INICIAR SESIÓNCompartir
นักฆ่าสาวออกโรง(ต่อ)
Fecha de publicación:
2026-10-28 22:24:00
Último capítulo
เล่ห์แค้น ชายาสาม ฮ่องเต้องค์ใหม่(ต่อ)
ทั้งสองนางเดินออกมาจากจวน เที่ยวชมในเมืองหลวงสำรวจความเสียหายจากสงครามในครั้งที่ผ่านมาว่าสาหัสเพียงใด พบว่าบ้านหลายหลังพังถล่มลงมา ร้านอาหารหรือโรงละครที่สวยงามเป็นสถานที่ให้ความบันเทิงในเมื่อก่อน ยามนี้เหลือกลายเป็นสถานที่ร้าง รอได้รับการซ่อมแซม เห็นชาวบ้านมากมายที่กลายเป็นขอทาน สวมใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ ขาดวิ่นน่าเวทนา ถึงทหารจากวังหลวงเขามาช่วยเหลือแล้วบ้าง แต่ความทุกข์ของชาวบ้านก็ไม่ได้จนหมดสิ้น“นายหญิง น่าสงสารจังเลยนะเพคะ”“แน่นอนล่ะ ตอนนี้พวกเขาไร้ที่พึ่ง ที่จริงเราเองก็ควรช่วยเหลืออะไรบ้างต่อชาวบ้านนะ”“ช่วยเหลือยังไงกันเพคะ เพราะตอนนี้วังหลวงประกาศลดเบี้ยเลี้ยงเช่นนี้”“ใครว่าจะใช้เงินเบี้ยเลี้ยงนั่นกัน ตามข้ามา”นางเดินนำสาวใช้ไปยังร้านแลกเงินแห่งหนึ่งที่ดูแล้วไม่ได้เสียหายมาก และได้รับการฟื้นฟูไปแล้ว เมื่อเดินเข้าไปนั้น เถ้าแก่ร้านต้อนรับสองนางเป็นอย่างดี“เถ้าแก่ ข้าจะมาเบิกเงิน”“ได้สิแม่นาง แม่นางเป็นลูกค้าประจำทำไมจะไม่ได้” อวี้ชิงยื่นตั๋วแลกเงินไป ให้เถ้าแก่ทำการตรวจสอบดูแล้วก็ไปหยิบเงินตามที่ระบุบนตั๋วแลกเงิน“นายหญิง นี่ท่านมีเงินฝากไว้ที่นี่ด้วยหรือเพคะ” เมื่อได้ยินคำถา
เล่ห์แค้น ชายาสาม ฮ่องเต้องค์ใหม่
“พี่หญิง เดินทางดี ๆ นะ” ซูเหยากำลังร่ำลาจิงลี่ที่ประตูหน้าจวน เพราะในวันนี้จิงลี่และฉินอ๋องต้องไปร่วมงานพระราชพิธีตั้งแต่ยามเฉิน [1] “พี่หญิง ถ้าเจอขนมอะไรที่อร่อยฝากมาให้ข้าชิมด้วยนะเจ้าค่ะ” อวี้ชิงพูดขัดขึ้นมา เพราะตนไม่ชอบหญิงสาวอีกคนเสียเต็มประดา“เอาล่ะทั้งสองถ้าข้าเอาของกินมาให้พวกเจ้าได้ ข้าจะเอามาฝากนะ ลวี่เสวียนเจ้าอยู่จวนดี ๆ ล่ะ”“เจ้าค่ะ นายหญิงไม่ต้องเป็นห่วง”แล้วจิงลี่เดินขึ้นรถม้าที่มีซือหมิงยืนรออยู่แล้ว ฉินอ๋องที่กำลังลังเลว่าจะเดินเข้าไปดีหรือไม่ เนื่องจากพลั้งเผลอสบตากับอวี้ชิงไป ทำให้สมองเขาคิดฟุ้งซ่านทั้งยังสงสารที่นางไม่ได้ของร่วมพิธีนี้ด้วย เพราะตามกฎแล้ว บุคคลที่จะเข้าร่วมได้ต้องเป็นพระชายาเท่านั้น“ท่านอ๋องท่านไปเถอะ ข้าอยู่กับเสี่ยวเชียนได้” เสียงของนางดึงสติฉินอ๋องได้อยู่ เขาเลยตัดสินใจเดินเข้าไปในรถม้า อวี้ชิงได้แต่มองรถม้าที่เคลื่อนออกไปจนพ้นสายตา“นายหญิงเราไปกันเถอะเพคะ” นางพยักหน้าเดินกลับไปพร้อมเสี่ยวเชียนด้วยนัยน์ตาหม่นเทา ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา เพราะนางเองก็อยากจะเข้าร่วมพระราชพิธีนี้เหมือนกัน แต่ก็เป็นได้แค่ฝันเพราะคำว่าชายาหนานกงในพระราชวังที่ตอน
เล่ห์แค้น ชายาสาม ข้าอยู่เคียงข้าง(ต่อ)
