3

“คุณนี่เลอะเทอะไปกันใหญ่แล้ว”

“เลอะเทอะอย่างนั้นเหรอ” พิมพ์จันทร์ทุบตีสามี เจ็บใจไม่หายเรื่องนังลูกเมียน้อย ถ้าไม่เพราะเธอท้อง คงอาละวาดมากกว่านี้ แต่เป็นเบี้ยล่างเพราะท้อง ขืนด่าทอไม่พอใจยอดชายมากๆ เข้า เขาอาจจะบ้าหนีงานแต่งไปก็ได้ เธอเลยต้องกัดฟันยอม จำประโยคของเขาวันนั้นได้ดีไม่เคยลืม

“ทำไมพี่ชายทำแบบนี้ ทำไมทำแบบนี้” พิมพ์จันทร์เข้าทุบตีคนรักด้วยความโมโห เมื่อรู้ว่าที่เขาหายกลับบ้านมา ไม่ใช่มาเร่งให้บิดาไปสู่ขอเธอเพื่อจัดงานแต่งงานให้เร็วที่สุด แต่มาติดพันธุ์หญิงบ้านป่าหน้าตาสะสวยอย่างอนงค์นางต่างหาก

“ใจเย็นๆ ก่อนพิมพ์ พี่ก็แค่เล่นๆ ไม่ได้จริงจังอะไร” ยอดชายพยายามใจเย็นที่สุด ถ้าไม่เพราะบิดายื่นคำขาดว่าให้แต่งงานกับพิมพ์จันทร์ จะไม่ยกทรัพย์สมบัติอะไรให้เขา จริงๆ เขาก็ก็แค่สนุกๆ กับพิมพ์จันทร์เหมือนกัน แต่ไม่คิดว่าเธอจะปล่อยให้ตัวเองท้อง

“เล่นๆ แล้วพี่ชายจะเลิกกับมันใช่ไหม”

“เลิกแน่นอน” ประโยคนั้นของยอดชายไม่ใช่เรื่องจริง พอแต่งงานไม่ทันไร ยอดชายยังติดใจอนงค์นางจนไปพาอีกฝ่ายเข้ามาอยู่ในบ้าน แถมยังท้องอีกด้วย

“เขาไม่มีใคร ให้เขาอยู่ด้วยเถอะ” ประโยคของยอดชาย ผู้ชายที่เห็นแก่ตัวที่สุดทำให้พิมพ์จันทร์ช้ำใจเป็นอันมาก กำนันยศผู้เป็นพ่อสามีบอกว่าคนกำลังรักกำลังหลง ปล่อย ๆ ไปก่อน แล้วค่อยไล่มันไปอยู่กระท่อมเก่าๆ ด้านหลัง

ชาวบ้านวิ่งหน้าตั้งผ่านบ้านของกำนันยศ ไป นั่นทำให้ทุกคนสงสัยเป็นอันมาก

“แย่แล้วครับคุณยอดคุณพิมพ์ กำนันยศได้รับบาดเจ็บตอนเดินไปดูที่ นอนอยู่ตรงชายป่าครับ ตอนนี้มีคนนำส่งโรงพยาบาลแล้วครับ” เกรียงรีบมารายงานเจ้านาย เพราะตัวเองก็วิ่งไปดูเหตุการณ์ตอนที่คนมาแจ้งว่าเจอกำนันยศ นอนบาดเจ็บอยู่ตรงชายป่า

ธนิดากัดปาก หน้าซีดเผือด แสดงว่าดาวเหนือพูดจริง แต่เธอก็ปิดปากเงียบ ไม่ยอมบอกว่าตัวเองใส่ร้ายดาวเหนือ แล้วก็ปล่อยให้ผู้เป็นปู่นอนบาดเจ็บอยู่ตรงชายป่า

“มึงพากูไปโรงพยาบาลเร็วๆ ทำไมพวกมึงไม่ไปกับพ่อกูฮะ” ยอดชายตวาดลั่น บิดาคือตัวเงินตัวทองของเขา ที่กินดีอยู่ดีจนถึงทุกวันนี้เพราะเงินจากมรดกของท่านทั้งนั้น เขาจึงต้องดูแลท่านให้ดี ไม่เช่นนั้นได้ถูกตัดออกจากกองมรดกเป็นแน่

“กำนันไม่ได้เรียกหาพวกผมครับ แล้วก็ไปดูที่ตอนไหนไม่รู้ด้วยครับ” เกรียงรีบรายงานก่อนจะเอารถออกพาเจ้านายทั้งสามไปโรงพยาบาล

ทางด้านกำนันยศ หมอได้จัดการทำแผล ให้ยาระงับปวด ยาฆ่าเชื้อและน้ำเกลืออีกขวดใหญ่ ทำให้อาการดีขึ้น

