอย่างดูมืดแปดด้านเหมือนคนหูหนวกตาบอดก็ไม่ปาน ถามคนตรงหน้าก็ไม่ให้ความกระจ่างแต่อย่างใด

หัวหน้าแม่บ้านไม่ได้ตอบข้อสงสัยของมุกรดา นางปรายตามองเธอเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินตรงไปยังห้องน้ำเปิดประตูพร้อมกับผายมือให้ แต่มุกรดายังดื้อดึง ยืนนิ่งกอดอกอย่างท้าทายลอยหน้าลอยตาทำหูทวนลมเหมือนไม่ได้ยิน

เรื่องอะไรเธอจะทำตามโดยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ แน่จริงก็เข้ามาลากฉันไปอาบน้ำสิ!

“ขอความกรุณาจัดการตัวเองด้วยค่ะ” แม่บ้านซูเจียวเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

แต่มุกรดาก็ยังคงนิ่งเฉย แสร้งเหม่อมองไปทางอื่นแทนพร้อมกับเบ้ปาก แกล้งไม่สนใจเดินดูนั่นดูนี่ในห้องไปมา แต่สายตาก็ยังเหลือบแลไปยังหญิงวัยกลางคนคนดังกล่าวเป็นระยะ

ซูเจียวถอนหายใจออกมารู้สึกปวดหนึบบริเวณขมับขึ้นมาทันที ไม่คิดว่าหญิงสาวชาวไทยผู้นี้จะดื้อด้านเอาเรื่อง ท้ายที่สุดจึงไม่ได้อยู่เซ้าซี้ต่อ น่าจะให้เจ้านายมาจัดการคงจะดีกว่า เพราะตัวนางเองก็ไม่ได้อยากจะมาดูแลใครเป็นพิเศษ แค่งานหัวหน้าแม่บ้านของตระกูลหลี่ก็หนักหนาพอสมควร

จากนั้นซูเจียวจึงเดินออกไปจากห้องทันที มุกรดาเบ้ปากมองตามร่างของนางจนสุดสายตา

“หน้าตาท่าทางอย่างกับผีดิบ ผิวขาวซีด แถมหน้าตาก็ดูไร้อารมณ์ หน้าเดียวตลอดศก” มุกรดาบ่นพึมพำ

เมื่อหัวหน้าแม่บ้านออกไปแล้ว นางโทรไปรายงานให้ชุนไห่หัวหน้าบอดีการ์ดคนสนิทของเจ้านายรับทราบว่าไม่สามารถจัดการเรื่องที่สั่งได้

มุกรดาเดินไปเดินมาในห้อง มีความคิดแวบหนึ่งเข้ามาในหัว เธอควรจะหนีสิ แล้วจะหนีไปไหน ที่นี่ไม่ใช่เมืองไทย หนีไปเผลอ ๆ ไปเจอพวกนักเลงพวกนั้นอีก หรือหาทางหนีขอความช่วยเหลือเพื่อไปยังสถานทูตไทยน่าจะดีกว่า

“โอ๊ย เอายังไงดีวะ เฮ้อ ไม่น่าขออยู่ต่อเลย รู้อย่างนี้กลับเมืองไทยก็ดี” มุกรดาพ่นลมออกมาด้วยอาการหงุดหงิด อะไรก็ไม่ได้ดั่งใจสักอย่างคิ้วสวยขมวดมุ่นครุ่นคิดว่าจะทำเช่นไรในสถานการณ์เช่นนี้ จะอยู่ต่อหรือจะหนี ถ้าหนีเธอจะหนีไปไหนหรือไปตายเอาดาบหน้าดี...

มุกรดาตัดสินใจครั้งสุดท้ายคิดหาทางหนีออกจากบ้านหลังนี้ เมื่อเปิดประตูออกมามองซ้ายทีขวาทีเมื่อเห็นว่าปลอดคนจึงเดินอย่างเร่งรีบ และด้วยความที่ไม่รู้ทิศทางของบ้านก็เดินดุ่ม ๆ จนมั่วไปหมด