ในยามสาย แสงอาทิตย์แก่สาดสะท้อนจากหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนที่ทั้งสองกำลังหลับใหลอยู่ แสงสะท้อนเรืองรองที่เข้ามา ไอร้อนที่คืบคลานเข้ามาทำให้ชายหนุ่มตื่นมา สำรวจดูข้าง ๆ กลับไม่เห็นหญิงสาวที่นอนอยู่เคียงข้าง เลยรีบลุกขึ้นวิ่งทั่วตำหนักอย่างลนลาน ก่อนจะพบว่าขณะนี้นางกำลังนั่งทานอาหารอยู่กับผู้เป็นมารดาของตนที่ห้องทานอาหารโต๊ะกลม“เจ๋อหลิน ทำไมดูหอบแบบนั้น มา มาทานข้าวกัน” พระสนมหยวนทักฉินอ๋อง เมื่อเห็นว่าเขาวิ่งมาอย่างเหนื่อยหอบ เลยยื่นถ้วยชาให้“ข้าคิดว่าอวี้ชิงจะหนีหายไปไหนเสียอีก อยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว”“ข้าจะหายไปไหนได้ มาทานอาหารสิ” อวี้ชิงจัดแจงตักข้าวตักน้ำแกงให้ ฉินอ๋องมาทานข้าวพร้อมกัน พูดคุยกันอย่างสนุกสนานเฮฮาตามประสาคนในครอบครัว พระสนมหยวนแอบสังเกตเห็นอยู่หลายคราว่าลูกชายของตนมองชายาตนอยู่เรื่อย ๆ ด้วยสายตาที่อ่อนโยนพลางยิ้มเวลาที่นางพูดเจื้อยแจ้ว กลับแอบยิ้มเบาเพราะไม่เคยเห็นลูกชายตนเป็นเช่นนี้มาก่อน“เมื่อวานถ้าเสด็จแม่ไม่บอกข้า ข้าคงไม่รู้แผนการของฉินอ๋องแน่นอนเลยเพคะ”“แต่เจ้าเองก็เก่งใช่ย่อย รีบบอกข้าก่อนว่าหลี่หงปั๋วคิดอ่านเช่นไร ไม่อย่างนั้นชาวเมืองไม่รอดแน่”“เสด็จแม่ ทานข
เล่ห์แค้น ชายาสาม ข้าอยู่เคียงข้างเจ้า
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกอกตัญญูที่ช่วยอะไรพวกท่านไม่ได้ ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกอกตัญญูที่ช่วยอะไรพวกท่านไม่ได้ ถ้าข้าเกิดเป็นชายคงช่วยอะไรพวกได้มากกว่านี้” ฉินอ๋องตื่นขึ้นในยามดึกเพราะได้ยินเสียงหญิงสาวที่นอนอยู่เคียงข้างเอาแต่พูดประโยคซ้ำ ๆ วกไปวนมา อยู่เรื่อย ๆ เมื่อสังเกตเห็นเช่นนั้นเขาพยายามจะปลุกนางให้ตื่นเพื่อให้หลุดจากความฝันนั้น“อวี้ชิง ตื่นก่อน เจ้าแค่ฝันร้าย ตื่นก่อนเร็ว”“เฮือก” นางสะดุ้งตื่น เหงื่อชุ่มไปทั่วกาย หายใจเข้าออกรับอากาศแทบไม่ทัน“เจ้าแค่ฝันร้ายน่ะอวี้ชิง ไม่มีอะไรหรอกเดี๋ยวข้าออกไปหาน้ำเย็นมาเช็ดตัวเจ้าเสียหน่อยแล้วกัน” เขาเดินออกไป ไม่นานนักกลับมากับกะละมังทองเหลืองที่ใส่น้ำเย็นเฉียบกลับมา วางไว้ที่บนลิ้นชักหัวเตียง ใช้ผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินที่ติดตัวเขาจุ่มน้ำนำมาเช็ดตัวให้นางที่ตอนนี้กำลังนั่งนิ่ง สายตาเลื่อนลอยไปไกล“พอตัวเจ้าเย็นแล้วก็รีบนอนเถอะ” นางพยักหน้ารับคำ พลันสายตานางสังเกตชุดที่สวมอยู่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนก็งุนงง หันไปถามฉินอ๋องด้วยแววตาที่ใสซื่อ “ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้ใส่ชุดนี้หนิ แล้วทำไม...”“ข้าเปลี่ยนชุดให้เจ้าเอง เป็นไงชุดนี้สวยไหม” ชายหนุ่มหันมาทำหน
เล่ห์แค้น ชายาสาม สิ้นสุดเสียที(ต่อ)
