Mag-log in“ฟังแม่ให้ดี” เด็กทั้งสามเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
“ตั้งแต่วันนี้ พวกเจ้าไม่ต้องกลัวผู้ใดอีกแล้ว”
นางมองจื่อหาน
“เจ้าจะได้สอบขุนนาง”
มองจื่อเฟิง
“เจ้าจะได้ฝึกวรยุทธ์และเข้ากองทัพตามความฝัน”
สุดท้ายหันไปหาซูเม่ย
“ส่วนเจ้า จะได้วาดภาพที่ตนเองอยากวาด ไม่ต้องเป็นเงาของผู้ใดอีก” เด็กทั้งสามมองนางด้วยความตื้นตัน
“ท่านแม่...”
เยว่ซินยิ้มบาง
“แม่จะทวงทุกสิ่งที่เป็นของพวกเจ้าคืนมา”
ขณะเดียวกัน ภายในเรือนพักของเฉินหย่งคัง ซูม่านอิงกำลังประคองสามีให้นั่งลงบนเก้าอี้ ใบหน้าของนางซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว
“นายท่าน ท่านจะปล่อยให้นางทำเช่นนี้จริง ๆ หรือเจ้าคะ!” เฉินหย่งคังนั่งกุมอกด้วยความเจ็บปวด
“แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร! เจ้าไม่เห็นหรือว่านางมีวรยุทธ์สูงส่งถึงเพียงนั้น!”
“แต่ก่อนหน้านี้นางไม่เคยเป็นเช่นนี้!”
ซูม่านอิงกล่าวเสียงสั่น
“นางเคยอ่อนแอ ยอมคน ไม่กล้าขัดใจท่านแม้แต่น้อย เหตุใดกลับมาคราวนี้จึงเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้!”
เฉินหย่งคังขมวดคิ้ว เขาเองก็สงสัยเช่นกัน แต่ใบหน้านั้นเป็นใบหน้าของหลินหว่านชิงอย่างแน่นอน
อีกทั้งนางยังรู้เรื่องภายในจวนหลายอย่าง เขาจึงไม่คิดสงสัยตัวตนของนาง
“คงเป็นเพราะนางเกือบตาย จึงทำให้นิสัยเปลี่ยนไป” เขากล่าวอย่างหงุดหงิด
“แต่หากนางอยู่ที่นี่ต่อไป ความลับของพวกเราต้องถูกเปิดโปงแน่!” เฉินหย่งคังหันขวับ
“เบาเสียงหน่อย!”
ซูม่านอิงรีบปิดปาก ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่น
พวกเขารู้ดีว่าหลินหว่านชิงไม่ได้ป่วยธรรมดา ยาบำรุงที่นางดื่มทุกคืนมีพิษเจือปนอยู่ และผู้ที่สั่งให้เพิ่มปริมาณพิษในช่วงหลัง ก็คือเฉินหย่งคังเอง
“บัญชีเล่า” เขาถามเสียงต่ำ
“บัญชีทรัพย์สินของหว่านชิงอยู่ที่ใด”
“อยู่ในห้องลับเจ้าค่ะ”
“แล้วหลักฐานซื้อยา”
ซูม่านอิงหน้าซีดลงอีก
“อยู่กับเฉียนกุ้ย”
เฉินหย่งคังสบถ
“รีบจัดการเสีย! อย่าให้หว่านชิงพบเด็ดขาด!”
ซูม่านอิงพยักหน้า ก่อนรีบออกจากเรือน นางเดินไปหาพ่อบ้านเฉียนกุ้ยที่กำลังยืนสั่งบ่าวอยู่ใกล้ทางเดิน
“เฉียนกุ้ย”
“ขอรับนายหญิง”
“เจ้าตามข้ามา” ทั้งสองหลบเข้าไปหลังเสาไม้
ซูม่านอิงลดเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบ
“คืนนี้เจ้าต้องช่วยข้าย้ายบัญชีสินเดิมของหลินหว่านชิงออกจากห้องลับไปซ่อนที่อื่น แล้วนำบันทึกการซื้อยาพิษที่เจ้าเก็บไว้ออกมาเผาให้หมด”
เฉียนกุ้ยหน้าถอดสี
“แต่นายหญิง บัญชีเหล่านั้นมีจำนวนมาก หากขนย้ายตอนนี้เกรงว่าจะมีคนเห็น”
“เช่นนั้นก็รอให้มืด!”
