บทที่ 17

ยามบ่ายแก่ ๆ ในเซฟเฮาส์แห่งหนึ่ง...

บนเตียงนอนหนานุ่มมีร่างอรชรนอนคุดคู้อย่างสุขสบายภายใต้ผ้าห่มคลุมกายสีขาวสะอาดตา อากาศเย็นสบายทำเอาสาวสวยมุกรดาหลับสนิทตลอดคืนบวกกับฤทธิ์ยาสลบอ่อน ๆ ที่ชุนไห่โปะเข้าไปเต็ม ๆ ที่ใบหน้าของเธอ พวกเขาคิดว่าการจะเชื้อเชิญหญิงสาวขึ้นรถโดยง่ายคงเป็นได้ยากจึงคิดใช้วิธีที่หยาบคายเช่นนี้

และเพียงไม่นานมุกรดาก็ตื่นรู้สึกตัวพลางขยับกายเล็กน้อย ดวงตาเรียวสวยค่อยปรือตาขึ้น แต่เปลือกตาสองข้างหนักอึ้งคล้ายมีอะไรมาดึงรั้งให้ปิดอยู่ตลอดเวลา พลันนิ่วหน้าเกิดอาการปวดหนึบบริเวณศีรษะพยายามผงกศีรษะขึ้นแต่ก็ช่างยากเย็นสุดท้ายจึงทิ้งลงบนหมอนตามเดิม

จำยอมฝืนทนลืมตาอีกครั้งพลันสอดส่ายสายตาไปทั่ว เพดานห้องสีขาว โคมไฟระย้า ผ้าม่านกันแสงสีขาวแสงแดดสาดส่องแยงตาคำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวตอนนี้คือ

“เป็นอะไรทำไมถึงหนักหัวขนาดนี้”

ที่ไหน? ไม่ใช่โรงแรม? พยายามนึกทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ดวงตาคู่สวยเบิกโพลงเมื่อความทรงจำบางส่วนแวบเข้ามา

รีบยันกายผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงแทบจะโดยอัตโนมัติ ผมเผ้ารุงรังปรกหน้า มือเรียวสางผมจัดทรงพอลวก ๆ มองไปรอบ ๆ เต็มตาอีกครั้งใบหน้าเต็มไปด้วยคำถามมากมาย

“ที่ไหน? เนี่ย!” มุกรดาถึงกับสบถออกมาทันที พยายามคิดถึงความเป็นไปได้พลางเอามือกุมขมับรู้สึกมันปวดตุบ ๆ

เหมือนจะจำได้ว่ามีนักเลงสองกลุ่มปะทะกัน แต่ทุกอย่างก็เกิดขึ้นเร็วมากจนตั้งตัวไม่ติดและมีใครบางคนโผล่มาเอาผ้าโปะที่หน้าของเธอจากนั้นสติของเธอดับวูบไปทันที

“อะไรวะ ฉันอยู่ที่ไหน ปวดหัวจัง อย่าบอกว่าถูกลักพาตัวมาเรียกค่าไถ่ หรือเอามาขายซ่อง บ้าน่า ซ่องอะไรจะหรูหราหมาเห่าขนาดนี้” ระหว่างที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้น

จู่ ๆ ประตูห้องก็เปิดออกและผู้ที่ก้าวเข้ามาคือหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกระโปรงสีดำเลยเข่าเล็กน้อย รวบผมตึงมัดมวยไว้ด้านหลัง รูปร่างผอมสูงพอ ๆ กับเธอ ท่าทางทะมัดทะแมงคล่องแคล่ว มุกรดาปักตามองตามไม่แม้แต่กะพริบ

บุคลิกของหญิงวัยกลางคนผู้นี้ดูเคร่งขรึม สีหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอาการใด ๆ มุกรดาเพ่งพิจารณาดูแล้วไม่ค่อยเป็นมิตรเอาเสียเลย แววตาดูกระด้างน่าเกรงขามเดินถือกล่องสีขาวใบใหญ่เข้ามาวางไว้ที่ปลายเตียง

“อาบน้ำแต่งตัวได้แล้วค่ะ ก่อนที่คุณชายใหญ่หลี่จวิ้นหยางจะมา” น้ำเสียงราบเรียบกระด้างเล็กน้อย มันแย่ตรงเพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรกแต่น้ำเสียงทักทายมันฟังไม่ค่อยระรื่นหูนัก ยิ่งภาษาไทยที่เปล่งออกมาถึงจะฟังรู้เรื่องแต่ไม่ชัด

“หึ อย่างน้อยหล่อนก็พูดภาษาไทยได้” มุกรดาบ่นพึมพำคนเดียวพลางเบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะย้อนถามต่อว่า

“คุยกับฉันหรือ”

“---” เงียบไม่มีเสียงตอบรับ นางเดินไปยังหน้าต่างจัดการรูดเก็บผ้าม่านสีขาวผูกมัดเก็บเรียบร้อย เหลือเพียงม่านกันแสงสีเดียวกับผ้าม่าน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาร่ำไร แต่ไม่ได้ทำให้อุณหภูมิในห้องร้อนขึ้นแต่อย่างใด

“อาบน้ำได้แล้วค่ะ อย่ามัวแต่ชักช้า” ท้ายเสียงกระชากเล็กน้อย

“คุณเป็นคนไทยเหรอ” เสียงถามห้วนกระด้างพอกัน

“---” เงียบไม่มีเสียงตอบรับ

นางเพียงแค่ปรายตามองเธอเท่านั้น ก่อนจะเดินมายืนอยู่ไม่ไกลจากเตียงนอนด้วยท่าทางสำรวมยืนนิ่งอย่างกับผ่านการเกณฑ์ทหารมา

“สงสัยหูตึง” มุกรดาบ่นอ้อมแอ้ม แอบเบ้ปากพยายามปีนป่ายลงมานั่งขอบเตียง

“ฉันถามคุณ น่าจะให้ข้อมูลฉันบ้าง นี่ถามอะไรก็ไม่ได้คำตอบอะไรเลย”

“---”

“ก็ไม่ได้เป็นใบ้นี่ น่าจะเข้าใจที่พูด”

“อาบน้ำได้แล้วค่ะคุณผู้หญิง ฉันเตรียมทุกอย่างให้หมดแล้ว เชิญ” น้ำเสียงกระด้างของหญิงวัยกลางคนทำเอามุกรดาถึงกับตวัดหางตาแทบจะทันที

“แล้วคุณชื่ออะไร ทำไมถึงพูดภาษาไทยได้” มุกรดาเอ่ยถามทั้งที่ดูแล้วผู้หญิงคนนี้ไม่น่าจะใช่คนไทย

หัวหน้าแม่บ้านซูเจียวไม่ตอบคำถามใด ๆ เนื่องจากถูกกำชับมาว่าให้ดูแลหญิงสาวชาวไทยคนนี้อย่างดีทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่ของนาง แต่ด้วยคำสั่งของคุณชายใหญ่หลี่จวิ้นหยางนางจึงต้องปฏิบัติตามทั้งที่เกิดคำถามมากมายในหัว