บุปผาผลิบาน (ต่อ)

“อืม ข้าไปก่อนนะ ไว้เจอกัน” แล้วเด็กหนุ่มพร้อมกับบ่าวรับใช้ก็จากไปจากประตูจวนจนลับสายตาแล้ว ทีนี้ก็มีแค่สองคนพ่อลูกที่ยืนประจันหน้ากันอยู่เพราะแม่นมและบ่าวคนอื่นกลับไปในจวนหมดแล้ว

“ไหนของฝากข้ากัน ท่านพ่อบอกเองนะเจ้าค่ะ”

“เอ๊ะ เจ้านี่ก็ยังไง ข้าไปสนามรบต่อสู้กับข้าศึก จะให้ข้านำสิ่งใดมาฝากเจ้ากัน ข้าไปหาแม่เจ้าดีกว่า” เขาวิ่งทิ้งท้ายลูกสาวตัวเองให้วิ่งตาม เพราะไม่อยากจะเสวนาอะไรมากนัก พุ่งตรงไปหาภรรยาผู้เป็นที่รักของเขาที่ได้พบเจอกันมานาน

“ท่านแม่ ดูท่านพ่อสิเจ้าคะ จากไปคราวนี้ท่านพ่อไม่ของมาฝากข้าอีกแล้ว” ว่าแล้วก็วิ่งปรี่ไปหาหญิงสาววัยกลางคน ที่กำลังประกอบอาหารอยู่อย่างตั้งใจ หน้าตาของนางคือต้นตำหรับของลูกสาวที่เหมือนกันทุกสัดส่วน ต่างกันแค่ตอนนี้นางหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่เพราะกำลังตั้งใจทำมื้อเย็นอยู่

“อ้าว เด็กคนนี้นี่ ข้าบอกเจ้าหลายรอบแล้ว เฉินซีเจ้าดูสิ ลูกสาวเจ้าเอาใหญ่แล้ว” เขารีบเถียงกลับเพราะลูกสาวเขาเอาแต่ถามหาไม่ยอมลดละเลย

“พอเลยทั้งสองคน!! เห็นไหมว่าข้ากำลังทำอาหารอยู่” นางหันขวับมาตาเขียว เสียงมีดที่ปักลงบนเขียงหลังจากหั่นผักเสร็จก็ดังสนั่น สองพ่อลูกรู้สึกลนลาน มองหน้าเข้าหากันด้วยความกลัว

“ฮูหยิน วันนี้ท่านอ๋องฉินมาทานอาหารที่จวนเราเตรียมสำรับไว้ให้ด้วยนะ ข้าขอตัวก่อน” ว่าแล้วก็รีบอุ้มอวี้ชิงออกมาจากในครัวอย่างรวดเร็ว

“อะไรกัน ที่แท้ท่านพ่อก็กลัวท่านแม่ แต่ทำไมคนๆ นั้นมาอีกแล้ว” ชายผู้นั้นที่ชอบแกล้งนางตลอดเวลา ชอบยอกย้อนคำอยู่ร่ำไป ถึงจะเป็นคนเก่งมีความสามารถก็ช่าง แต่เมื่อนางเจอกับเขาก็อารมณ์ไม่ดีทุกครั้ง

**********

ทันทีที่รถม้าที่ประดับป้ายฉินอ๋องเทียบท่าที่ประตูจวน ชายหนุ่มสูงโปร่ง สง่าผ่าเผย ตาคม จมูกโด่ง สันกรามคม คิ้วเข้ม ถือว่าเป็นหนุ่มรูปงามแห่งเจียงหลีก็ว่าได้ ทั้งหนานกงตงหยาง ถานเฉินซี นายหญิงประจำจวน หรือแม้แต่นางเองก็มารอรับ

“คารวะท่านอ๋องฉิน” ทุกคนต่างทำความเคารพผู้สูงศักดิ์ที่มาเยือน แม้จะอยู่คนหนึ่งที่ไม่เต็มใจก็ตาม

“ท่านแม่ทัพ อย่าทำอย่างนี้เลยท่านอาวุโสกว่าข้า ข้าต่างหากที่ต้องเขาเคารพท่าน” ทั้งเขาและ ซือหมิง องครักษ์ประจำตัวเขาทำการคารวะอีกฝ่าย

“ท่านอ๋อง เชิญเข้ามาข้างในก่อนเพคะ” นายหญิงของจวนผายมือเชื้อเชิญเขาเดินเขาไป

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันต้องขออภัยที่สำรับยังจัดไม่เรียบร้อยเพคะ หม่อมฉันขอเวลาสักหนึ่งถ้วยชา ”

“ไม่เป็นไรฮูหยินหนานกง ข้าได้ยินมาว่าลูกสาวท่านฝีมือการเดินหมากก้าวหน้าขึ้นมาก ถ้าไม่ติดขัดอะไรในเวลาหนึ่งถ้วยชานี้ ข้าขอเดินหมากกับนาง”

“ตามแต่ท่านปรารถนาเพคะ อวี้ชิง ดูแลท่านอ๋องด้วยล่ะ” ใบหน้ายิ้มหวานอาบยาพิษพร้อมสายตาที่ส่งมานั้นทำให้นางหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องเผชิญหน้าอ๋องหนุ่มท่าน แล้วพวกเขาก็เดินจากไป

