บทที่ 7

“เจ้าคิดว่าชุดสองชุดนั้นจะมาถึงมือข้าเลยทันทีหรือ แน่นอนว่าพวกนางทั้งสามคนย่อมได้เลือกก่อนอยู่แล้ว” นางยักไหล่คล้ายไม่ใส่ใจ

“แต่...เหตุใดเป็นเช่นนี้เล่าเจ้าคะ”

เสียนฉิงเยว่ได้ยินเช่นนั้นพลันมองเข้าไปยังห้องโถง แม้ว่าจะมองไม่เห็นเสียนฮูหยินแต่นางกลับนึกไปถึงสายตาพิจารณาของอีกฝ่ายในยามที่มองมา เห็นชัดว่านี่เป็นการหยั่งเชิง ถึงความสำคัญในฐานะของนางต่อผู้เป็นพี่สาวทั้งสามคน

เมื่อเช้าสาวใช้ทั้งสี่คนมาที่ห้องของนางพร้อมกันหมด เห็นชัดว่าทั้งสี่ถือของมาด้วยกัน ดังนั้นก่อนมาถึงห้องของนางเสื้อผ้าข้าวของล้วนผ่านการเลือกของผู้อื่นมาก่อนแล้ว เสื้อผ้าสองชุดดูก็รู้ว่าเป็นของเหลือจากที่พี่สาวทั้งสามคนได้เลือกแล้ว ดูท่าเสียนฮูหยินคงสงสัยอะไรขึ้นมาแล้วกระมัง

“เราคงต้องระวังตัวกันให้มากขึ้น” หาไม่คงถูกเสียนฮูหยินจับได้เป็นแน่... นางต่อประโยคนั้นในใจอย่างไม่ใคร่จะสบายใจนัก

ทันทีที่คนของคฤหาสน์มาแจ้งว่ารถม้าพร้อมแล้ว เสียนเหวินที่ข้างกายมีเสียนชิงหรูและเสียนชิงเซียง ผายมือไปยังรถม้าที่จอดหน้าคฤหาสน์ เขาช่วยพยุงพวกนางทั้งสามขึ้นบนรถม้า จากนั้นจึงก้าวตามขึ้นไปทีหลัง คิ้วเข้มขมวดมุ่นที่หญิงสาวทั้งสองเกาะติดซ้ายขวา จนเขาไม่มีช่องว่างชวนเสียนฉิงเยว่สนทนา ซึ่งดูเหมือนหญิงสาวที่เงยหน้าขึ้นจะมองเห็นสีหน้าของเขาเข้าพอดี นางยิ้มให้เขาน้อย ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเปิดม่านรถม้าแล้วหันไปสนใจทิวทัศน์ด้านนอกแทน

เสียนฉิงเยว่หาได้ประหลาดใจที่มองเห็นผู้คุ้มกันหลายคนเดินอยู่ข้าง ๆ เช่นกันกับเรื่องขี่ม้าออกไปตามท้องถนนที่ไม่ใคร่จะมีคุณชายจากตระกูลต่าง ๆ กระทำกัน ส่วนมากแล้วพวกเขามักจะเดินทางโดยรถม้า หรือไม่ก็นั่งเกี้ยวที่มีคนหาม ทั้งนี้เป็นการแสดงออกเป็นนัยถึงความมั่งคั่งของตระกูลต่าง ๆ ซึ่งตามความเห็นของหญิงสาวแล้ว เรื่องเหล่านี้ออกจะเป็นการแสดงออกที่ฟุ่มเฟือยโดยใช่เหตุจริง ๆ

ถนนเสวียนอู่เป็นย่านการค้าขายที่มีร้านเครื่องประดับมากมายตั้งอยู่ แต่ร้านที่เสียนเหวินพาหญิงสาวทั้งสามคนเข้าไป เป็นร้านที่มีขนาดใหญ่ทั้งยังเป็นร้านที่มีชื่อเสียงที่สุดในฉางอัน ดังนั้นแน่นอนว่าภายในต้องมีเหล่าคุณหนูจากตระกูลต่าง ๆ กำลังเลือกชมเครื่องประดับอยู่

ทันทีที่ได้ยินว่ารถม้าจากตระกูลเสียนมาถึง ความสนใจทั้งหมดก็ตกมาอยู่ที่เสียนเหวินที่เดินลงจากรถม้าก่อนใคร ซึ่งแน่นอนว่าคนเหล่านั้นย่อมต้องเป็นคุณหนูจากตระกูลต่าง ๆ แต่ทันทีที่พวกนางมองเห็นเสียนเหวินช่วยพยุงสตรีถึงสามคนลงจากรถม้า พวกนางก็เริ่มหันไปซุบซิบกันด้วยท่าทีอยากรู้อยากเห็น

เสียนเหวินหันมากล่าวกับเสียนฉิงเยว่ด้วยท่าทีอ่อนโยน “เยว่เอ๋อร์เจ้าเลือกดู ชอบชิ้นไหนก็หยิบกลับไปสักชุดเถิด ท่านแม่บอกว่าเจ้ามีของพวกนี้ไม่มากนัก ไม่สู้เลือกชิ้นที่เจ้าชอบเอาไว้ใส่เล่น”

“แล้วพวกเราเล่าเจ้าคะ” เสียนชิงหรูเอ่ยถามด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“นั่นสิเจ้าคะพี่เหวิน ท่านถามแต่เยว่เอ๋อร์แล้วข้าเล่า”

