บุปผาผลิบาน (ต่อ)

 ...บทสนทนาในโต๊ะอาหารนั้นเต็มไปด้วยถ้อยคำที่ข้าไม่เข้าใจ คำพูดของท่านพ่อ ท่านแม่ และท่านอ๋องฉินผู้นี้คืออะไรกัน กบฏ ทรราช ป้ายคำสั่ง คืออะไรกัน... นางได้แต่พยายามทำความเข้าใจ ไม่เอื้อนเอ่ยออกมาแม้แต่คำเดียว แต่เสียงเสวนาของพวกเขากลับกลายเป็นเพลงขับกล่อมให้เด็กสาวเข้าเฝ้าโจวกง ไปเสียแล้วและศรีษะซบลงบนตักที่อบอุ่นปลอดภัยของผู้เป็นแม่ในที่สุด

“ท่านพี่ ข้านำตัวนางกลับเรือนของนางก่อน เชิญพวกท่านตามสบาย” ขณะที่นางกำลังจะอุ้มลูกสาวของตนพากลับเรือนนั้น ได้เสียงหนึ่งขัดขึ้นมา

“ฮูหยิน ท่านคงอุ้มนางไม่ไหว ข้าดีกว่า” เมื่อกล่าวจบเขาเดินเข้ามาทันทีทันใดเพื่อจะอุ้มร่างเล็กบอบบาง ขณะนั้นเฉินซีก็กำลังจะปฏิเสธความช่วยเหลืออยู่นั้น สายตานางเหลือบมองเห็นสามีตนพยายามบอกใบ้ให้ปล่อยไป และแล้วเขาเดินออกไปตรงดิ่งที่เรือนนอนทันทีอย่างคนที่รู้ที่ทางในจวนหลังนี้เป็นอย่างดี โดยมีซือหมิงตามดูแลอยู่ไม่ห่าง

“ทำไมท่านจึงปล่อยให้ท่านอ๋องทำแบบนั้นกันเจ้าคะ” นางถามอย่างฉุนเฉียวแฝงด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่สามีนางต้องการแม้แต่น้อย

“เอาเถอะน่ะฮูหยิน อย่างไรเสียอนาคตของลูกสาวเราคงต้องฝากฝังไว้กับฉินอ๋องแล้ว”

“ฝากฝัง!! ทำไมกันหรือว่า หลี่หงปั๋ว” จากน้ำเสียงขุ่นเคืองแปรเปลี่ยนเป็นสงสัยทันใดเมื่อกล่าวถึงชื่อนั้นขึ้นมา

“ใช่ ตอนนี้หลี่หงปั๋วพยายามบีบคั้นข้าให้เข้าร่วมกับเขา โดยใช้อำนาจป้ายคำสั่งทหารสูงสุดของข้า ข้าเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่จะปกป้องนางแล้ว”

“เช่นนั้น ที่ท่านเชิญท่านอ๋องมาต้องการจะทำสิ่งใดกัน”

“ไม่นานหรอก เจ้าจะรู้เอง” เขาพูดทิ้งทวนไว้ก่อนเดินจากไป

             ในเวลายามซวี  ท้องฟ้าแสงจันทร์สว่างใสสาดส่องลงผิวน้ำในสระ โคมที่จุดที่มุมศาลามิกล้าอาจสู้ ลมหนาวพัดมาอย่างเอื่อยๆ ช่างเย็นยะเยือก ทว่าภายในเรือนหลังนี้กลับอบอุ่นกว่าเปลวเทียน กลิ่นหอมกรุ่นไปด้วยเครื่องหอมที่จุดไว้ ข้าได้แต่มองนางหลับไหลอยู่บนฟูกนอน ใบหน้านางยามนี้ข้าอยากจดจำเป็นที่สุด

“ท่านอ๋อง ท่านทรงยิ้มเพราะเหตุใดกัน” จากที่หน้านิ่งเป็นน้ำแข็งมาเนิ่นนาน ในที่สุดปริปากเอ่ยขึ้นมาเสียที

“ข้าเพียงแค่เอ็นดูนางไม่ได้หรือไรกัน ยามที่นางไม่ยอกย้อนข้าเช่นนี้ดีไปอีกแบบ”

