บทที่ 5

นับตั้งแต่บิดาและมารดาของนางจากไป นางเหลือตัวคนเดียวในคฤหาสน์ตระกูลเสียนที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดี บรรดาฮูหยินใหญ่ฮูหยินรองของเสียนฮั่ว ต่างก็ผลักนางไปทางโน้นทีทางนี้ที ราวกับนางเป็นตัวอัปมงคลที่หามีผู้ใดต้องการไม่

โชคยังดีที่ฮูหยินสามของเสียนฮั่วไม่มีบุตรจึงรับนางเอาไว้นางจึงไม่ถูกรังแกจนเกินไป ถึงอย่างนั้นฐานะของนางในตระกูลเสียนกลับไร้ซึ่งความสำคัญโดยสิ้นเชิง

ตลอดมานางเอาแต่อยู่ในที่ของตน ไม่ยุ่งเกี่ยว ไม่แสดงตน พยายามทำตัวราวกับไร้ตัวตนมาโดยตลอด ไม่ว่าคนในตระกูลจะเหยียดหยามหรือดูหมิ่น นางก็ได้แต่ทำเป็นโง่งมไม่สนใจ เนื่องจากเกรงว่าจะถูกขับไสไล่ส่ง

ไม่เพียงเท่านั้นนางยังต้องดูแลฮูหยินสามที่เป็นดังเกราะคุ้มภัยในยามที่อีกฝ่ายล้มป่วยกระเสาะกระแสะ ถึงอย่างนั้นทันทีที่ฮูหยินสามจากไป นางจึงเริ่มรู้ซึ้งว่าคนในตระกูลเสียนยังโหดร้ายได้มากกว่าที่เคยตระหนัก

ยิ่งนางแสร้งทำเป็นอ่อนแอและขลาดเขลา พวกเขาก็ยิ่งได้ใจหาเรื่องรังแกนางอยู่ร่ำไป

ปีก่อนถึงขนาดมีความคิดจะยกนางให้ไปเป็นอนุของบุตรชายของคหบดีตระกูลหวัง ทั้งที่มีข่าวลือไม่ใคร่จะสู้ดีว่าเขาลุ่มหลงสุรานารี ทั้งยังชอบตบตีทำร้ายฮูหยินและอนุของตนเองภายในจวน

หากไม่ใช่เพราะนางใช้เล่ห์กลเล็กน้อย ทำให้เขาเป็นฝ่ายปฏิเสธที่จะรับนางเข้าตระกูล มีหรือนางจะเอาตัวรอดมาได้

หลายสิบปีมานี้นอกจากฮูหยินสามซึ่งรู้จักนิสัยใจคอ และตัวตนที่แท้จริงของนางแล้ว ก็มีเพียงจินเอ๋อร์สาวใช้คนสนิทเท่านั้นที่ล่วงรู้ ตัวตนที่แท้จริงที่ว่าเสียนฉิงเยว่...ไหนเลยจะเป็นสตรีขี้ขลาดที่ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาผู้คน!!!

ในยามนั้นคหบดีหวังส่งคนมาถอนหมั้นโดยอ้างว่านับตั้งแต่บุตรชายของเขาหมายตาเสียนฉิงเยว่ ก็พลันฝันร้ายและมีวิญญาณร้ายคอยตามหลอกหลอน พวกเขายังถึงกับโทษว่านางเป็นตัวโชคร้ายที่ทำให้ผู้คนต้องหนีห่าง ดังนั้นคนในตระกูลเสียนจึงต่างก็ละเลยนาง ไม่เข้าใกล้ ไม่สนใจ ทั้งยังจงใจเพิกเฉย แม้แต่อาหารการกินและเงินที่สมควรได้ พวกเขาก็แสร้งทำเป็นลืมเลือนจนสิ้น

หากไม่ใช่เพราะฮูหยินสามได้เคยแอบมอบเงินส่วนหนึ่งให้นางเก็บไว้ นางน่ะหรือจะมีเงินทุนออกไปลอบทำการค้า และนางไหนเลยจะยังมีข้าวกินและมีเสื้อผ้าสวมใส่เช่นทุกวันนี้เล่า

“เยว่เอ๋อร์” เสียงเรียกอยู่ด้านนอกทำเอานายแล้วบ่าวหันมาสบตากัน เสียนฉิงเยว่สบตากับสาวใช้ จินเอ๋อร์รีบพยักหน้าแล้วเดินออกไปเปิดประตู

เจ้าของเสียงนั้นก็คือเสียนเหวิน

“พี่เหวิน” เสียนฉิงเยว่ก้มหน้าลงเปลี่ยนกลับมาเป็นคนที่ไม่กล้าเงยหน้าอีกครั้ง

“ไม่ได้กำลังน้อยอกน้อยใจที่ถูกตำหนิกระมัง” เสียนเหวินไม่ได้ก้าวเข้ามาในห้อง เนื่องจากอย่างไรเสียญาติผู้น้องของเขาก็เป็นสตรี ดังนั้นเสียนฉิงเยว่จึงต้องเดินออกมาหาเขาที่หน้าประตู “วันนี้ข้าไปที่ถนนจูเสว่ที่นั่นมีร้านขนมขึ้นชื่อจึงซื้อมาฝาก ก่อนหน้านี้ส่งไปยังห้องพี่ๆ ของเจ้าแล้ว นี่เป็นส่วนของเจ้า”

