บทที่ 19

จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนเดินชนกำแพงขนาดใหญ่มหึมาเสียงดังปึก! ทำเอามุกรดาถึงกับเซถลาเกือบล้ม เธอหันขวับกลับไปมองสิ่งที่คิดว่าเป็นกำแพง แต่ไม่ใช่เลย หญิงสาวหรี่ตามองพยายามปรับโฟกัสลานสายตาให้ชัดเจน สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาสาวสวยถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากค้างยืนนิ่งขาแข็งเป็นหินก้าวไม่ออกเหมือนโดนตะปูตอกตรึงอยู่กับที่

ภาพผู้ชายร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเห็นเมื่อนานมาแล้ว สายตาคมเข้มภายใต้คิ้วหนาคู่นั้นมองเธอเป็นเชิงดุแกมคาดหวัง

พงษ์ปกรณ์ หรือพี่กรณ์ ผู้ชายที่ตกเธออย่างแรง เจอกันครั้งแรกเมื่อหนึ่งปีก่อนนำมาซึ่งสัมพันธ์สวาทอันร้อนฉ่า ที่สำคัญเธอเป็นคนขอนอนกับเขาเอง! ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองสักนิดว่าจะเจอเขาที่นี่!

เมื่อพยายามเรียกคืนสติตนเองให้กลับมา จึงถอยกรูดแทบจะทันทีหมายจะไปตั้งหลัก แต่ขายาว ๆ ของหลี่จวิ้นหยางกลับก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างเร็วโดยไม่ให้ตั้งตัว

“พี่กรณ์ เอ้ยไม่ใช่ คุณกรณ์” มุกรดาเอ่ยขึ้นอย่างตื่นตระหนกโดยหลุดชื่อของผู้ชายร่างสูงใหญ่ ท่าทางภูมิฐาน และน่าเกรงขาม แววตาที่มองเธอดุกร้าวเสียมากกว่าอ่อนโยนสวนทางกับสายตาเร่าร้อนในคืนนั้น

“กลับเข้าห้องไปแล้วจัดการตัวเองให้เรียบร้อย เมื่อพร้อมแล้วออกมาคุยกัน”

“คุยเรื่องอะไร หมายความว่ายังไง ทำไมต้องคุย ฉันไม่เข้าใจ” มุกรดาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยใคร่รู้ แววตาหวาดระแวงสงสัย สายตากวาดมองไปรอบ ๆ เรียงทีละคน

ตั้งแต่แม่บ้านท่าทางอย่างกับผีดิบ ผู้ชายสองคนที่สวมสูทสีดำท่าทางดูไม่เป็นมิตร พวกเขามองเธอเหมือนตัวประหลาด ใบหน้าแต่ละคนดูนิ่งเฉยแต่ดูนอบน้อมให้แก่เขา ผู้ชายร่างสูงที่ยืนเป็นยักษ์ปักหลั่นตรงหน้าเธอ

“คุณจับฉันมาทำไม” น้ำเสียงของมุกรดาเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย รู้สึกใจคอไม่ดีเอาเสียเลยสมองของเธอกำลังตีกันวุ่นวาย

“ฉันไม่ทำอะไรทั้งนั้นจนกว่าพี่กรณ์ ไม่ใช่สิ คุณกรณ์จะบอกฉันมาตามความเป็นจริงว่าจับฉันมาทำไม” มุกรดาเริ่มตอบโต้ทันทีอย่างไม่รีรอเมื่อตั้งสติได้ คนอย่างมุกรดาไม่ใช่ใครจะมารังแกเธอโดยไร้เหตุผลเป็นแน่

หลี่จวิ้นหยางโคลงศีรษะเลิกคิ้วเข้มเล็กน้อยพลางถอนหายใจ ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด สายตาคมเข้มสำรวจหญิงสาวตรงหน้าอย่างเพ่งพินิจ

ในคืนนั้นเมื่อหนึ่งปีก่อน ภาพเร่าร้อนอย่างไร้เดียงสาผุดขึ้นมาในมโนภาพอย่างที่ห้ามไม่อยู่ รอยยิ้มที่ดูเอียงอายเมื่อเจอเธอครั้งแรกที่ไนต์คลับของเขา เจอกันเพียงแค่สามครั้งเห็นจะได้ หญิงสาวเป็นเด็กเอ็นฯ เพื่อนของเขาจ้างให้มาคอยบริการเมื่อครั้งกลับเมืองไทย และคืนหนึ่งก็มีโอกาสได้ไปรับประทานอาหารด้วยกันอาจจะรู้สึกถูกใจเล็กน้อยตามประสา

เธอเมามากจนเอ่ยปากขอนอนกับเขา ซึ่งเขาเองก็ตกใจอยู่ไม่น้อย แต่ในเมื่อเธอเสนอเขาก็ตอบสนองถือว่าวิน ๆ กันทั้งสองฝ่าย เขาเองยังใจดีเขียนเช็คให้เธอตั้งหนึ่งแสนบาทจากความไร้เดียงสาของเธอ ความไม่ประสีประสาในเรื่องบนเตียงทำเอาเขาอดใจไม่ไหวจนเกิดสัมพันธ์สวาทที่เร่าร้อนต่อกัน แต่สำหรับเขามันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวก็แค่เด็กเอ็นฯ คนหนึ่ง และไม่คิดว่าจะเจอกันอีกเสียด้วยซ้ำ