“ท่านพูดจาเช่นนี้หมายความท่านชอบนางหรือ” คำถามที่ย้อนกลับมาทำเอาข้าเองก็สับสนเช่นกัน ความรู้สึกเช่นนี้มันหมายความอย่างไร ทั้งที่ข้าใช้ชีวิตมามากกว่า 19 ปี ควรมีคำตอบให้ตนเองได้แล้ว

“ท่านอ๋อง กระหม่อมอยากจะสนทนากับท่านสองต่อสองเพียงชั่วครู่ได้หรือไม่”

“ได้เลยท่านแม่ทัพ ซือหมิงเจ้าไปรอข้าที่รถม้าก่อนเถอะ” แล้วแม่ทัพผู้นี้เดินนำข้าไปหนึ่งก้าวพุ่งตรงมายังศาลาริมสระน้ำ แต่ว่าบนโต๊ะไม้นั้นดันมีม้วนหนังสือสีขาวกับเทียบหนังสือวางอยู่ เขาตั้งใจทำการใดกัน

“ท่านแม่ทัพ ท่านเชิญได้”

“เหตุใดท่านรีบร้อนเช่นนี้ เชิญดื่มชาก่อน” น้ำชาสีใสไหลรินลงในถ้วยชาสีเขียวอ่อน พลางเสมองชมทิวทัศน์ในสระน้ำโดยรอบก่อนจะกล่าวเข้าหัวข้อสำคัญ

“กระหม่อมมีสิ่งหนึ่งที่อยากถามท่าน ขอไม่อ้อมค้อมเลยแล้วกัน ท่านชอบลูกสาวใช่หรือไม่” ยามนั้นหยุดชะงักดั่งต้องมนตร์ ถ้วยชาแทบไม่แตะต้องกับริมฝีปากต้องวางลงทันที เพราะข้าไม่เคยเข้าคำว่าความรักจริงๆ สักครั้ง ที่ผ่านมาเพียงแค่สำราญใจกับความงามของหญิงหอคนิกา นางกำนัล หรือนางระบำเพียงเท่านั้น แต่ทว่าความรู้สึกของข้าเยี่ยงนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับผู้ใดมาก่อน

“ท่านในวันนี้เฉกเช่นกระหม่อมในวันวาน ทั้งกิริยา ท่าทาง น้ำเสียงต่างๆ กระหม่อมหวนนึกถึงตอนที่คบหากับฮูหยินใหม่ๆ ความรู้สึกเช่นกระหม่อมสัมผัสได้จากท่านที่ส่งผ่านไปยังลูกสาวของกระหม่อม”

“ข้าไม่รู้หรอก ว่าตนเองนั้นรู้สึกเยี่ยงไร แต่ถ้าท่านถามเช่นนี้ข้าเองก็จะตรงไปตรงมาเช่นกันว่าข้ารู้สึกทั้งเอ็นดู ห่วงใย อยากอยู่ใกล้นาง อยากปกป้องนางตลอดไปให้ได้”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นกระหม่อมขอให้ท่านเมตตา เมื่อนางผ่านวัยปักปิ่นแล้วโปรดรับนางเป็นชายาด้วย” เขาหมอบกราบลงด้วยความนอบน้อมในขณะเดียวกันก็สง่างาม ความตั้งใจของเขาคงอยากจะให้ดูแลนาง ถ้าเป็นเช่นนั้นม้วนหนังสือกับเทียบหนังสือนั่น...

“ท่านแม่ทัพลุกขึ้นก่อนเถิด เหตุใดกันท่านจะต้องทำเช่นนี้”

“อย่างที่ท่านอ๋องทราบเกี่ยวกับสกุลหลี่ กระหม่อมไม่สบายพระทัยแม้ชั่วครู่ เกรงจะเกิดเหตุไม่คาดคิด สกุลหนานกงคงต้องจบสิ้น โปรดให้คำมั่นสัญญากับกระหม่อมด้วยเถิดว่าจะปกป้องลูกสาวของกระหม่อมเมื่อมีภัย”

“ข้ารู้ดีว่าตอนนี้สกุลหลี่อยากเป็นใหญ่ แต่เหตุใดท่านคิดว่าสกุลหนานกงต้องจบสิ้นกัน ท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งเจียงหลี ผู้ใดต่างก็เกรงกลัว”