“คุณพ่อเป็นยังไงบ้างครับ” ยอดชายเอ่ยถามบิดา

“พ่อไม่เป็นอะไรแล้ว แค่เจ็บแผลนิดหน่อย”

“คุณพ่อตกลงไปได้ยังไงครับ”

“พ่อเดินไปดูที่ เห็นว่าเขาจะขาย ก็เดินเล่นๆ เลียบไปทางชายป่า เจองูเห่าเข้า เลยตกใจถอยหลังไปตกลงในหลุมที่มีคนขุดดักสัตว์เอาไว้”

“ผมจะไปจัดการคนที่มันขุดหลุมเอาไว้นะครับ” ยอดชายพูดอย่างโมโห ดีที่บิดาโดนไม้ไผ่เสียบเข้าที่ขาและแขนเท่านั้น ตรงกลางลำตัวไม่โดนเพราะว่าคนทำไม่ได้ทำไม้ไผ่แหลมๆ เอาไว้ทุกจุดในหลุม ทำแค่บางจุดเท่านั้น จึงไม่ได้โดนจุดอันตราย แถมหลุมก็ยังมีน้ำมีโคลน บิดาเลยปีนขึ้นมาไม่ได้เพราะลื่น

“มันคงเอาไว้ดักหมูป่าน่ะ พ่อผิดเองที่พลาดตกลงไป อย่าไปโทษคนอื่นเลย” กำนันยศเอ่ยปรามลูกชาย

“คุณพ่อบอกว่ามีคนช่วยขึ้นมาจากหลุม ใครเหรอครับ” ยอดชายเอ่ยถาม

“ดาวเหนือไง ดาวเหนือช่วยพ่อเอาไว้” ประโยคของบิดาทำให้ทุกคนนิ่งเงียบไป

“ดาวเหนือช่วยพ่อขึ้นจากหลุม โยงเถาวัลย์เส้นใหญ่ลงไป พอขึ้นมาได้ก็บอกว่าจะไปตามคนมาช่วย แล้วก็เงียบหายไปเลย”

“ดาวเหนือเหรอครับช่วยพ่อเอาไว้ ดาวเหนือจะเข้าไปในบ้าน แต่...” ยอดชายนึกย้อนไปถึงก่อนหน้านี้

“แต่อะไรเหรอลูก ดาวเหนือบอกว่าจะไปตามคนมาช่วยพ่อ” กำนันยศเอ่ยถาม

“ไม่ได้ไปตามค่ะคุณพ่อ แต่ไปอาละวาดกัดคนงานจนจมเขี้ยว แถมยังจะเข้าไปขโมยของในบ้านอีกด้วย” พิมพ์จันทร์รีบบอกพ่อสามี ไม่อยากให้นังเด็กนั่นดูดีในสายตาของใคร

“อ้าว... ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะ” เหิมครางออกมา ไม่คิดว่าเรื่องทั้งหมดจะเป็นแบบนั้น

เด็กนั่นก็มีน้ำใจช่วยเหลือชีวิตของตนเอาไว้ กำนันยศเลยรู้สึกสงสารปนเวทนา รู้ดีว่าดาวเหนือลำบากแค่ไหน ปากกัดตีนถีบหาเช้ากินค่ำ ทำงานสายตัวแทบขาด แตกต่างจากหลาย ๆ ครอบครัวที่เกิดมาก็ร่ำรวยมีทรัพย์สินเงินทองมากมายให้ลูกหลานกินใช้ไม่ขาดมือ

“เบื่อจริงเชียว ทั้งแม่และยายของมันตายห่าไปแล้ว ยังทิ้งลูกมันเอาไว้เป็นภาระคนอื่นอีก รังเกียจพวกคนจนจริงเชียว เกิดมายังไงถึงได้ไม่มีเงินกันเลย ขนาดทำงานงกๆ ยังรวยสู้เราไม่ได้” พิมพ์จันทร์พูดอย่างดูถูกดูแคลน

“นังดาวเหนือก็ไม่รู้ว่าเป็นลูกของนังอนงค์นางจริงไหม แม่มันมีผู้ชายมาชอบพอเยอะแยะไปหมด พี่ชายมั่นใจจริงๆ เหรอคะว่านังเด็กนั่นเป็นลูกสาวของพี่ชายจริงๆ ” ประโยคนี้ของภรรยาทำให้ยอดชายเงียบกริบ เขาเองก็สงสัยเหมือนกันว่าดาวเหนือจะไม่ใช่ลูกของตน เพราะด้วยว่าอนงค์นางนั้นเป็นคนสวย มีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มาติดพันมากมาย