เสียนเหวินแทบจะกลอกตาแล้วถอนหายใจออกมา กระนั้นเขาเพียงแค่ยิ้มอย่างจนใจแล้วหันไปกล่าวกับพวกนางให้เลือกเครื่องประดับคนละชุดเช่นกัน เมื่อเห็นเสียนชิงหรูและเสียนชิงเซียงมัวแต่ดีใจและเดินไปเลือกเครื่องประดับ เขาจึงหันกลับมาคะยั้นคะยอให้เสียนฉิงเยว่เลือกปิ่นปักผม ดังนั้นนางจึงทำได้แค่แสร้งเดินไปมองเครื่องประดับมากมายละลานตาภายในร้าน ท่ามกลางสายตาสนใจใคร่รู้ของคุณหนูจากตระกูลต่าง ๆ

“คุณชายรอง”

เสียงที่ดังขึ้นหน้าร้านเครื่องประดับทำให้เสียนเหวินชะงัก เมื่อเขาเห็นว่าเป็นคนของเสียนซีหลิวก็เดินออกไปยังหน้าร้าน “เหตุใดเจ้าก็อยู่ที่นี่”

“เรียนคุณชายรองคุณชายใหญ่อยู่ที่หอน้ำชาฝั่งตรงข้ามขอรับ ข้าน้อยเห็นรถม้าอยู่ที่นี่จึงเข้ามาดู”

“อ้อ พี่ใหญ่อยู่ที่หอน้ำชาหรอกหรือ”

“ขอรับ ตอนนี้คุณชายใหญ่กำลังสนทนาอยู่กับคุณชายเหอและคุณชายเหลียนขอรับ”

“คุณชายเหลียนอยู่ที่นี่ด้วยหรือ” เสียนเหวินมีท่าทีตื่นเต้นขึ้นมา เขามีธุระอยากจะคุยกับเหลียนชิงเหวินอยู่พอดี ช่างประจวบเหมาะยิ่งนัก

“พวกเจ้าทั้งสามเลือกเครื่องประดับไปก่อนนะ ข้าไปหาพี่ใหญ่ครู่เดียวเดี๋ยวจะกลับมา อย่าออกไปด้านนอกเล่า รอในนี้จนกว่าข้าจะกลับมาเข้าใจหรือไม่” เสียนเหวินกำชับก่อนเดินออกไปกับคนสนิทของผู้เป็นพี่ชาย

เสียนชิงหรูและเสียนชิงเซียงหันไปสบตากัน ก่อนมองตามแผ่นหลังของเสียนเหวินไปยังหอน้ำชาฝั่งตรงกันข้าม

โอกาสดี ๆ เช่นนี้พวกนางมีหรือที่จะยอมพลาด ได้พบกับคุณชายเหลียน และคุณชายเหอ ทายาทของอีกสองตระกูลผู้ทรงอิทธิพลทางการค้าของเมืองฉางอัน หากมีวาสนาไม่จำเป็นต้องเป็นเสียนซีหลิว หรือเสียนเหวิน แต่หากเป็นคุณชายท่านอื่นพวกนางก็ย่อมต้องสร้างโอกาสให้ตัวเองอยู่แล้ว

มองญาติผู้พี่ทั้งสองเดินตามเสียนเหวินไปยังหอน้ำชาแล้ว เสียนฉิงเยว่ก็ได้แต่ถอนหายใจ ใครจะทำอะไรก็ทำไปเถิด ส่วนตัวนางนั้นขออยู่เงียบ ๆ ตรงนี้ดีกว่า

…นั่นคือความคิดของนางเพียงลำพัง เพราะนางไหนเลยจะรู้ว่าตนกำลังเปิดโอกาสให้คุณหนูทั้งหลายได้เข้ามาถึงตัวนาง

“แม่นางท่านนี้หรือว่าจะเป็นคุณหนูเสียนที่เพิ่งเดินทางมาจากเสียนหยางหรือ”

เสียนฉิงเยว่หมุนตัวกลับไปมองอีกฝ่าย เมื่อครู่เสียงซุบซิบแบบไม่เกรงใจนั้นก็แสดงให้เห็นแล้วว่าสตรีเหล่านี้เป็นเพียงคุณหนูสูงศักดิ์แค่เพียงภายนอก แต่การกระทำกลับตรงกันข้าม นางเองก็คร้านจะใส่ใจจึงเพียงแค่ส่งยิ้มให้

"ได้ยินว่าท่านตกน้ำหายดีแล้วหรือ” เมื่อเห็นว่าเสียนฉิงเยว่ยิ้มให้จึงเดินเข้ามาใกล้ ก่อนหยุดและเอ่ยประโยคหนึ่งราวกับอยากจะชวนสนทนา “ข้ามีนามว่าหนิงเหอ แซ่กวน พี่ชายของข้าสนิทสนมกับคุณชายเสียนเป็นอย่างดี”

เสียนฉิงเยว่เลิกคิ้วมองอีกฝ่ายทันทีที่ได้ยิน ที่ว่าสนิทกับคุณชายเสียนเป็นคนพี่หรือคนน้องเล่า แล้วหากเป็นจริงเมื่อครู่ไยจึงไม่เข้ามาทักทายเสียนเหวิน “ท่านเข้าใจผิดแล้วผู้ที่ตกน้ำคือพี่สาวของข้า หรูซวง ข้ามีนามว่าฉิงเยว่”