“แล้วหากฮูหยินสั่งค้นเรือนเล่าขอรับ”
ซูม่านอิงกัดฟัน
“นางไม่มีทางรู้หรอกว่าพวกเราซ่อนอะไรไว้ที่ใด!”
“ขอรับ”
“จำไว้ หากหลักฐานเหล่านั้นตกถึงมือนาง ทั้งเจ้าและข้าต้องตายแน่!”
เฉียนกุ้ยรีบก้มหน้า
“ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ” ทั้งสองแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว
โดยไม่รู้เลยว่าใต้ชายคาอีกด้านหนึ่ง มีบุรุษในชุดผ้าป่านเก่าขาดยืนถือกาน้ำชาอยู่
อาเหยียนเหลือบมองแผ่นหลังของทั้งสอง ริมฝีปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ
อาเหยียนยืนอยู่ไม่ไกลนัก อีกทั้งมีวรยุทธ์ลึกล้ำจนโสตประสาทเฉียบคมกว่าคนทั่วไป แม้ทั้งสองจะลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ เขาก็ยังได้ยินทุกถ้อยคำ
บัญชีสินเดิมกับหลักฐานยาพิษอย่างนั้นหรือ
เขาหมุนกาน้ำชาในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์
ดูท่าจวนสกุลเฉินแห่งนี้จะมีเรื่องสนุกให้ข้าทำไม่น้อย
ทันใดนั้นเสียงเยว่ซินก็ดังมาจากลานเรือน
“อาเหยียน!” รอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าเขาหายวับ
ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนเป็นสีหน้าซื่อสัตย์ ก่อนวิ่งออกไปอย่างกระตือรือร้น
“ขอรับฮูหยิน!” เยว่ซินมองเขาที่รีบวิ่งมาหา
“เจ้าหายไปไหนมา”
“ข้าน้อยไปหาน้ำชามาเติมให้ท่านขอรับ”
เขายกกาน้ำชาในมือขึ้นให้ดู เยว่ซินพยักหน้า
“ดี เช่นนั้นช่วยไปดูห้องพักของลูกทั้งสามให้ข้าที หากมีสิ่งใดขาดเหลือก็จัดการให้เรียบร้อย”
“ได้เลยขอรับ!” อาเหยียนรับคำทันที
ก่อนจะก้าวไป เขากลับหันมาถามด้วยรอยยิ้ม
“แล้วฮูหยินอยากรับประทานอะไรเป็นมื้อเย็นหรือขอรับ”
เยว่ซินเลิกคิ้ว
“เจ้าทำอาหารเป็นจริงหรือ”
“เป็นขอรับ! ข้าน้อยรับรองว่าท่านต้องชอบ”
“เช่นนั้นก็ทำอะไรง่าย ๆ เถิด”
“ฮูหยินชอบอาหารรสเผ็ดหรือรสอ่อนขอรับ”
“รสอ่อน”
“แล้วน้ำแกงเล่าขอรับ”
“น้ำแกงร้อน ๆ ก็ดี”
“ข้าน้อยเข้าใจแล้ว!” อาเหยียนยิ้มกว้าง ก่อนรีบเดินไปจัดการตามคำสั่ง เยว่ซินมองตามอย่างอดสงสัยไม่ได้ ชายผู้นี้ประหลาดนัก ทั้งที่เพิ่งพบกันไม่ถึงครึ่งวัน แต่กลับทำตัวราวกับรู้จักนางมานาน
ถึงอย่างนั้น การมีคนคอยเอาใจใส่เช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย
นางส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนหันกลับไปมองหลานทั้งสามที่กำลังได้รับการรักษา
แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาอีกครั้ง