เสียนเหวินยื่นกล่องใบหนึ่งส่งไปให้จินเอ๋อร์ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ชายหนุ่มลอบสังเกตอีกฝ่ายตั้งแต่ที่นางมาถึงเมืองฉางอัน ดูเหมือนในบรรดาหญิงสาวทั้งสี่ เสียนฉิงเยว่จะค่อนข้างเก็บตัว ทั้งยังพูดคุยกับผู้อื่นน้อยมาก

จากการแต่งกายที่เรียบง่ายไร้ซึ่งเครื่องประดับ อีกทั้งท่าทีขี้กลัวและหวาดระแวงของนาง ฐานะในตระกูลเสียนของนางคงไม่นับว่าสำคัญอะไร หากเทียบกับการแต่งกายที่ประณีตงดงามและเครื่องประดับล้ำค่าหลายชิ้นของอีกสามคน

“ขอบคุณพี่เหวินที่เมตตา” หญิงสาวเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย ก่อนรีบก้มหน้าแล้วย่อกายขอบคุณ

“พรุ่งนี้ข้าจะพาพวกเจ้าไปเที่ยวที่ตลาด สักสาย ๆ หน่อยจะให้คนมาบอก เจ้าก็เตรียมตัวเอาไว้” เสียนเหวินยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

ชายหนุ่มมองญาติผู้น้องที่อายุน้อยกว่าเขาด้วยใบหน้าอ่อนโยน นางอายุเพียงสิบหกสิบเจ็ด ห่างจากเขาเพียงสี่ปี แต่ในยามที่เขามองนางกลับรู้สึกเหมือนมองน้องน้อยคนหนึ่ง มิใช่มองเด็กสาวที่พร้อมจะออกเรือนไม่ ผิดกับอีกสามคนที่เขามองว่าพวกนางออกจะเก่งกาจ

ยิ่งมองเห็นและได้ยินคำพูดที่พวกนางสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ในทุก ๆ สถานการณ์นั้นแล้ว เขาย่อมมองว่าคนเงียบขรึมเช่นเสียนฉิงเยว่คงไม่อาจตามพวกนางทัน

หากให้เขาลองคาดเดาแล้ว ความผิดในวันนี้หากนางไม่ได้รั้งอยู่ด้านหลังไกลลิบ นางคงหนีไม่พ้นถูกปรักปรำว่าเป็นคนผลักเสียนหรูซวงเป็นแน่

หลังเสียนเหวินกลับไปจินเอ๋อร์แอบเหลือบมองผู้เป็นนาย นางมองดูท่าทีครุ่นคิดของอีกฝ่ายแล้วได้แต่กังวล “คุณหนูเจ้าคะ”

“เจ้าว่าข้าร้ายกาจเกินไปหรือไม่”

“ในที่สุดคุณหนูก็รู้แล้วว่าตัวเองร้ายกาจ” จินเอ๋อร์พลั้งปากก่อนรีบเอามือปิดปากตัวเองเมื่อผู้เป็นนายหันขวับมาจ้องเขม็ง

นางจึงหัวเราะแหะแล้วรีบกลบเกลื่อน “ข้าหมายถึงท่านไม่ผิดนี่เจ้าคะ คนตระกูลเสียนล้วนเป็นต้นเหตุให้ท่านต้องเสแสร้งเช่นนี้ หาไม่แล้วท่านยังจะหนีจากการถูกจับแต่งงานครั้งนั้นได้หรือเจ้าคะ”

เสียนฉิงเยว่ค้อนสาวใช้คนสนิทของตัวเองทีหนึ่ง ก่อนที่นางจะถอนหายใจออกมาพร้อมกับมองไปยังประตูซึ่งถูกปิดสนิท “ข้าว่าเขาก็ดูเป็นคนไม่เลว”

แม้จะก้มหน้าก้มตาแต่หลายครั้งนางก็แอบเงยหน้าขึ้นมองเสียนเหวิน ทั้งยังรับรู้ได้จากดวงตาเอื้ออาทรของอีกฝ่าย บุรุษจิตใจดีทั้งยังไร้เดียงสาจนมองเล่ห์กลของอิสตรีไม่ออกเช่นนี้ อดที่จะทำให้นางรู้สึกผิดขึ้นมาในใจไม่ได้

แน่นอนความรู้สึกเห็นใจของอีกฝ่ายเป็นความจริงไม่ใช่เรื่องเสแสร้ง ดูเหมือนเขาจะมองออกถึงฐานะอันน่าอึดอัดและลำบากใจของเสียนฉิงเยว่ ทว่าเป็นเสียนฉิงเยว่คนที่นางเสแสร้งให้คนอื่นเห็น ดังนั้นเมื่อมองเห็นท่าทีเห็นอกเห็นใจของอีกฝ่าย นางกลับรู้สึกเหมือนกำลังหลอกลวงคนผู้หนึ่งอยู่

“คุณหนู”

“หืม” นางหันไปมองจินเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“เรา...จะอยู่ในตระกูลเสียนอีกนานเท่าไรหรือเจ้าคะ” เพราะผู้เป็นนายวางแผนจะออกจากตระกูลเสียนทันที หลังจากการไว้ทุกข์ให้ฮูหยินสามสิ้นสุดลงซึ่งก็คือเมื่อเดือนที่แล้ว แต่เพราะต้องเดินทางมายังเมืองฉางอันเสียก่อนจึงไม่มีโอกาสบอกกล่าวกับเสียนฮั่ว