Mag-log inเฉินหย่งคังตัวสั่น
“เจ้า... เจ้ากล้าข่มขู่สามีหรือ!”
เยว่ซินแค่นหัวเราะ
“สามีหรือ” นางมองเขาด้วยแววตาเย็นเยียบ
“บุรุษที่ปล่อยให้อนุภรรยารังแกภรรยาเอกกับบุตรของตน ยังมีหน้ามาเรียกตัวเองว่าสามีอีกหรือ”
เฉินหย่งคังหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย
“หลินหว่านชิง! เจ้าจะเอาอย่างไรกับข้ากันแน่!”
“ข้าไม่ได้ต้องการอะไรมาก” เยว่ซินยิ้มบาง
“เพียงต้องการทวงทุกสิ่งที่เป็นของข้ากับลูกกลับคืนมา” นางยืดตัวขึ้น ก่อนหันไปมองบ่าวไพร่ทั่วลาน
“ฟังให้ดีทุกคน!” เสียงของนางดังชัดเจน
“ข้าคือหลินหว่านชิง ฮูหยินเอกของจวนสกุลเฉิน!”
บ่าวไพร่ต่างพากันก้มหน้า
“นับจากวันนี้ เรือนใหญ่จะกลับมาอยู่ในความดูแลของข้า ผู้ใดกล้าขัดคำสั่ง หรือกล้าแตะต้องลูกทั้งสามของข้าอีกแม้แต่ปลายเล็บ ข้าจะลงโทษให้สาสม!”
ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง ซูม่านอิงยืนตัวแข็ง นางรู้จักหลินหว่านชิงมาหลายปี สตรีผู้นั้นเคยอ่อนโยน ยอมถอยให้ผู้อื่นเสมอ แต่หลินหว่านชิงที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้กลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน
หรือความเจ็บป่วยจะทำให้นางเสียสติไปแล้ว
ซูม่านอิงคิดอย่างหวาดหวั่น
ทว่าความคิดนั้นกลับไม่ทำให้นางสบายใจขึ้นแม้แต่น้อย เพราะหลินหว่านชิงที่นางเคยรู้จักไม่เคยฝึกวรยุทธ์ แล้วเหตุใดสตรีตรงหน้าจึงมีฝีมือสูงส่งถึงเพียงนี้
เยว่ซินหันไปมองพ่อบ้าน
“เฉียนกุ้ย!”
พ่อบ้านสะดุ้งสุดตัว
“ขะ... ขอรับฮูหยิน!”
“เปิดเรือนใหญ่ของข้าเดี๋ยวนี้”
“แต่... แต่เรือนนั้น...”
เยว่ซินหันขวับ
“เจ้ามีปัญหาหรือ”
“ไม่มีขอรับ! ไม่มี!”
“แล้วไปตามจื่อหานออกมาจากห้องหนังสือ”
“ขอรับ!”
“เตรียมน้ำอุ่น ผ้าสะอาด และเชิญหมอฝีมือดีที่สุดในเมืองหลวงมารักษาลูกข้าทั้งสองคน”
เฉียนกุ้ยรีบพยักหน้า
“ข้าน้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”
“เดี๋ยวก่อน”
พ่อบ้านชะงัก เยว่ซินมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ
“หากข้าพบว่าเจ้ากล้าเล่นเล่ห์แม้แต่น้อย เจ้าจะไม่มีโอกาสเดินออกจากจวนนี้ด้วยขาทั้งสองข้าง”
“ข้าน้อยไม่กล้า! ไม่กล้าขอรับ!”
