11

กำนันยศทิ้งตัวนั่งลงอย่างหงอยเหงา หมดอารมณ์รับประทานอาหารต่ออีก พอได้สติก็เดินไปเคาะประตูเรียกดาวเหนืออย่างเป็นห่วง เคาะอยู่นานกว่าเด็กน้อยจะโผล่หน้าออกมา

“ไม่ต้องกลัวนะ” กำนันยศพูดกับดาวเหนือ ในขณะที่เด็กน้อยยังมีท่าทีหวาดๆ

“ปู่จะไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายหลานได้เด็ดขาด” หลังจากนั้นเป็นต้นมา กำนันยศก็ดูแลดาวเหนือเป็นอย่างดี ทั้งรักทั้งเอ็นดู อาจเพราะดาวเหนือเป็นเด็กขยัน ช่วยทำโน่นทำนี่ให้ท่านตลอด คนแก่หูตาไม่ดี เด็กสาวก็ช่วยดูช่วยจดให้ เรียกใช้ได้ทุกเวลาอย่างไม่เกี่ยงงอน แถมยังเรียนเก่งสอบชิงทุนได้ทุกปี เกรดเฉลี่ยไม่ต้องพูดถึงได้เกรดสี่ทุกวิชา

ยิ่งโตก็ยิ่งสวย กำนันยศก็ยิ่งหวงดาวเหนือเป็นอันมาก แต่หวงในฐานะหลานสาวคนหนึ่ง ไปไหนมาไหนก็พาไปด้วย บอกทุกคนว่าเป็นหลานสาว สร้างความไม่พอใจให้แก่พิมพ์จันทร์และธนิดาเป็นอันมาก ที่ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมานี้ กำนันยศทั้งรักทั้งหลงดาวเหนือเสียยิ่งกว่าอะไร

กำนันยศไม่เคยอยากนึกเปรียบเทียบเด็กสองคนที่เติบโตอยู่ในรั้วบ้านเดียวกัน แต่ก็อดเสียไม่ได้

หลานในไส้ของท่านอีกคน เรียนไม่เอาไหนเอาเสียเลย ไม่เคยเห็นหยิบจับหนังสือหนังหาขึ้นมาอ่านน มีแต่ออกไปชอปปิงแต่งตัวสวยออกไปเที่ยว กว่าจะเลื่อนชั้นขึ้นไปถึงมัธยมศึกษาปีที่หกก็แทบจะเรียนไม่จบเสียด้วยซ้ำ ต้องให้พ่อแม่เอาเงินไปบริจาคยัดเงินให้ครูและโรงเรียนเพื่อขอเกรด คิดแล้วน่าละอายใจเสียยิ่งกว่าอะไร

ธนิดาไม่มีสัมมาคารวะ ทั้งเอาแต่ใจพูดจาไม่รู้จักกาลเทศะ เรียกว่าไม่เคารพผู้ใหญ่เลย ยอดชายกับพิมพ์จันทร์เลี้ยงลูกด้วยเงิน ทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง แตกต่างจากดาวเหนือที่ทำงานบ้านงานเรือนเป็นทุกอย่าง ทำอาหารอร่อย เย็บปักถักร้อย ตัดเสื้อผ้า ตัดผมก็ยังได้ เพราะเวลาว่างดาวเหนือจะขออนุญาตไปเรียนโน่นเรียนนี่อยู่ตลอด ไม่เคยหยุดว่าง วันหยุดไม่เคยมี ปิดเทอมก็ทำงาน เรียนเพิ่มเติมในหลักสูตรระยะสั้นๆ ทั้งหัดทำบัญชีพื้นฐาน ได้ใช้สมองอยู่ตลอดเพราะชอบตัวเลข หัดทำเสริมสวย ความรู้รอบด้านสารพัด ถึงไม่ได้มีทรัพย์สมบัติติดตัวหรือร่ำรวยแต่ดั้งเดิม แต่คนแบบดาวเหนือสามารถเอาตัวรอดได้ดีในสังคมที่ต้องแข่งขันกันสูงเช่นนี้

กำนันยศคิดว่าต่อไปไม่อดตายแน่ ๆ ยิ่งถ้าขยันรู้จักหาเงิน มีหัวคิด จะต้องได้ดิบได้ดีเป็นเศรษฐีตั้งแต่ยังเล็กแน่ ๆ