“ท่านอ๋องฉิน เชิญทางนี้เพคะ” นางผายมือเชิญพวกเขาเขาไปยังศาลากลางน้ำ สถานที่ๆ นางมานั่งเล่นอยู่บ่อยเพื่อจะทำการเดินหมากกับเขา

             “ท่านอ๋อง ท่านไม่กลัวจะแพ้หม่อมฉันหรือเพคะ”

“ไม่หรอก ข้าว่าเจ้าต่างหากที่ต้องเกรงกลัวข้า เรื่องเดินหมากข้าเก่งกว่าเจ้าแน่นอน” .....ก็แน่นอนสิ ก็ท่านเกิดก่อนข้าตั้งเก้าปี ท่านย่อมเรียนรู้ได้มากกว่าเป็นแน่..... นางบ่นในใจพลางวางหมากบนกระดานไปแต่ก็ต้องข่มใจไว้ ไม่กี่ชั่วยามก็เขาก็กลับจวนแล้ว

ภายในเวลาหนึ่งถ้วยชานั้น ทั้งอวี้ชิงและ หานเจ๋อหลิน หรือท่านอ๋องฉิน ต่างผลัดกันแพ้ชนะหมากล้อมกันอยู่นั้นก็ได้มีบ่าวรับใช้ขัดการเดินหมากของทั้งสอง

“คุณหนู ท่านอ๋อง อาหารเตรียมเรียบร้อยแล้วเพคะ” สาวใช้ที่มาเชิญพวกเรานั้นส่งสายตาเย้ายวนถึงเขา เขาเองตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ข้าได้แต่ขยับปากขมุบขมิบ...ประพฤติเช่นนี้ สงสัยตอนตั้งจวนนางสนมคงมีเป็นร้อย...

“ทำสีหน้าเช่นนั้น หมายความว่าอย่างไร หึงหวงข้าหรือ”

“สีหน้าเช่นนั้นอย่างไรหรือเพคะ อีกอย่างหม่อมฉันอายุเพียง 10 ปี ไม่เข้าใจคำว่ารักอย่างถ่องแท้เลย นับประสาอะไรกับหึงหวงล่ะเพคะ แน่นอนว่าหม่อมฉันไม่รู้ว่าคืออะไร” แต่นางหารู้เลยว่ากิริยาต่างๆ ที่แสดงออกมานั้นอยู่สายตาของเขาเสมอ แต่เขาเองก็เข้าใจได้ว่านางยังเด็ก ไม่รู้ประสาจึงแสดงออกมาเช่นนั้น

“เจ้านี่น่ะ ไม่มีหลักฐานคงไม่ยอมรับหรอก ใช่ไหม” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือรอยยิ้มพร้อมดีดไปที่กลางหน้าผากไปครั้งนึง ทำเอานางกรีดร้องออกมาดังลั่น

“โอ๊ย นี่ท่านดีดหน้าผากข้าทำไมกัน เจ็บนะ”

“ไปกันเถอะ ถ้าให้พวกเขารอนานจะดูไม่ดี” แต่นางยังนั่งหายใจกระฟัดกระเฟียดอยู่ที่เดิมจากการกระทำของเขา

“เจ้าก็มานำทางข้าไปสิ นี่จวนเจ้านะ”

“เพคะ ทางนี้เพคะ” นางบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย แต่จำใจต้องทำ...ไม่นานหรอกอวี้ชิง ประเดี๋ยวเขาก็กลับแล้ว อดทนอีกสักนิด... นางก็เดินนำพาเขาไปยังห้องทานอาหารในจวนนี้ เพื่อทานอาหารเย็นด้วยกัน อาหารจัดใส่จานเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ หลากสีสันทำให้ดึงดูดความสนใจของเด็กสาวให้วิ่งปรี่ไปที่โต๊ะอาหาร

“อย่าพึ่งรีบสิลูก รอให้ท่านอ๋องจับตะเกียบก่อน” เฉินซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ใจเย็นแกมดุ เพราะรู้ดีว่าลูกสาวนางนั้นค่อนข้างเอาแต่ใจ ไม่ปฏิบัติตามกฎใดๆ ถ้าอยู่ในเขตส่วนตัวของตน

“แต่ท่านแม่ ข้า...” แต่นางก็ต้องเก็บเสียงไว้ก่อนเพราะได้ยินเสียงกระแอมดังมาจากผู้เป็นพ่อของตน

“ท่านอ๋อง เชิญท่านก่อนเลยพะยะค่ะ” ท่านแม่ทัพเจ้าของจวนกล่าวเชิญให้ผู้สูงศักดิ์เริ่มก่อนตามธรรมเนียม แล้วพวกเขาค่อยจับตะเกียบตาม เขาคีบบรรดาอาหารทะเลวางลงบนจานอาหารอยู่ตลอด สายตาทุกคนคนที่นั่งทานอยู่ แม้แต่ ซือหมิง แม่นมเฉิงหรือบ่าวรับใช้ที่จับจ้องอยู่นั้นก็อดยิ้มไม่ได้