เฉียนกุ้ยรีบถอยออกไป เช็ดเหงื่อด้วยความหวาดกลัว ทันใดนั้นเสียงนุ่มทุ้มก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ฮูหยิน”
เยว่ซินหันไปมอง อาเหยียนกำลังยกเก้าอี้ไม้จันทน์ตัวหนึ่งมาวางไว้ใต้ร่มไม้
เขาใช้แขนเสื้อเช็ดฝุ่นบนที่นั่งอย่างตั้งใจ ก่อนรินน้ำชาร้อนจากกาที่บ่าวเพิ่งนำมาให้
“ท่านเหนื่อยแล้ว นั่งพักก่อนเถิดขอรับ”
เยว่ซินมองเขาอย่างประหลาดใจ
“เจ้าช่างรู้หน้าที่” อาเหยียนยิ้มกว้าง
“ข้าน้อยเป็นคนของฮูหยิน ย่อมต้องรู้ใจฮูหยินขอรับ”
“ปากหวาน”
“ข้าน้อยพูดจากใจจริง”
เยว่ซินส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้
อาเหยียนยื่นถ้วยชาให้ด้วยสองมือ
“น้ำชาไม่ร้อนเกินไป ข้าน้อยลองแตะดูแล้วขอรับ”
นางรับมาจิบ รสชากลมกล่อม อุณหภูมิกำลังดี เยว่ซินเหลือบมองชายหนุ่มอีกครั้ง ขอทานผู้นี้ดูจะรู้เรื่องปรนนิบัติผู้อื่นไม่น้อย แต่เวลานี้นางไม่มีอารมณ์ซักถาม เพราะเสียงสะอื้นของหลานสาวยังดังอยู่ไม่ไกล
เยว่ซินวางถ้วยชา
“ซูเม่ย มาหาแม่”
เด็กหญิงรีบเดินเข้ามา นางดึงหลานสาวให้นั่งข้างกาย ก่อนตรวจดูฝ่ามือทั้งสองข้างอย่างระมัดระวัง รอยช้ำหลายแห่งทำให้นางขมวดคิ้ว
“เจ็บมากหรือไม่”
ซูเม่ยส่ายหน้า
“ไม่มากเจ้าค่ะ”
“โกหก” เยว่ซินพูดเสียงอ่อนลง
“ต่อหน้าแม่ เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลา”
เพียงเท่านั้น น้ำตาของเด็กหญิงก็ไหลพรากอีกครั้ง
“ท่านแม่... ข้าคิดถึงท่านแม่เหลือเกิน”
เยว่ซินชะงัก ก่อนยกมือเช็ดน้ำตาให้หลานสาว
“แม่รู้”
“ท่านแม่จะไม่ทิ้งพวกเราไปอีกแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่ทิ้งแล้ว” เยว่ซินตอบหนักแน่น
“แม่จะอยู่กับพวกเจ้า”
ซูเม่ยเงยหน้าขึ้น
“จริงหรือเจ้าคะ”
“จริง” เด็กหญิงโผเข้ากอดนางแน่น เยว่ซินกอดตอบอย่างอ่อนโยน แม้ในใจจะรู้ดีว่านางไม่ใช่มารดาที่แท้จริงของเด็กทั้งสาม แต่ในเวลานี้ นางจะทำหน้าที่แทนพี่สาวให้ดีที่สุด
จนกว่าหว่านชิงจะหายดีและกลับมาหาลูก ๆ ได้อีกครั้ง
เฉินจื่อเฟิงที่นั่งพักอยู่ใกล้ ๆ รีบถาม
“ท่านแม่ ท่านหายป่วยแล้วจริงหรือขอรับ”
“ดีขึ้นมากแล้ว”
เยว่ซินตอบ
“แต่ท่านดูแข็งแรงกว่าก่อนป่วยเสียอีก” คำพูดนั้นทำให้นางชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง
“ระหว่างรักษาตัวบนเขา แม่ได้พบยอดฝีมือผู้หนึ่ง เขาช่วยรักษาและถ่ายทอดเคล็ดวิชาบางอย่างให้แม่ จึงทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นกว่าแต่ก่อน”
“มิน่าเล่าขอรับ!” จื่อเฟิงมองนางด้วยความตื่นเต้น
“ท่านแม่เก่งกาจถึงเพียงนี้ ต่อไปคงไม่มีใครกล้ารังแกพวกเราอีกแล้ว!”