ผิดกับคนที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง แต่ไม่รู้จักศึกษาหาความรู้ ไม่รู้จักทำมาหากิน ทรัพย์สมบัติที่มีแต่ดั้งเดิมก็ถูกใช้ไปจนหมด ผลาญสมบัติพ่อแม่ที่สร้างมาก็หมดตัวได้เหมือนกัน พอหมดตัวจะกลายเป็นคนมีหนี้สิน ชีวิตตกต่ำ ยิ่งถ้าจมไม่ลงอาจจะไปทำเรื่องไม่ดีเพราะทำใจยอมรับไม่ได้

กำนันยศคิดมากสารพัดตามประสาคนแก่ ไม่อยากคิดไปในทางที่ไม่ดี แต่เคยเห็นมานักต่อนักแล้วที่ลูกหลานคิดว่าพ่อแม่รวย ไม่รู้จักทำงานทำการ ผลาญสมบัติพ่อแม่จนหมด ท่านเองก็พยายามเตือนยอดชาย พยายามอบรมสั่งสอนธนิดา แต่ดูเหมือนกับว่าไม่มีใครสนใจคำพูดหวังดีของท่านเลย ธนิดาทำเป็นหูทวนลมทุกครั้งที่ได้ยินเสียงของปู่ แถมยังไม่เคารพท่านอีกด้วย

ความสวยของดาวเหนือ ทำให้ผู้ชายหลายคนหมางปองและปรารถนาที่จะได้เธอมาครอบครอง เธอมีทั้งชื่อเสียงและชื่อเสีย ชื่อเสียงเกิดจากความโดดเด่นในเรื่องการเรียนและเรื่องความสวย ความสามารถอันเปี่ยมล้นของเธอ แต่ชื่อเสียเกิดจากเพื่อนวัยเดียวกันที่อิจฉาในความสวยของเธอ ทำให้พูดจาใส่ร้ายต่างๆ นานา 

ติณห์มองสาวน้อยในชุดนักเรียนที่กำลังเดินดูของอยู่ในตลาดสดอย่างสนใจ อาจเพราะหน้าตาสวยน่ารักที่ดูสะดุดตากว่าเด็กสาวคนอื่นก็เป็นได้ ถ้าใครเห็นเด็กผู้หญิงคนนี้แล้วไม่มอง ถือว่าแปลกมาก ไม่ก็คงไม่ใช่ชายแท้

“ติณห์ดูอะไรอยู่น่ะลูก”

“เปล่าครับ” ติณห์ตอบปฏิเสธบิดา แต่สายตายังจดจ้องอยู่ที่เด็กสาวหน้าตาหมดจดงดงาม เพียงไม่นานมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาเข้ามาคุยกับเธอ ก็ทำให้เขาต้องเบือนหน้าหนีกลับมาสนใจกับการขับรถต่อ

“พ่อซื้อของเสร็จแล้วนะ ไปกันเถอะ” กรุณภพเอ่ยกับบุตรชาย ก่อนจะมองไปยังเด็กสาวที่อีกฝ่ายมองอยู่

“เด็กนั่นหน้าตาน่ารักเชียว”

“อายุแค่นี้มีผู้ชายมารุมจีบเป็นโขยง สงสัยจะสับรางรถไฟแทบไม่ทัน” ติณห์พูดอย่างรังเกียจ

“เราน่ะอคติ บางทีอาจจะเป็นแค่เพื่อนกันก็ได้”

“คงไม่กระมังครับ จับมือถือแขนกันขนาดนั้น” เขายังเห็นว่าเด็กสาวคนนั้นจับมือถือแขนกับผู้ชายแบบไม่หวงเนื้อหวงตัวอีกด้วย

“เด็กเดี๋ยวนี้เขาก็อาจจะไม่ถือก็ได้”

“ก็คงอย่างนั้นมั้งครับ” เขาเหยียดปาก บิดาของเขานั้นช่างเป็นคนดีเสียเหลือเกิน จึงโดนมารดาสวมเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ท่านก็ยังให้อภัย

บิดาเป็นคนอ่อนโยน จริงใจ มารดาเป็นคนปากหวานเจ้าชู้ พอคลอดเขาก็ทิ้งเอาไว้ให้เลี้ยง ในขณะที่ตัวเองออกไปแรดกับผู้ชายคนอื่น พอไม่มีเงินหรือโดนทิ้งก็กลับมาขอเงิน เขายังจำได้ที่บิดาเคยถึงขนาดขอร้องให้มารดาอยู่บ้านกับเขา อยู่กับลูกบ้าง กอดลูกบ้าง แต่มารดากลับเมิน ได้เงินแล้วก็ตีจากหาผัวใหม่ไปเรื่อย ๆ