คืนนี้นางจะปล่อยให้คนสกุลเฉินได้หายใจอย่างสงบเป็นคืนสุดท้าย ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป นางจะเริ่มทวงหนี้ทีละบัญชี ไม่ว่าจะเป็นสินเดิมของพี่สาว อนาคตของหลานทั้งสาม หรือความเจ็บปวดที่หลินหว่านชิงต้องอดทนมาตลอดหลายปี นางจะทวงคืนทั้งหมด และผู้ใดที่เคยยื่นมือทำร้ายคนของนาง ก็จงเตรียมรับผลกรรมเอาไว้ให้ดี
เมื่อถึงยามค่ำ ภายในห้องครัวของจวนสกุลเฉิน อาเหยียนกำลังเตรียมอาหารตามที่รับปากเยว่ซินไว้ เขายืนอยู่หน้าเตาไฟด้วยท่าทางคล่องแคล่ว แม้ภายนอกยังสวมชุดผ้าป่านเก่าขาด แต่ท่วงท่าการจับมีดและปรุงอาหารกลับประณีตไม่ต่างจากพ่อครัวชั้นเลิศ
บ่าวหญิงในครัวต่างมองด้วยความประหลาดใจ
“เจ้าเป็นขอทานจริงหรือ”
หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งอดถามไม่ได้ อาเหยียนยิ้ม
“เหตุใดจึงถามเช่นนั้น”
“ข้าไม่เคยเห็นขอทานคนใดหั่นผักได้งดงามถึงเพียงนี้” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ
“เมื่อก่อนข้าเคยทำงานในโรงครัวขอรับ”
“โรงครัวที่ใด”
“ไกลจากที่นี่มาก” เขาตอบเพียงเท่านั้น ก่อนตักน้ำแกงใส่ถ้วย กลิ่นหอมของสมุนไพรและกระดูกหมูเคี่ยวจนเปื่อยลอยฟุ้งไปทั่วห้อง
อาเหยียนชิมรสเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ นางไม่ชอบอาหารหวานจัด ชอบน้ำแกงร้อนและเนื้อที่เคี่ยวจนเปื่อย
เรื่องเล็กน้อยเหล่านี้เขาจดจำได้จากการเฝ้าสังเกตสำรับอาหารที่นางเลือกในงานชุมนุมยุทธภพหลายครั้ง
ห้าปีที่ผ่านมา เขาพยายามเข้าใกล้นางด้วยฐานะเจ้าสำนักเมฆาเพลิง แต่ไม่เคยประสบความสำเร็จ
วันนี้กลับได้ทำอาหารให้นางด้วยสองมือของตนเอง
เซียวจิ้งเหยียนยิ้มอย่างมีความสุข
เยว่ซิน อีกไม่นานเจ้าจะรู้ว่าข้าดูแลเจ้าได้ดีกว่าบุรุษใดในใต้หล้า
เมื่อบ่าวในครัวทยอยออกไปจนหมด เงาดำสายหนึ่งจึงปรากฏขึ้นนอกหน้าต่างด้านหลัง ชายชุดดำคุกเข่าลงอย่างเงียบเชียบ
“นายท่าน” อาเหยียนไม่หันไปมอง
“ฮูหยิน”“อะไร”“ต่อไปนี้ข้าคงต้องรบกวนเจ้าอีกมาก”“ข้ารู้”“ข้าอาจพูดมาก”“เจ้าพูดมากอยู่แล้ว”“อาจชอบหยอกเจ้า”“เจ้าก็ทำอยู่ทุกวัน”“และอาจคิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหวเวลาต้องแยกกัน”เยว่ซินยกมือแตะริมฝีปากเขา“เช่นนั้นก็เขียนจดหมายมา”“หากข้าอยากพบหน้า”“ก็มาหา”“หากข้าอยากกอด”เยว่ซินมองเขาก่อนเป็นฝ่ายขยับเข้าไปโอบเอวชายหนุ่ม“เช่นนี้หรือ”จิ้งเหยียนยิ้มกว้าง“ใช่” เขากอดตอบอย่างทะนุถนอม เยว่ซินซบหน้าลงกับอกเขา“จิ้งเหยียน”“อืม”“ต่อจากนี้เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนสมบูรณ์แบบ”“ข้ารู้”“เพียงซื่อสัตย์ต่อกันก็พอ” เขาจุมพิตเรือนผมนาง“ข้ารับปาก”เปลวเทียนมงคลไหวเบา