เยว่ซินยกมือแตะไหล่เขา
“เมื่อเจ้าหายดี แม่จะสอนวรยุทธ์ให้ด้วยตนเอง”
ดวงตาของเด็กหนุ่มสว่างวาบ
“จริงหรือขอรับ!”
“แต่ต้องอดทน”
“ข้าทนได้ทุกอย่างขอรับ!”
เยว่ซินพยักหน้าอย่างพอใจ
ขณะนั้นเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้น
“ท่านแม่!” เฉินจื่อหานวิ่งออกมาจากทางเดิน
เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีในชุดบัณฑิตสีครามมีสีหน้าซีดเซียว ข้อนิ้วทั้งสองข้างแตกจนมีเลือดซึม
ทันทีที่เห็นเยว่ซิน เขาก็รีบคุกเข่าลง
“จื่อหานคารวะท่านแม่ขอรับ!”
เยว่ซินรีบประคองเขาขึ้น
“ลุกขึ้นเถิด”
จื่อหานมองน้องทั้งสอง เมื่อเห็นบาดแผลบนใบหน้าและร่างกาย น้ำตาก็เอ่อคลอ
“ข้าเป็นพี่ใหญ่แท้ ๆ แต่กลับปกป้องพวกเขาไม่ได้”
“จื่อหาน” เยว่ซินเรียกเสียงหนักแน่น
“มองหน้าแม่” เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น
“ความผิดนี้ไม่ใช่ของเจ้า”
“แต่ข้า...”
“เจ้าถูกขังไว้ จะช่วยน้องได้อย่างไร”
เยว่ซินจับมือเขาขึ้นดู
“ดูจากบาดแผลบนมือ แม่ก็รู้แล้วว่าเจ้าพยายามทุบประตูออกมาช่วยน้องจนสุดกำลัง”
จื่อหานกัดริมฝีปาก
“ข้าอยากสอบขุนนางให้ได้ อยากมีอำนาจปกป้องท่านแม่กับน้อง ๆ แต่ท่านพ่อไม่ยอมให้ข้าสอบ”
“เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล” เยว่ซินกล่าวทันที
“ตราบใดที่เจ้ามีความสามารถ ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์ทำลายอนาคตเจ้า”
“แต่ท่านพ่อ...”
“แม้แต่บิดาเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์” คำตอบนั้นทำให้จื่อหานนิ่งงัน เยว่ซินมองหลานทั้งสามสลับกัน
เด็กที่ควรเติบโตอย่างมีความสุขกลับต้องหวาดกลัวอยู่ในบ้านของตนเอง
คนหนึ่งถูกขัดขวางการศึกษา คนหนึ่งถูกกดขี่จนไม่อาจฝึกวรยุทธ์ตามความฝัน อีกคนถูกบังคับให้ใช้พรสวรรค์รับใช้ผู้อื่น ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะบิดาแท้ ๆ ของพวกเขาปล่อยให้อนุภรรยามีอำนาจเหนือทุกคน
เยว่ซินสูดลมหายใจลึก ก่อนกล่าวชัดถ้อยชัดคำ
“ฮูหยิน”“อะไร”“ต่อไปนี้ข้าคงต้องรบกวนเจ้าอีกมาก”“ข้ารู้”“ข้าอาจพูดมาก”“เจ้าพูดมากอยู่แล้ว”“อาจชอบหยอกเจ้า”“เจ้าก็ทำอยู่ทุกวัน”“และอาจคิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหวเวลาต้องแยกกัน”เยว่ซินยกมือแตะริมฝีปากเขา“เช่นนั้นก็เขียนจดหมายมา”“หากข้าอยากพบหน้า”“ก็มาหา”“หากข้าอยากกอด”เยว่ซินมองเขาก่อนเป็นฝ่ายขยับเข้าไปโอบเอวชายหนุ่ม“เช่นนี้หรือ”จิ้งเหยียนยิ้มกว้าง“ใช่” เขากอดตอบอย่างทะนุถนอม