บทที่ 4 นางแบบจำเป็น - 50%

มัลลิกาฟังจบก็เบิกตากว้างพร้อมกับยกนิ้วชี้เข้าหาตัวแล้วพูดราวกับไม่เชื่อหูตัวเองว่า

"หนูเนี่ยนะคะ! คุณป้าจะให้หนูเป็นนางแบบลิปสติกหรือคะ"

"ใช่จ้ะ ป้าคิดว่าหนูน่ะเหมาะสมที่สุดแล้ว หนูรู้ตัวไหมว่าหนูมีปากที่สวยมาก ความจริงแล้วหนูก็สวยไปทั้งหน้านั่นแหละ ขอโทษนะจ๊ะหนูมะลิ ขอป้าถอดแว่นหนูออกหน่อย"

ไม่พูดเปล่า ภคินีถือวิสาสะถอดแว่นสายตาอันใหญ่ของมัลลิกาออก จากนั้นก็ปัดผมที่ตกลงมาบดบังบางส่วนของใบหน้าออกไปแล้วเอามือกุมแก้มเนียนใสทั้งสองข้างของหญิงสาวเอาไว้พลางจับหันไปทางซ้ายและขวาอย่างเบามือ

"หนูพราวก็ว่าพี่มะลิสวยค่ะ หนูพราวชอบพี่มะลิ คุณพ่อก็บอกว่าชอบพี่มะลิเหมือนกัน" พราวนภายิ้มกว้างพลางพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับผู้เป็นย่า

"จริงหรือลูก คุณพ่อบอกว่าชอบพี่มะลิหรือ"

ภคินีถามอย่างตื่นเต้น ตอนแรกตนนึกว่าบุตรชายคงจะสนใจสาวข้างบ้านแค่ชั่วครั้งชั่วคราวเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายหน้าตาน่ารักจึงอดแซวเล่นตามประสาหนุ่มโสดที่เห็นสาวถูกใจไม่ได้ แต่พอได้ยินหลานสาวพูดแบบนี้ตนก็มั่นใจแล้วว่าภาวินตั้งใจจะจีบมัลลิกาจริง ๆ เสียแล้ว

"ใช่ค่ะ คุณพ่อยังให้หนูพราวมาบอกพี่มะลิด้วยนะคะว่าคุณพ่ออยากเลี้ยงแมวค่ะ" ครั้นพอเด็กน้อยพูดถึงตรงนี้ ผู้ใหญ่ทั้งสามคน ณ ที่นั้นต่างก็มีสีหน้าแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

มัลลิกานั้นหน้าแดงก่ำจนถึงลำคอเพราะรู้ดีว่าแมวที่ชายหนุ่มพูดถึงนั้นหมายถึงอะไร ส่วนภคินีก็ขมวดคิ้วด้วยความงุนงงเพราะไม่เข้าใจว่าแมวมาเกี่ยวอะไรกับการที่บุตรชายสนใจหญิงสาวตรงหน้า ขณะที่คนต้นเรื่องนั้นได้แต่หัวเราะไหล่สั่นด้วยความขบขันจนต้องเอามือกุมท้อง

"แมว! พ่อหนูบอกว่าอยากเลี้ยงแมวหรือลูก แล้วทำไมต้องมาบอกพี่มะลิด้วยล่ะ" ผู้เป็นย่าเอ่ยปากถามหลานสาวอย่างสงสัย แต่หญิงสาวกลับชิงพูดขึ้นก่อนอย่างร้อนตัว

"คือ...คือว่าหนูเคยคุยกับพี่วินเรื่องอยากจะเลี้ยงแมวแต่ที่บ้านไม่ให้เลี้ยงค่ะ ก็...เท่านั้นเอง" หญิงสาวยิ้มแหยให้ผู้อาวุโสกว่าก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังยืนเอามือกุมท้องแล้วหัวเราะแบบไม่มีเสียงจนหน้าแดงก่ำ

ตาลุงบ้านี่ยังอุตส่าห์จำเรื่องแมวได้อีกนะ!