หลี่หงปั๋วที่ตอนนี้ร้องไห้ระงมนั่งกอดร่างไร้ที่ลมหายใจรวยรินของลูกสาวไว้ในอ้อมแขน น้ำตาที่ไหลรินออกจากเบ้าโดยมีลูกสาวพยายามปาดน้ำตาปลอบใจเขาอยู่“ท่านพ่อ ข้าขอโทษที่เกิดมาเป็นสตรี มิใช่บุรุษ ถ้าข้าคือไห่เฉิงคงช่วยท่านให้สำเร็จได้แน่นอน”“ไม่เป็นไร ขอแค่เจ้ายังอยู่ก็เพียงพอแล้ว”“ถ้าเป็นข้า ข้าขอตายเสียดีกว่านะ เจียฉิน” อวี้ชิงเข้ามาขัดบทสนทนา พูดในเรื่องที่ชวนสงสัย“เจ้า..หมะ..หมาย..ความ...วะ...ว่า...อะไร” เสียงกระเซ่าพยายามเค้นหาความจริง แม้ตนเองจะไม่ไหวแล้วก็ตาม“ท่านพ่อเจ้ารักเจ้าด้วยเหตุผลสองอย่าง หนึ่งเจ้าหน้าตาละม้ายคล้ายฮูหยินหลี่มาก สองเพราะความผิดพลาดในอดีต”“อย่าพูดเด็ดขาด” หงปั๋วที่มือหนึ่งประคองร่างลูกสาว มือขวาจับกระบี่ตน ปลายพุ่งมาชี้หน้าอวี้ชิง ในเชิงข่มขู่ ทว่านางกลับไม่มีท่าทางเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย“ฮูหยินหลี่โดนฆ่าตายเพราะโทสะของพ่อเจ้า แค่ฮูหยินหลี่ห้ามไม่ให้พ่อเจ้าดื่มสุรามากเกินไป รู้ตัวอีกทีก็สายเกินแก้ไปเสียแล้ว เลยตั้งใจดูแลเจ้าให้เท่าเทียมกับไห่เฉิงเพื่อชดเชยความรู้ของตนเองไงล่ะ”“ท่านแม่โดะ...โดนท่านพ่อ...ฆ่าหรือ”“ไม่ใช่ ไม่ใช่ข้า เจ้าอย่าไปฟังมัน มันโกหก”“
เล่ห์แค้น ชายาสาม สิ้นสุดเสียที
ทหารที่ถือกล่องไม้เดินฝ่าตรงไปหยุดอยู่ที่หน้าหลี่เจียฉิน พร้อมยื่นกล่องไม้นั้นให้ เจียฉินเปิดออกมาเป็นตราลัญจกรทรงสี่เหลี่ยมฐานหยกเขียวจักรพรรดิด้านบนเป็นทองคำแกะสลักมังกรประดับพลอยงดงามออกมาแสดงต่อหน้าเหล่าธารกำนัล“ไม่ผิดไปจากที่คิด เป็นเจ้าจริงเสียด้วย” อวี้ชิงไม่แปลกใจเลยที่เป็นนาง นางวางแผนรอบคอบอย่างถ้วนถี่เพื่อการนี้ แต่ที่ผิดคาดคือราชโองการฝากฝังนั่น“ตอนนี้ตราประทับพระราชลัญจกรอยู่ที่ข้าพร้อมกับราชโองการฝากฝัง ข้ามีสิทธิ์ในบัลลังก์นี้”“อย่างนั้นให้หวังกงกงตรวจสอบหน่อยสิ ว่าราชโองการนั่นเป็นของจริงหรือไม่” หวังกงกงที่ยืนดูอยู่ด้านล่างขึ้นไปรับราชโองการมาตรวจสอบอย่างถี่ถ้วน หวังกงกงหันมามองหน้าอวี้ชิง พยักหน้าส่งสัญญาณ“ราชโองการนี้เป็นของจริงพ่ะย่ะค่ะ”“อย่างนั้นก็เชิญหวังกงกง ประกาศราชโองการนี้ด้วย” หวังกงกงหันไปมองอวี้ชิงพลาง พระสนมหยวนพลาง ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร แต่นางพยักหน้าให้หวังกงกงประกาศราชโองการไป แล้วหันไปมองสบสายตากับพระสนมหยวน“ประกาศราชโองการ” ทุกคนคุกเข่าลงเพื่อรับราชโองการ พระสนมหยวนใช้จังหวะนี้แอบเดินหายไปพร้อมกับจิงลี่และซูเหยา ทางด้านหลังบัลลังก์มังกรไปยังท
También te puede gustar
ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ51.4K vistasเกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม
แคลร์ออสติน39.7K vistasปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว185.8K vistasโทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด127.3K vistasเนตรอัปมงคล
หิมะที่ปลิดปลิว155 vistasบำบัดรักต่างมิติ
JustMoonLight302 vistasคุณหนูรองผู้นี้คือหมอศพอันดับหนึ่ง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์209 vistasสตรีร้ายกาจเช่นข้าขอคืนท่านให้รักแรก
ปกแดง175 vistas