ๆ ตามสายลม ไม่นาน แสงไฟภายในห้องก็ค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงความเงียบสงบและความอบอุ่นของคนสองคนที่เลือกใช้ชีวิตร่วมกันหลายเดือนต่อมาแสงอรุณสาดส่องยอดเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตของสำนักวิหกเหินฟ้ากับสำนักเมฆาเพลิงเสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้นกลางลานฝึกเล็ก ๆ หน้าเรือนพักหลินเยว่ซินหมุนตัวหลบคมกระบี่ ก่อนตวัดปลายกระบี่สวนกลับอย่างรวดเร็วเซียวจิ้งเหยียนรับกระบวนท่านั้นได้อย่างแม่นยำ“ฝีมือเจ้าร้ายกาจขึ้นอีกแล้ว”“เจ้าพูดเช่นนี้ทุกครั้ง”“เพ
“แต่หากเจ้าคิดจะมาประลองกระบี่กับข้า คงต้องฝึกอีกหลายปี”จื่อเฟิงหน้าแดง“ท่านดูถูกฝีมือข้าหรือ”เยว่ซินยกถ้วยชา“จื่อเฟิง หากอยากประลองนัก พรุ่งนี้น้าจะเป็นคู่มือให้เจ้าเอง”เด็กหนุ่มรีบประสานมือ“วันนี้เป็นวันมงคล ข้าว่าพวกเราควรดื่มชาและกินขนมกันดีกว่าขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโต๊ะซูเม่ยเดินเข้ามาพร้อมภาพวาดมงคลที่นางตั้งใจวาดเพื่อประดับห้องหอ“ท่านน้าเล็ก ข้าขอมอบภาพนี้ให้ท่านทั้งสองเจ้าค่ะ”เยว่ซินรับภาพมา ภาพนกสองตัวบินเคียงกันเหนือภูเขาสองลูก โดยมีเรือนหลังเล็กตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆระหว่างยอดเขา ทำให้นางนึกถึงวันที่ซูเม่ยนำภาพมาให้ดูเป็นครั้งแรก“น้าจะเก็บไว้อย่างดี”จิ้งเหยียนมองภาพด้วยความชื่นชม“ฝีมือเจ้าดีขึ้นมาก”ซูเม่ยยิ้มกว้าง“ข้าจะฝึกให้ดีกว่านี้อีกเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว” เขาพยักหน้า“อย่าหยุดเพียงเพราะคำชมของผู้อื่น”เด็กสาวรับคำอย่างตั้งใจ หว่านชิงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ลูกทั้งสามของนางมีอนาคตที่สดใสอีกครั้งจื่อหานตั้งใจศึกษาต่อ จื่อเฟิงมีความมุ่งมั่นในการฝึกวรยุทธ์ ส่วนซูเม่ยได้กลับมาวาดภาพอย่างมีความสุขชีวิตที่เคยพังทลายได้รับการประกอบขึ้นใหม่แล้ว และวันนี้
เยว่ซินกอดตอบ“น้าก็ขอให้เจ้ามีความสุขเช่นกัน”เมื่อซูเม่ยออกจากห้องไป หว่านชิงจึงเอ่ยขึ้น“พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะขยายกิจการร้านค้าสองแห่งที่ได้คืนมา”“ดีเจ้าค่ะ”“จื่อหานจะช่วยตรวจบัญชีในช่วงที่ว่างจากการศึกษา ส่วนจื่อเฟิงตั้งใจฝึกวิชา ซูเม่ยก็มีทางเดินของตนเอง”เยว่ซินยิ้ม“ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องกลัวอีกแล้ว”หว่านชิงพยักหน้า“ใช่”นางมองน้องสาว“พี่จะไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก”เยว่ซินยื่นมือไปกุมมือพี่สาว“ข้าดีใจ”หว่านชิงน้ำตาคลอ“พี่ก็เช่นกัน”สองพี่น้องโผเข้ากอดกัน ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำขอโทษ มีเพียงความรักและความเข้าใจที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายเป็นถ้อยคำรุ่งเช้า เสียงประทัดมงคลดังขึ้นทั่วสำนักวิหกเหินฟ้าผ้าแพรสีแดงถูกผูกประดับตามเสาและชายคา โคมมงคลแขวนเรียงรายตามทางเดินเหล่าศิษย์แต่งกายเรียบร้อย ยืนต้อนรับแขกจากสำนักต่าง ๆลานพิธีถูกจัดอย่างงดงาม ท่ามกลางทิวเขาและทะเลหมอกที่ลอยต่ำอยู่เบื้องหลังเซียวจิ้งเหยียนยืนอยู่หน้าลานพิธีในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มปักลายเมฆสีทองวันนี้เขาไม่ได้สวมชุดดำที่คุ้นเคย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แทบไม่เคยจางหาย ผู้อาวุโสของสำนักเมฆาเพลิงมองแล้วอดหัวเ
“ข้ารอมาห้าปีแล้ว”เยว่ซินหัวเราะ“ก็ได้”จิ้งเหยียนนิ่งไป“เจ้าพูดว่าอะไรนะ”“ข้าบอกว่าก็ได้”“เจ้าตกลงจริง ๆ”“หากเจ้าถามอีก ข้าจะเปลี่ยนใจ”ชายหนุ่มรีบก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง“ข้าจะไม่ถามแล้ว”เยว่ซินหลับตาลง สายลมพัดผ่านศาลาริมหน้าผา ครั้งนี้นางไม่ได้รู้สึกว่าตนกำลังจะสูญเสียอิสรภาพ ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกว่ามีใครอีกคนพร้อมจะเดินไปบนเส้นทางเดียวกันโดยไม่คิดตัดปีกของนางแม้แต่น้อยหลังเยว่ซินตอบรับคำสู่ขอ ผู้อาวุโสของทั้งสองสำนักจึงร่วมกันหารือเรื่องการหมั้นหมาย และจัดทำหนังสือตอบรับตามธรรมเนียม โดยได้รับความยินยอมจากเจ้าสำนักทั้งสองฝ่ายเมื่อขั้นตอนการหมั้นหมายเสร็จสิ้น ข่าวของเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้ากับเจ้าสำนักเมฆาเพลิงก็แพร่กระจายไปทั่วแวดวงยุทธภพอย่างรวดเร็วบรรดาผู้อาวุโสทั้งสองสำนักต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่บางคนเสนอให้จัดงานมงคลยาวเจ็ดวันบางคนเสนอให้เชิญแขกจากทุกสำนักในยุทธภพบางคนถึงขั้นเสนอให้จัดการประลองกระบี่ฉลองงานแต่งเยว่ซินฟังแล้วปวดศีรษะ“พวกท่านคิดจะจัดงานแต่งหรือชุมนุมยุทธภพ”ผู้อาวุโสคนหนึ่งรีบประสานมือ“เจ้าสำนัก งานมงคลครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่”“ข้ารู้”“จึงควรจัดให้สมเ