"จริงสิ แล้วหนูต้องขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ก่อนไหม ความจริงแค่ทาลิปสติกแล้วถ่ายแต่หน้าเองจ้ะเพราะเราอยากให้ลูกค้าได้เห็นสีจริงของลิปเวลาที่ทาบนปาก"

ภคินีต้องถามเรื่องนี้ก่อนให้แน่ใจ แม้เป็นเพื่อนบ้านกันมาไม่นานเท่าไรแต่ตนก็พอรู้มาบ้างว่าบิดามารดาของมัลลิกานั้นค่อนข้างหวงบุตรสาวไม่น้อย

"มันจะดีหรือคะ ไม่กลัวลิปขายไม่ออกหรือถ้าเอาหนูไปเป็นแบบ หนูว่าหาคนสวย ๆ มาถ่ายไม่ดีกว่าหรือ"

หญิงสาวพูดอย่างเกรงใจพร้อมกับยิ้มจืดเจื่อน ไม่กล้าหันไปมองหน้าคนที่เมื่อครู่แอบยืนหลบมุมหัวเราะแต่ตอนนี้กำลังเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"แหม พูดอะไรอย่างนั้น เดี๋ยวตีตายเลยหนูมะลิเนี่ย ทำไมดูถูกตัวเองอย่างนั้นเล่า ไม่เชื่อสายตาป้าหรือ ป้าอยู่วงการนี้มานานหลายปีตั้งแต่เอเอ็นเอสยังไม่เป็นที่รู้จัก ป้าบอกว่าหนูเหมาะสมก็คือเหมาะสมจริง ๆ ใช่ไหมตาวิน"

ประโยคหลังภคินีหันไปถามบุตรชายที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่บนโซฟาอีกตัวโดยมีพราวนภานั่งอยู่บนตัก

"คุณแม่ว่ายังไงผมก็ว่าตามนั้นครับ เนอะหนูพราว" เขาก้มหน้าลงพยักพเยิดกับบุตรสาว พราวนภาเองก็พยักหน้าหงึกหงักตามบิดา

"ถ้ากลัวคุณพ่อคุณแม่จะว่า ป้าไปคุยให้ไหมจ๊ะ"

ภคินีพูดไปก็มองสำรวจใบหน้ารูปไข่ของมัลลิกาพลางคิดว่าจะลงรองพื้นเบอร์ไหน เขียนคิ้ววาดขอบตาอย่างไรถึงจะดึงเสน่ห์ของหญิงสาวตรงหน้าออกมาให้มากที่สุด

คนถูกถามครุ่นคิดด้วยความลังเลใจ จะว่าไปแล้วเรื่องแค่นี้บิดามารดาของเธอไม่ว่าอะไรแน่นอนเพราะไม่ใช่การทำเรื่องเสื่อมเสีย แต่เธอประหม่าและหวาดหวั่นอยู่ในใจลึก ๆ มากกว่า ด้วยเพราะรู้ตัวดีว่าตนไม่ใช่คนสวย เธอมองตัวเองในกระจกทุกวันย่อมรู้ว่าตนหน้าตาอย่างไร หากเทียบกับเบญญาภาญาติทางฝั่งบิดาที่ตนไม่ค่อยกินเส้นคนนั้นแล้ว มัลลิกายอมรับว่ารูปลักษณ์ของตนสู้ลูกพี่ลูกน้องผู้นั้นไม่ได้เลย

ความสามารถในการรับรู้จิตใจคนอื่นของมัลลิกานั้น ถึงแม้จะมีข้อดีตรงที่เป็นเหมือนสัญญาณเตือนภัยทำให้หญิงสาวรู้จักระมัดระวังตัวในการคบหาคนอื่น แต่ข้อเสียของมันก็มีเช่นกัน นั่นก็คือบางครั้งคนที่เธอไว้ใจหรือให้ความสนิทสนมด้วยกลับลอบด่าหรือเหยียดหยามดูแคลนเธออยู่ในใจ ซึ่งเรื่องเหล่านี้ทำให้มัลลิกาเสียใจและเสียความรู้สึกหลายต่อหลายครั้ง

ฉะนั้น หากครั้งนี้เธอยอมเป็นนางแบบให้กับบริษัทแล้วผลลัพธ์ที่ออกมาไม่เป็นอย่างที่คิด หรือค่อนไปทางติดลบ คนในบ้านหลังนี้จะลอบต่อว่าเธอในใจหรือเปล่า และหากเป็นเช่นนั้นจริง เธอจะกล้ามาเล่นกับพราวนภาโดยแสร้งปั้นหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราวได้หรือ

"แม่ โทรศัพท์มาแน่ะ"