เยว่ซินซบหน้าลงกับอกเขา“จิ้งเหยียน”“อืม”“ต่อจากนี้เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนสมบูรณ์แบบ”“ข้ารู้”“เพียงซื่อสัตย์ต่อกันก็พอ” เขาจุมพิตเรือนผมนาง“ข้ารับปาก”เปลวเทียนมงคลไหวเบา ๆ ตามสายลม ไม่นาน แสงไฟภายในห้องก็ค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงความเงียบสงบและความอบอุ่นของคนสองคนที่เลือกใช้ชีวิตร่วมกันหลายเดือนต่อมาแสงอรุณสาดส่องยอดเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตของสำนักวิหกเหินฟ้ากับสำนักเมฆาเพลิงเสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้นกลางลานฝึกเล็ก ๆ หน้าเรือนพักหลินเยว่ซินหมุนตัวหลบคมกระบี่ ก่อนตวัดปลายกระบี่สวนกลับอย่างรวดเร็วเซียวจิ้งเหยียนรับกระบวนท่านั้นได้อย่างแม่นยำ“ฝีมือเจ้าร้ายกาจขึ้นอีกแล้ว”“เจ้าพูดเช่นนี้ทุกครั้ง”“เพ
“แต่หากเจ้าคิดจะมาประลองกระบี่กับข้า คงต้องฝึกอีกหลายปี”จื่อเฟิงหน้าแดง“ท่านดูถูกฝีมือข้าหรือ”เยว่ซินยกถ้วยชา“จื่อเฟิง หากอยากประลองนัก พรุ่งนี้น้าจะเป็นคู่มือให้เจ้าเอง”เด็กหนุ่มรีบประสานมือ“วันนี้เป็นวันมงคล ข้าว่าพวกเราควรดื่มชาและกินขนมกันดีกว่าขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโต๊ะซูเม่ยเดินเข้ามาพร้อมภาพวาดมงคลที่นางตั้งใจวาดเพื่อประดับห้องหอ“ท่านน้าเล็ก ข้าขอมอบภาพนี้ให้ท่านทั้งสองเจ้าค่ะ”เยว่ซินรับภาพมา ภาพนกสองตัวบินเคียงกันเหนือภูเขาสองลูก โดยมีเรือนหลังเล็กตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆระหว่างยอดเขา ทำให้นางนึกถึงวันที่ซูเม่ยนำภาพมาให้ดูเป็นครั้งแรก“น้าจะเก็บไว้อย่างดี”จิ้งเหยียนมองภาพด้วยความชื่นชม“ฝีมือเจ้าดีขึ้นมาก”ซูเม่ยยิ้มกว้าง“ข้าจะฝึกให้ดีกว่านี้อีกเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว” เขาพยักหน้า“อย่าหยุดเพียงเพราะคำชมของผู้อื่น”เด็กสาวรับคำอย่างตั้งใจ หว่านชิงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ลูกทั้งสามของนางมีอนาคตที่สดใสอีกครั้งจื่อหานตั้งใจศึกษาต่อ จื่อเฟิงมีความมุ่งมั่นในการฝึกวรยุทธ์ ส่วนซูเม่ยได้กลับมาวาดภาพอย่างมีความสุขชีวิตที่เคยพังทลายได้รับการประกอบขึ้นใหม่แล้ว และวันนี้
เยว่ซินกอดตอบ“น้าก็ขอให้เจ้ามีความสุขเช่นกัน”เมื่อซูเม่ยออกจากห้องไป หว่านชิงจึงเอ่ยขึ้น“พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะขยายกิจการร้านค้าสองแห่งที่ได้คืนมา”“ดีเจ้าค่ะ”“จื่อหานจะช่วยตรวจบัญชีในช่วงที่ว่างจากการศึกษา ส่วนจื่อเฟิงตั้งใจฝึกวิชา