บทที่ 4 นางแบบจำเป็น - 75%

มัลลิกาเงยหน้ามองภาวินพลางคิดตามที่เขาพูด จากนั้นคำพูดชื่นชมจากคนอื่นก็ผุดขึ้นมาในหัวประโยคแล้วประโยคเล่า เพียงแต่ทุกครั้งที่มีคนชมเธอมักจะบอกตัวเองเสมอว่าเขาชมไปตามมารยาท เธอไม่ได้เป็นอย่างที่คนอื่นชมเลยแม้แต่น้อย จะว่าไปแล้วเธอก็มีข้อเสียที่แก้ไม่หาย นั่นคือเธอไม่เคยเก็บคำชมของคนอื่นมาใส่ใจ แต่คำต่อว่าดูแคลนทั้งหลายเธอกลับจำฝังหัว

"ก็ถูกของพี่นะคะ" เธอยิ้มบาง ๆ ให้เขา ชายหนุ่มก็กำลังมองเธออยู่เช่นกัน

"หนูแค่ขาดความมั่นใจในตัวเอง ซึ่งตรงนี้พี่อยากให้หนูคิดใหม่ทำใหม่ ใครจะพูดอะไรก็ไม่ต้องไปสนใจ แค่เรารู้จักตัวเองดีก็พอ หนูรู้ไหมว่าในสายตาของพี่ หนูเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดคนหนึ่ง"

ทันทีที่เขาพูดจบ มัลลิกาก็รู้สึกหน้าร้อนวูบ ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าหน้าเธอคงแดงก่ำจนลามมาถึงลำคอแล้วเป็นแน่ และริมฝีปากก็คอยแต่จะคลี่ยิ้มอยู่ร่ำไป แม้ว่าเธอจะพยายามฝืนไว้อย่างสุดความสามารถก็ตาม

ภาวินมองคนที่กำลังเขินจนทำอะไรไม่ถูกอย่างเอ็นดู ใจนึกอยากจะหยอดคำหวานอีกสักประโยคสองประโยคแต่ก็เกรงว่าอีกฝ่ายจะมองเขาเป็นพวกปากหวานก้นเปรี้ยว สุดท้ายจึงได้แต่เก็บคำพูดเหล่านั้นทดไว้ในใจ อีกหน่อยเธอต้องไปทำงานกับเขาทุกวัน เมื่อถึงเวลานั้น ค่อยสำแดงฤทธิ์เดชของกระทิงเปลี่ยวอย่างเขาให้เธอดู

"ตกลงว่าหนูยอมเป็นนางแบบให้พี่นะ" เขาตะล่อมถามอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้เขาค่อนข้างมั่นใจว่ามัลลิกาจะตอบตกลงเพราะเธอดูผ่อนคลายมากขึ้นแล้ว

หญิงสาวลอบผ่อนลมหายใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวของเบญญาภาและท่าเบะปากใส่ยามที่เจอหน้าเธอ พร้อมกับคำพูดแสนร้ายกาจของอีกฝ่ายผุดขึ้นมาในหัว

แกเรียนอักษรฯ นี่จบแล้วจะไปเป็นแอร์ละสิ ฉันว่าแกเลิกคิดไปเถอะ เด็กเนิร์ดหน้าจืดอย่างแกน่ะ แค่หน้าตาก็ไม่ผ่านแล้ว จะไปสอบให้คนเขาดูถูกทำไม ถ้าแกอยากสวยนะ ก็คงต้องพึ่งมีดหมออย่างเดียวแล้วละ

มัลลิกาเผลอกำมือทั้งสองข้างแน่นอย่างลืมตัว คนอย่างเบญญาภาญาติของเธอนั้นมักให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ภายนอกก่อนเสมอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายอยู่ในฐานะเน็ตไอดอลที่มีชื่อเสียงหรือเปล่า จึงทำให้เจ้าตัวต้องจัดเต็มกับเสื้อผ้าหน้าผมตลอดเวลา แม้กระทั่งตอนอยู่บ้านไม่ได้ออกไปไหน เบญญาภาก็จะแต่งหน้าเต็มที่จนเธอแทบลืมใบหน้ายามไร้เครื่องสำอางของอีกฝ่ายไปแล้ว