เสียงพิทยาตะโกนเรียกภรรยามาจากห้องทำงาน ภคินีได้ยินดังนั้นจึงลุกขึ้นแล้วหันไปขยิบตาให้บุตรชายกับหลานสาวรับช่วงเกลี้ยกล่อมนางแบบจำเป็นคนนี้ต่อ

คล้อยหลังมารดาแล้วภาวินจึงมองมัลลิกา เห็นเธอก้มหน้างุดราวกับเรื่องนี้เป็นปัญหาใหญ่ระดับชาติแล้วก็อดขำไม่ได้ คิดแล้วก็แปลก หากเป็นหญิงสาวคนอื่นคงจะยินดีที่จะได้เป็นนางแบบของเครื่องสำอางแบรนด์ดัง แต่คนตรงหน้ากลับครุ่นคิดหนักราวกับว่าเขากำลังชวนเธอหนีออกจากบ้านอย่างไรอย่างนั้น

"หนูพราวขา คุณพ่ออยากกินเมล่อนที่คุณย่าหั่นแช่ไว้ในตู้เย็นจังเลย หนูไปเอามาให้คุณพ่อหน่อยได้ไหมคะ"

ชายหนุ่มก้มลงพูดกับบุตรสาวอย่างอ่อนโยน เด็กน้อยขานรับเสียงใสพร้อมกับกระโดดลงจากตักเขาแล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปทันที

เมื่อพราวนภาออกไปแล้วในห้องนั่งเล่นนี้จึงมีเพียงภาวินกับมัลลิกาเท่านั้น ชายหนุ่มเปลี่ยนมานั่งแทนที่มารดา หญิงสาวเงยหน้ามองเขาแว่บหนึ่งแล้วก็รีบผินหน้าไปมองทางอื่น รู้สึกทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาทันที

"หนูกลัวคุณพ่อจะว่าเอาหรือ" เขาลองถามหยั่งเชิงดูเพราะอยากรู้ว่าเธอกังวลอะไร แต่หญิงสาวกลับส่ายหน้าช้า ๆ พลางถอนหายใจแผ่วก่อนพูดว่า

"คุณพ่อไม่ว่าหรอกค่ะ แต่หนูแค่กลัวว่าตัวเองจะทำให้สินค้าของบริษัทพี่ขายไม่ออกมากกว่า หนูไม่สวย แต่งหน้าไม่ขึ้นหรอกค่ะ"

ประโยคหลังนี้เธอเคยถูกเบญญาภากับปรีชญาพูดใส่หน้ามาแล้วหลายครั้ง เบญญาภานั้นสามารถหาเรื่องมาติเธอได้ตลอดเพราะไม่ถูกกันมาตั้งแต่เด็ก ส่วนปรีชญานั้นแม้ภายนอกจะบอกเธอด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่จริงใจเหมือนเพื่อนเตือนเพื่อน ทว่าภายในใจนั้นกลับดูแคลนเธออย่างไม่มีชิ้นดี แม้จะรู้อยู่ว่าที่ทั้งสองคนนั้นพูดกับตนแบบนี้ก็เพราะไม่ชอบเห็นใครดีกว่า แต่กระนั้นก็ยังรู้สึกแย่และเสียความมั่นใจในตัวเองอยู่ดี

"มะลิ...ฟังพี่นะ ผู้หญิงทุกคนมีความสวยอยู่ในตัวด้วยกันทั้งนั้น มันขึ้นอยู่กับว่าคน ๆ นั้นจะดึงความสวยที่ตัวเองมีอยู่ออกมาได้รึเปล่า บางคนตาสวย บางคนปากสวย บางคนผมสวย บางคนผิวสวย บางคนก็สวยที่นิสัยและจิตใจ บางคนก็สวยที่สมอง แต่ละคนก็มีความสวยที่แตกต่างกันออกไป บนโลกนี้ไม่มีใครสมบูรณ์แบบที่สุด และก็ไม่มีใครขี้เหร่ที่สุดด้วย ถ้าหนูคิดว่าตัวเองสวย คิดว่าตัวเองมีดี หนูก็จะเป็นคนสวยและมีดีให้อวด แต่ถ้าหนูเอาแต่มองตัวเองในแง่ลบ แถมยังพูดกับตัวเองว่าฉันไม่สวย ฉันแต่งหน้าไม่ขึ้น หนูก็จะเป็นแบบนั้นไปตลอดเพราะหนูสะกดจิตตัวเองไว้อย่างนั้น จริงไหม"