ซูเม่ยก็มีทางเดินของตนเอง”เยว่ซินยิ้ม“ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องกลัวอีกแล้ว”หว่านชิงพยักหน้า“ใช่”นางมองน้องสาว“พี่จะไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก”เยว่ซินยื่นมือไปกุมมือพี่สาว“ข้าดีใจ”หว่านชิงน้ำตาคลอ“พี่ก็เช่นกัน”สองพี่น้องโผเข้ากอดกัน ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำขอโทษ มีเพียงความรักและความเข้าใจที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายเป็นถ้อยคำรุ่งเช้า เสียงประทัดมงคลดังขึ้นทั่วสำนักวิหกเหินฟ้าผ้าแพรสีแดงถูกผูกประดับตามเสาและชายคา โคมมงคลแขวนเรียงรายตามทางเดินเหล่าศิษย์แต่งกายเรียบร้อย ยืนต้อนรับแขกจากสำนักต่าง ๆลานพิธีถูกจัดอย่างงดงาม ท่ามกลางทิวเขาและทะเลหมอกที่ลอยต่ำอยู่เบื้องหลังเซียวจิ้งเหยียนยืนอยู่หน้าลานพิธีในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มปักลายเมฆสีทองวันนี้เขาไม่ได้สวมชุดดำที่คุ้นเคย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แทบไม่เคยจางหาย ผู้อาวุโสของสำนักเมฆาเพลิงมองแล้วอดหัวเ
“ข้ารอมาห้าปีแล้ว”เยว่ซินหัวเราะ“ก็ได้”จิ้งเหยียนนิ่งไป“เจ้าพูดว่าอะไรนะ”“ข้าบอกว่าก็ได้”“เจ้าตกลงจริง ๆ”“หากเจ้าถามอีก ข้าจะเปลี่ยนใจ”ชายหนุ่มรีบก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง“ข้าจะไม่ถามแล้ว”เยว่ซินหลับตาลง สายลมพัดผ่านศาลาริมหน้าผา ครั้งนี้นางไม่ได้รู้สึกว่าตนกำลังจะสูญเสียอิสรภาพ ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกว่ามีใครอีกคนพร้อมจะเดินไปบนเส้นทางเดียวกันโดยไม่คิดตัดปีกของนางแม้แต่น้อยหลังเยว่ซินตอบรับคำสู่ขอ ผู้อาวุโสของทั้งสองสำนักจึงร่วมกันหารือเรื่องการหมั้นหมาย และจัดทำหนังสือตอบรับตามธรรมเนียม โดยได้รับความยินยอมจากเจ้าสำนักทั้งสองฝ่ายเมื่อขั้นตอนการหมั้นหมายเสร็จสิ้น ข่าวของเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้ากับเจ้าสำนักเมฆาเพลิงก็แพร่กระจายไปทั่วแวดวงยุทธภพอย่างรวดเร็วบรรดาผู้อาวุโสทั้งสองสำนักต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่บางคนเสนอให้จัดงานมงคลยาวเจ็ดวันบางคนเสนอให้เชิญแขกจากทุกสำนักในยุทธภพบางคนถึงขั้นเสนอให้จัดการประลองกระบี่ฉลองงานแต่งเยว่ซินฟังแล้วปวดศีรษะ“พวกท่านคิดจะจัดงานแต่งหรือชุมนุมยุทธภพ”ผู้อาวุโสคนหนึ่งรีบประสานมือ“เจ้าสำนัก งานมงคลครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่”“ข้ารู้”“จึงควรจัดให้สมเ