คิดแล้วก็อยากเห็นสีหน้าของญาติปากเสียคนนี้จริง ๆ ว่าจะเป็นอย่างไรตอนที่เห็นเธอเป็นนางแบบลิปสติกให้เอเอ็นเอส

"หนูตกลงค่ะ ว่าแต่...มีค่าจ้างให้ไหมคะ" เธอถามยิ้ม ๆ เรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ จากชายหนุ่มได้ทันที

"งกไม่เบานะเรา ค่าจ้างน่ะพี่มีให้แน่นอน ไม่ใช้งานเราฟรี ๆ หรอกน่า"

ชายหนุ่มยิ้มตาพราวพลางยกมือขึ้นรับกล่องถนอมอาหารที่พราวนภาเดินถือมาจากในครัว เขาเปิดฝาออกแล้วหยิบส้อมอันเล็กในนั้นจิ้มเมล่อนเนื้อสีส้มชิ้นพอดีคำป้อนให้บุตรสาวอย่างเอาใจใส่

มัลลิกามองภาพนั้นแล้วยิ้มอย่างลืมตัว เธอชอบมองเวลาที่ภาวินอยู่กับบุตรสาวตัวน้อยเพราะดูแล้วทั้งอบอุ่นและอ่อนโยน เธอชอบผู้ชายแบบนี้ ดูมีเสน่ห์เสียยิ่งกว่าผู้ชายสไตล์แบดบอยเสียอีก

อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว จู่ ๆ เมล่อนกลิ่นหอมกรุ่นก็มาจ่อรออยู่ที่ปากเธอเสียแล้ว หญิงสาวเบิกตากว้างพร้อมกับเลื่อนศีรษะออกห่างเล็กน้อย ก่อนจะมองเลยไปยังชายหนุ่มที่ถือส้อมค้างไว้

"หวานมากเลยลองกินสิ" ภาวินพูดเสียงอ่อน สายตาที่มองมานั้นต่อให้แกล้งโง่อย่างไรก็ยังมองออกว่าไม่ใช่การมองแบบผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก

"เอ่อ...หนูกินเองก็ได้ค่ะ" เธอยกมือขึ้นจะจับส้อมไว้เอง แต่ชายหนุ่มกลับดึงมือกลับไปไม่ให้เธอจับ

"ไม่เป็นไรหรอกน่า พี่กินเองแล้วก็ป้อนลูกไปด้วย ป้อนหนูอีกคนจะเป็นไรไป เนอะหนูพราว" เขาก้มลงไปจูบขมับบุตรสาวอย่างรักใคร่ จากนั้นก็ยื่นส้อมไปจ่อที่ปากของเธออีกครั้ง

สุดท้ายมัลลิกาจำต้องอ้าปากรับผลไม้ที่เขาป้อนจนได้ เธอกินไปก็หน้าแดงไป โชคดีที่พราวนภามัวแต่สนใจการ์ตูนในโทรทัศน์ มิเช่นนั้นเด็กน้อยคงโพล่งถามด้วยความไร้เดียงสาแล้ว

"เฮ้อ! หนูจันทร์ พี่รู้สึกว่าคนแถวนี้กำลังจะแปลงร่างเป็นวัวละ ไม่ใช่วัวธรรมดานะ แต่เป็นวัวแก่หนังเหนียวที่อยากเคี้ยวหญ้าอ่อนซะด้วย"

เสียงทุ้มคุ้นหูของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตู เรียกสายตาของทั้งสามคนในห้องนั่งเล่นให้หันมาทางเจ้าของเสียงอย่างพร้อมเพรียง

"แม่จันทร์!" เสียงใสของพราวนภาร้องเรียกจันทร์เจ้าพร้อมกับกระโดดลงจากโซฟาแล้ววิ่งกางแขนโผเข้าไปหาผู้เป็นทั้งน้าและมารดาด้วยความดีใจ

"ทำไมมาเร็วจังวะ เพิ่งจะกี่โมงเอง ไหนบอกว่าจะมาตอนเย็น"

ภาวินพูดอย่างไม่สบอารมณ์ หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาแทบไม่ได้อยู่เล่นกับบุตรสาวสุดที่รักเพราะติดงาน แต่วันหยุดสุดสัปดาห์นี้เขาว่างจึงอยากใช้เวลาอยู่กับลูกให้เต็มที่ แต่เจ้าเพื่อนตัวดีก็ดันพาจันทร์เจ้ามารับแต่หัววัน

