บทที่ 6

“จินเอ๋อร์เจ้าวางใจได้ ข้าอยู่ที่ไหน ก็ต้องมีเจ้าอยู่ที่นั่นด้วย”

“แต่...เงินไถ่ตัวข้าสูงมาก”

“ข้ามั่นใจว่าร้านขายใบชาของข้าสามารถทำให้ข้าซื้อตัวเจ้าออกมาจากตระกูลเสียน”

“แต่...เงินนั่น”

“นอกจากว่าเจ้าไม่อยากไปกับข้าด้วย”

“ไปเจ้าค่ะ! ข้าขอไปทุกที่!...ไปกับท่าน” จินเอ๋อร์ละล่ำละลักบอกออกมาด้วยน้ำตารื้น “ข้าเพียงเกรงว่านายท่านกับฮูหยินจะโก่งราคา ...หากทั้งสองรู้ว่าท่านมีร้านขายใบชาในเมืองเสียนหยาง”

“แล้วจะให้รู้ไปทำไมเล่า หากอยากเห็นคนกระอักเลือดเพราะคับแค้นใจ มิสู้ให้พวกเขาเห็นและรับรู้หลังจากที่ปล่อยเราออกมาและไม่เกี่ยวข้องกันอีกต่อไปไม่ดีกว่าหรือ”

“หากทำเช่นนั้น แล้วสินเดิมของนายหญิงเล่าเจ้าคะ” จินเอ๋อร์เอ่ยถามเสียงเบา เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่ทำให้เสียนฉิงเยว่คับแค้นใจที่สุด เห็นจะหนีไม่พ้นเรื่องที่สินเดิมของมารดาถูกเสียนฮั่วและฮูหยินฮุบเอาไว้ทั้งหมด

“นั่นสินะ”

แม้แต่รายละเอียดว่าของทั้งหมดมีอะไรบ้างนางยังไม่รู้ แล้วนางจะทวงถามคืนมาได้อย่างไร อีกทั้งนางจะให้ผู้ใดเล่าทวงถามให้

นางก็เป็นแค่คุณหนูเสียนผู้ไร้ตัวตน ทั้งยังไม่มีใครให้ความสำคัญ ทุกวันนี้แม้จะใช้แซ่เสียนแต่ดูนางสิ ยังนับว่าเหมือนคนตระกูลเสียนที่มั่งคั่งตรงไหนหรือ

           

ตามที่เสียนเหวินได้บอกเสียนฉิงเยว่เอาไว้ ในตอนเช้าสาวใช้ของคฤหาสน์ก็มาแจ้งอย่างนอบน้อม เพราะวันนี้เขาจะพาหญิงสาวจากเมืองเสียนหยางออกไปเที่ยวที่ตลาด “เพราะเห็นว่าคุณหนูไม่มีชุดตามแบบของฉางอัน ฮูหยินใหญ่จึงให้ข้าน้อยนำชุดมาให้ท่านสองชุดเจ้าค่ะ”

ประโยคนั้นทำเอาเสียนฉิงเยว่ชะงัก ต่างกับจินเอ๋อร์ที่ตาโตด้วยความตื่นเต้น ในยามที่ยื่นมือออกไปรับชุดแพรพรรณเนื้อดีที่อยู่ในมือสาวใช้อีกคน ขณะเดียวกันนั้นยังมีกล่องเครื่องประดับหนึ่งชุดวางอยู่เคียงข้างกัน

“เครื่องประดับชุดนี้เป็นนายท่านมอบให้ท่านเจ้าค่ะ” สาวใช้นางนั้นรีบตอบ เมื่อเห็นสายตาของหญิงสาวกวาดไปมองยังกล่องใบเล็ก

“แล้วพี่ ๆ ทั้งสามเล่า”

“คุณหนูทั้งสามเองก็ได้รับเช่นเดียวกันเจ้าค่ะ แต่วันนี้อาการของคุณหนูหรูซวงยังไม่ดีนัก จึงไม่อาจออกไปข้างนอก ดังนั้นวันนี้คุณชายรองจึงจะพาท่าน คุณหนูชิงเซียง และคุณหนูชิงหรูออกไปเที่ยวเจ้าค่ะ”

“อ้อ” เสียนฉิงเยว่พยักหน้าอย่างครุ่นคิด

“คุณหนู เช่นนั้นก็รีบเปลี่ยนชุดเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวคุณชายรองจะรอนาน” จินเอ๋อร์เอ่ยอย่างกระตือรือร้นก่อนจะรีบลากผู้เป็นนายเข้าไปเปลี่ยนชุด

มองชุดสีชมพูสดใสในมือของสาวใช้คนสนิทเสียนฉิงเยว่พลันส่ายหน้า “สีขาวเถิด”

“ก็ได้เจ้าค่ะ” จินเอ๋อร์ค่อนข้างผิดหวัง เพราะอยากให้ผู้เป็นนายแต่งกายด้วยเสื้อผ้างดงามสักครั้ง ผิดกับเสียนฉิงเยว่ที่ยังคงชมชอบความเรียบง่ายอยู่เป็นนิจ ดังนั้นจินเอ๋อร์จึงต้องรีบหยิบชุดสีขาวออกมาช่วยสวมให้ผู้เป็นนาย ไม่นานนางก็เร่งมือหวีผมรวบมวยขึ้นปักด้วยปิ่นหยกขาว ซึ่งมีระย้าผีเสื้อพลิ้วไหวประดับอยู่