“เพราะข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าข้าให้เกียรติเจ้า”เยว่ซินนิ่งไป จิ้งเหยียนวางหนังสือสู่ขอลงบนโต๊ะ“แต่หากเจ้ารู้สึกไม่สบายใจ ข้าจะให้คนของข้ากลับไปก่อน”“ข้ายังไม่ได้พูดเช่นนั้น”“ข้ารู้”“เจ้าจะยิ้มทำไม”“เพราะเจ้าก็ยังไม่ได้ไล่ข้ากลับ”เยว่ซินกลอกตา“เจ้าคนหน้าด้าน”จิ้งเหยียนหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง“เยว่ซิน ก่อนเจ้าตัดสินใจ ข้าอยากพูดเรื่องหนึ่งให้ชัดเจน”“ว่ามา”“หากเราแต่งงานกัน เจ้าจะยังเป็นเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้า”“แน่นอน”“ข้าก็ยังเป็นเจ้าสำนักเมฆาเพลิง”“ข้าก็ไม่ได้คิดจะไปแย่งตำแหน่งเจ้า”“ดี”เขายิ้ม“เช่นนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องยุบรวมหรือโอนอำนาจของสำนักใดให้กัน”เยว่ซินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย”“ส่วนที่พัก ข้าคิดว่าเราควรมีเรือนส่วนตัวสักแห่ง”“อยู่ที่ใด”“บริเวณที่เดินทางไปมาระหว่างสองสำนักได้สะดวก”เยว่ซินมองเขา“เจ้าคิดไว้หมดแล้วหรือ”“ข้าคิดไว้หลายอย่าง แต่ต้องให้เจ้าตกลงก่อน”“แล้วหากข้าไม่ชอบ”“เราก็เปลี่ยน”“หากข้าอยากเดินทางไปทำภารกิจ”“เจ้าก็ไป”“หากข้าต้องอยู่ที่สำนักหลายเดือน”“ข้าก็จะจัดการงานของข้า และหาเวลาไปเยี่ยมเจ้า”เยว่ซินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามตรง ๆ“
เยว่ซินมองตัวอักษรที่เพิ่งเขียนลงไป นางเคยคิดว่าการยอมรับว่าคิดถึงใครสักคนคือการเปิดช่องให้ผู้อื่นเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจ แต่เวลานี้นางกลับเข้าใจแล้วว่า การคิดถึงใครไม่ได้หมายความว่าตนต้องอ่อนแอลง เพียงหมายความว่ามีใครอีกคนที่นางอยากให้เขาปลอดภัยและกลับมาพบกันอีกครั้งเมื่อเขียนเสร็จ นางรีบพับกระดาษทันทีราวกับกลัวตนเองจะเปลี่ยนใจ“นำไปส่ง”ศิษย์หญิงที่รออยู่หน้าประตูรับจดหมายมา“เจ้าค่ะ”“เดี๋ยวก่อน”ศิษย์หญิงหยุดเยว่ซินนิ่งไปครู่หนึ่ง“ไม่ต้องรีบมาก”“เจ้าค่ะ”“แต่ก็อย่าให้ล่าช้า”ศิษย์หญิงก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อประตูปิดลง เยว่ซินก็ยกมือขึ้นแตะใบหน้าตนเอง ร้อนเสียจริงค่ำคืนหนึ่ง เยว่ซินขึ้นไปยังยอดเขาด้านหลังสำนัก ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ซึ่งนางเคยฝึกกระบี่ตั้งแต่ยังเยาว์วัยสายลมพัดผ่านยอดสน เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ“เจ้ามาที่นี่อีกแล้ว” เสียงสตรีสูงวัยดังขึ้น เยว่ซินหันกลับไป ผู้อาวุโสหญิงผู้เคยอบรมสั่งสอนนางตั้งแต่เด็กเดินเข้ามา“ท่านอาจารย์”“มีเรื่องหนักใจหรือ”“ไม่มีเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเหตุใดจึงถอนหายใจถึงสามครั้งตั้งแต่ข้าเดินมา”เยว่ซินชะงัก“ท่านนับ