“เพราะข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าข้าให้เกียรติเจ้า”เยว่ซินนิ่งไป จิ้งเหยียนวางหนังสือสู่ขอลงบนโต๊ะ“แต่หากเจ้ารู้สึกไม่สบายใจ ข้าจะให้คนของข้ากลับไปก่อน”“ข้ายังไม่ได้พูดเช่นนั้น”“ข้ารู้”“เจ้าจะยิ้มทำไม”“เพราะเจ้าก็ยังไม่ได้ไล่ข้ากลับ”เยว่ซินกลอกตา“เจ้าคนหน้าด้าน”จิ้งเหยียนหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง“เยว่ซิน ก่อนเจ้าตัดสินใจ ข้าอยากพูดเรื่องหนึ่งให้ชัดเจน”“ว่ามา”“หากเราแต่งงานกัน เจ้าจะยังเป็นเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้า”“แน่นอน”“ข้าก็ยังเป็นเจ้าสำนักเมฆาเพลิง”“ข้าก็ไม่ได้คิดจะไปแย่งตำแหน่งเจ้า”“ดี”เขายิ้ม“เช่นนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องยุบรวมหรือโอนอำนาจของสำนักใดให้กัน”เยว่ซินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย”“ส่วนที่พัก ข้าคิดว่าเราควรมีเรือนส่วนตัวสักแห่ง”“อยู่ที่ใด”“บริเวณที่เดินทางไปมาระหว่างสองสำนักได้สะดวก”เยว่ซินมองเขา“เจ้าคิดไว้หมดแล้วหรือ”“ข้าคิดไว้หลายอย่าง แต่ต้องให้เจ้าตกลงก่อน”“แล้วหากข้าไม่ชอบ”“เราก็เปลี่ยน”“หากข้าอยากเดินทางไปทำภารกิจ”“เจ้าก็ไป”“หากข้าต้องอยู่ที่สำนักหลายเดือน”“ข้าก็จะจัดการงานของข้า และหาเวลาไปเยี่ยมเจ้า”เยว่ซินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามตรง ๆ“
เยว่ซินมองตัวอักษรที่เพิ่งเขียนลงไป นางเคยคิดว่าการยอมรับว่าคิดถึงใครสักคนคือการเปิดช่องให้ผู้อื่นเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจ แต่เวลานี้นางกลับเข้าใจแล้วว่า การคิดถึงใครไม่ได้หมายความว่าตนต้องอ่อนแอลง เพียงหมายความว่ามีใครอีกคนที่นางอยากให้เขาปลอดภัยและกลับมาพบกันอีกครั้งเมื่อเขียนเสร็จ นางรีบพับกระดาษทันทีราวกับกลัวตนเองจะเปลี่ยนใจ“นำไปส่ง”ศิษย์หญิงที่รออยู่หน้าประตูรับจดหมายมา“เจ้าค่ะ”“เดี๋ยวก่อน”ศิษย์หญิงหยุดเยว่ซินนิ่งไปครู่หนึ่ง“ไม่ต้องรีบมาก”“เจ้าค่ะ”“แต่ก็อย่าให้ล่าช้า”ศิษย์หญิงก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อประตูปิดลง เยว่ซินก็ยกมือขึ้นแตะใบหน้าตนเอง ร้อนเสียจริงค่ำคืนหนึ่ง เยว่ซินขึ้นไปยังยอดเขาด้านหลังสำนัก ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ซึ่งนางเคยฝึกกระบี่ตั้งแต่ยังเยาว์วัยสายลมพัดผ่านยอดสน เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ“เจ้ามาที่นี่อีกแล้ว” เสียงสตรีสูงวัยดังขึ้น เยว่ซินหันกลับไป ผู้อาวุโสหญิงผู้เคยอบรมสั่งสอนนางตั้งแต่เด็กเดินเข้ามา“ท่านอาจารย์”“มีเรื่องหนักใจหรือ”“ไม่มีเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเหตุใดจึงถอนหายใจถึงสามครั้งตั้งแต่ข้าเดินมา”เยว่ซินชะงัก“ท่านนับ