เงาสะท้อนที่อยู่บนกระจกทำเอาเสียนฉิงเยว่เบิกตากว้าง ชุดตามแบบชาวเสียนหยางจะเป็นเสื้อและกระโปรงตัวยาวตัวเดียว ใช้สายคาดเอวยึดเอาไว้ หากแต่ชุดตามแบบของฉางอันนั้นต่างออกไป ด้วยเพราะตัวเสื้อเป็นแบบแขนยาวทรงกระบอกพอดีตัว ทั้งยังไม่ได้เป็นเสื้อตัวยาวติดกับกระโปรงเป็นเนื้อเดียวกัน เพราะกระโปรงตัวยาวทิ้งตัวลงกรอมเท้านั้น จะถูกสวมแล้วมัดทับลงไปกับตัวเสื้อ ก่อนใช้สายคาดเอวผืนใหญ่คาดทับกระโปรงกับตัวเสื้อเอาไว้ เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวอรชรอย่างชัดเจน

แม้หลายวันมานี้ได้เห็นมาบ้างกลับยังไม่เคยลองสวมใส่ วันนี้พอได้มีโอกาสสวมใส่นางกลับรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ทว่าในความขัดเขินกลับมีความพออกพอใจอยู่หลายส่วน ยามปกติให้นางพยายามเป็นสตรีที่ไร้ตัวตนอย่างไร กระนั้นนางก็ยังคงเป็นสตรีที่ชื่นชมในความสวยงามอยู่ดี

“วันนี้อากาศค่อนข้างหนาวเย็น สวมเสื้อคลุมทับอีกตัวนะเจ้าคะ” จินเอ๋อร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงชื่นชม

ชุดในแบบฉางอันจะมีอยู่สองแบบ คือแบบไม่สวมเสื้อตัวยาวทับแต่จะพาดผ้าคลุมไหล่ กับสวมเสื้อคลุมตัวยาวเอาไว้และจะพาดผ้าคลุมไหล่หรือไม่ก็ได้ วันนี้อากาศยังคงหนาวเย็นอยู่แม้นางอยากให้ผู้เป็นนายสวมชุดที่โดดเด่นงดงามสักครั้ง แต่นางกลับห่วงใยสุขภาพของอีกฝ่ายมากกว่า

“อ้อ ได้” เสียนฉิงเยว่กะพริบตามองสาวใช้ของตัวแล้วพยักหน้าเออออ มองดูอีกฝ่ายช่วยสวมเสื้อสีขาวปักลายตัวยาวทับลงไป ทั้งยังพาดผ้าคลุมไหล่ปักลายบุปผานานาพันธุ์ลงไปอีกทอดหนึ่ง

เสียงถอนหายใจของหญิงสาวทำเอาจินเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมอง “คุณหนูไม่ชอบเสื้อตัวนี้หรือเจ้าคะ”

“ไม่ใช่ ข้าเพียงแต่ไม่ชอบความซับซ้อนของเสื้อผ้าตามแบบฉางอัน แต่...ช่างเถิดเสร็จแล้วใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ” จินเอ๋อร์มองผู้เป็นนายด้วยสายตาชื่นชม ก่อนช่วยพยุงอีกฝ่ายออกไปยังห้องโถงซึ่งมีเสียนเหวินยืนรออยู่ก่อนแล้ว

“เยว่เอ๋อร์มาแล้วหรือ” เขากล่าวพร้อมกับมองสำรวจหญิงสาวด้วยความพึงพอใจก่อนพยักหน้าขึ้นลง “...งดงามยิ่ง ข้าคิดเอาไว้แล้วว่าเจ้าต้องเหมาะกับสีขาว ท่านแม่เก่งกาจยิ่ง”

ประโยคนั้นเรียกรอยยิ้มกว้างของเสียนฉิงเยว่ออกมา แต่นางยังไม่ทันได้ตอบโต้และเอ่ยขอบคุณในความมีน้ำใจของเขา เสียงตื่นเต้นของเสียนชิงหรูและเสียนชิงเซียงก็ดังขึ้นเสียก่อน

“พี่เหวินพวกข้ามาแล้ว”

ร่างอรชรอ้อนแอ้นในชุดสีม่วงและชุดสีแดงพลันทำให้จินเอ๋อร์ย่นคิ้ว ในยามปกติคุณหนูของนางก็นับว่าถูกผู้คนมองข้ามอยู่แล้ว บัดนี้โฉมสะคราญสองนางที่เดินเข้ามาด้วยชุดสีสันเจิดจ้างดงาม ทำเอาชุดสีขาวของคุณหนูยิ่งไร้ความโดดเด่น จินเอ๋อร์แทบอยากจะลากผู้เป็นนายกลับเข้าไปเปลี่ยนเป็นชุดสีชมพูอีกชุดเสียเหลือเกิน

เมื่อหันไปมองสีหน้าราวกับคนกลั้นหัวเราะของผู้เป็นนาย จินเอ๋อร์พลันเลิกคิ้ว “คุณหนู ท่านคาดการณ์เอาไว้แล้วหรือเจ้าคะว่าต้องเป็นเช่นนี้”