"ว่าจะไปดูหนังกันน่ะ แต่ไหน ๆ ก็ผ่านมาแถวนี้เลยแวะมาบ้านมึงก่อน"

ชินดนัยเดินยิ้มกริ่มเข้ามาในห้องนั่งเล่น สายตาแอบเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่กับเพื่อนสนิท รอยยิ้มพลันกว้างขึ้นกว่าเดิม

"อะไรวะไอ้วิน ปิดเพื่อนซะเงียบกริบเลยนะ" ชินดนัยพูดแค่นั้น ภาวินก็เข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายหมายถึงมัลลิกา

"ปิดอะไรกันเล่า น้องเขาอยู่บ้านติดกันนี่เอง มะลิเขามาเล่นเป็นเพื่อนหนูพราวน่ะ" ภาวินพูดแค่นั้น ไม่คิดจะขยายความอะไรต่ออีกเพราะไม่อยากให้มัลลิการู้สึกอึดอัด จากนั้นก็แนะนำให้ทั้งสามคนรู้จักกัน

"มะลิ นี่พี่ชินเพื่อนสนิทพี่เอง ส่วนคนนั้นก็พี่จันทร์ แฟนพี่ชินเขา แล้วก็เป็นแม่หนูพราวด้วย"

มัลลิกายกมือไหว้ทั้งสองคนพร้อมรอยยิ้ม แต่ในใจนั้นรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างภาวินกับแขกสองคนที่เข้ามาใหม่ดูแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก เพราะหากผู้หญิงคนนี้เป็นมารดาของพราวนภา ก็เท่ากับว่าเป็นอดีตภรรยาของภาวินด้วยไม่ใช่หรือ ทว่าดูจากความสนิทสนมระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคนแล้ว ดูเหมือนจะไม่เก็บเรื่องเหล่านั้นมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

พลันนั้นหญิงสาวก็นึกถึงความสัมพันธ์ของคนสามคนที่ใกล้ตัวเธอมากที่สุดอย่างบิดามารดากับพ่อเลี้ยง บิดาผู้ล่วงลับของเธอก็เป็นเพื่อนสนิทกับนฤเบศร์มาก่อนเช่นกัน ตั้งแต่จำความได้เธอก็เห็นพ่อเลี้ยงมาวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวไปแล้ว นฤเบศร์เอ็นดูและตามใจเธอมาก หญิงสาวจำได้ว่าเวลาที่ตนอยากได้อะไรแล้วมารดาไม่ซื้อให้ เธอจะเฝ้ารอให้นฤเบศร์มาเยี่ยมที่บ้านแล้วออดอ้อนขอให้เขาซื้อให้แทน ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้ง ดังนั้นมัลลิกาจึงไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจเวลาที่ต้องเปลี่ยนคำเรียกขานจากคุณอาเป็นคุณพ่อ

"จะเริ่มกันเลยไหม อ้าว...ตาชิน หนูจันทร์ มาตั้งแต่เมื่อไร ทำไมวันนี้มารับหนูพราวเร็วนักล่ะ"

ภคินีเดินถือกล่องเครื่องสำอางขนาดย่อมเข้ามาในห้องนั่งเล่นอีกคน ชินดนัยกับจันทร์เจ้าจึงลุกขึ้นยกมือไหว้ทำความเคารพ

"เพิ่งมาถึงเองครับคุณแม่ ผมกับจันทร์จะไปดูหนังกันน่ะครับ ขับผ่านแถวนี้ก็เลยแวะเข้ามาเที่ยวสักหน่อย เดี๋ยวสักพักก็ไปแล้วครับ แล้วตอนเย็นผมกับจันทร์ค่อยมารับหนูพราวอีกที"

"อ้อ แล้วไป" ภคินียิ้มบาง ๆ พลางทรุดตัวนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับมัลลิกาแล้ววางกระเป๋าเครื่องสำอางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็ยกมือขึ้นแตะไหล่หญิงสาวข้างกายแล้วหันไปพูดกับสองหนุ่มสาว