บทที่ 4 นางแบบจำเป็น - 25%

มัลลิกานั่งกินน้ำแข็งใสคนละถ้วยกับพราวนภาในห้องนั่งเล่นพลางดูภาพยนตร์แอนิเมชันทางเคเบิลทีวีไปด้วย ส่วนภคินีกำลังนั่งอ่านเอกสารบางอย่างบนโซฟาอีกตัวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ระหว่างนั้นภาวินเดินเข้ามาในห้องที่ทุกคนนั่งอยู่พอดี สายตาของมัลลิกากับพราวนภาจึงเบนไปหาผู้ที่เข้ามาใหม่โดยพร้อมกัน และเด็กน้อยก็เป็นฝ่ายเอ่ยทักบิดาก่อน

"คุณพ่อกินน้ำแข็งใสไหมคะ คุณย่าทำให้ ของหนูพราวมีขนมปังกับวุ้นสี ๆ ด้วยละ"

"หนูหม่ำเลยลูก พ่อเพิ่งดื่มกาแฟมาค่ะ"

ชายหนุ่มเดินมานั่งบนโซฟาตัวที่ใกล้กับมัลลิกาเพราะเหลือว่างเพียงตัวเดียว เขามองมารดาที่เงยหน้ามาดูเขาแว่บหนึ่งก่อนจะรวบเอกสารทั้งหมดมาไว้ในมือแล้วลุกขึ้นยืน

"มาพอดีเลยตาวิน เข้าไปคุยกับแม่ในห้องทำงานหน่อยสิ คุณพ่อก็รออยู่ในนั้นแหละ" ภคินีพูดกับบุตรชายจบก็หันมาบอกมัลลิกา

"หนูมะลินั่งเล่นกับน้องก่อนนะลูก ขอป้าไปคุยเรื่องงานกับพี่เขาหน่อย"

"ได้ค่ะคุณป้า" หญิงสาวรับคำพลางหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังลุกขึ้นยืน เขาหันมองเธอเช่นกันพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ ก่อนจะเดินตามผู้เป็นมารดาไป

มัลลิกาถอนหายใจแผ่ว เริ่มหนักใจเรื่องการชวนเพื่อนไปฝึกงานที่บริษัทของเขา คิดแล้วก็อดตำหนิตัวเองไม่ได้ที่คิดน้อย ไม่คิดให้ถ้วนถี่ เพราะคงไม่มีใครจะใจดีอนุญาตให้คนนอกอย่างเธอยกโขยงเพื่อนฝูงไปวุ่นวายที่บริษัทเป็นแน่

ภาวินเดินไปทางโต๊ะประชุมขนาดไม่ใหญ่นักที่ตั้งอยู่กลางห้องทำงาน บนโต๊ะมีลิปสติกรุ่นใหม่ที่บริษัทวางแผนไว้ว่าจะเปิดตัวในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้าวางอยู่หนึ่งเซต ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับเอ่ยปากถามมารดาทันทีที่หย่อนตัวนั่งเรียบร้อยแล้ว

"มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ ดูท่าทางเคร่งเครียดกันจัง"

"วันนี้เจวาร์เปิดตัวลิปสติกรุ่นใหม่ ชื่อรุ่นอาร์ยูเรดดี้ และนี่คือแพ็กเกจของเขา" ภคินีหันหน้าจอไอแพดไปทางบุตรชาย ครั้นพอภาวินเห็นสินค้าตัวใหม่ของบริษัทคู่แข่ง สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"นี่มัน...เหมือนของเราเป๊ะเลยนี่ครับ ทั้งชื่อรุ่นทั้งแพ็กเกจ แต่ของเราจะเปิดตัวอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า แล้วจู่ ๆ โซคิวท์ชิงเปิดตัวตัดหน้าไปก่อนแบบนี้หมายความว่ายังไง ไหนจะแพ็กเกจนั่นอีก"

ชายหนุ่มหยิบลิปสติกที่วางอยู่ตรงหน้ามาถือไว้ในมือพลางเลื่อนดูภาพสินค้าที่บริษัทคู่แข่งเปิดตัวสด ๆ ร้อน ๆ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาอย่างไม่สบอารมณ์

"เหมือนเราทุกอย่างเลย ทั้งชื่อทั้งแพ็กเกจ แบบนี้มันขโมยไอเดียกันชัด ๆ ปัญหาคือมันดันออกก่อนเรา พอถึงคราวเราออกบ้าง คนก็จะหาว่าเราเลียนแบบมัน" พิทยาเป็นฝ่ายพูดขึ้นบ้าง

"เกลือเป็นหนอนแน่นอนครับคุณพ่อคุณแม่ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราโดนขโมยไอเดียไปแบบนี้ และถ้าเราปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปอีกเรื่อย ๆ คนก็จะไม่ซื้อยี่ห้อเราใช้เพราะเขาจะตราหน้าว่ายี่ห้อเราเป็นหัวขโมย"

"ใช่ เราต้องหาตัวคนที่ขายข้อมูลของเราไปให้คู่แข่งให้ได้" ภคินีมองไปทางบุตรชาย อีกฝ่ายจึงเสนอตัวขึ้นมาอย่างรู้หน้าที่

"เรื่องนี้ผมจัดการเองครับ ส่วนอาร์ยูเรดดี้ก็คงต้องเร่งเปิดตัวให้เร็วกว่านี้ ยิ่งช้าก็จะยิ่งดูเหมือนเราเลียนแบบเขา" เขาพูดพร้อมกับหยิบลิปสติกทั้งสิบสีมาวางตรงหน้า ความคิดบางอย่างผุดวาบขึ้นมาในหัว

"ผมว่านะ ในเมื่อเจวาร์เปิดตัววันนี้ แล้วทำไมเราจะเปิดตัววันนี้บ้างไม่ได้ล่ะ" ภาวินยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทร. หาใครบางคน เสียงสัญญาณดังสามครั้งปลายสายก็กดรับ ชายหนุ่มจึงโพล่งความต้องการของตนออกไปทันทีโดยไม่มีการกล่าวทักทายคนปลายสาย

"ไอ้ปก มึงอยู่ไหน วันนี้มึงพาเด็กมึงมาบ้านกูหน่อยสิ กูต้องการนางแบบอย่างด่วนเลยเพื่อน"

ภาวินจำได้ว่าอลินดา ผู้หญิงที่ปกเกล้าเคยพาไปที่คลับตอนกินเลี้ยงวันเกิดของชินดนัยนั้นเป็นหญิงสาวที่สวยและมีเครื่องหน้าที่สมบูรณ์แบบมากคนหนึ่ง โดยเฉพาะริมฝีปากรูปกระจับแสนเย้ายวน ปกเกล้าบอกเขาว่ามารดาของอลินดาเป็นเจ้าของสปาและสถานเสริมความงามชื่อดัง และอลินดาก็ถูกมารดาจับเป็นนางแบบให้กับร้านอยู่หลายครั้ง เขาจึงคิดว่าหากได้หญิงสาวมาเป็นนางแบบลิปสติกให้กับแบรนด์ของเขาชั่วคราวก็คงจะดีไม่น้อย

ทว่าคำตอบของปกเกล้าก็ดับฝันของเขาอย่างสิ้นเชิง

"กูอยู่บุรีรัมย์ ลินดาก็อยู่กับกูเนี่ยแหละ"

"อ้าว โธ่เอ๊ย! กูก็นึกว่ามึงอยู่กรุงเทพฯ"

ภาวินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความผิดหวัง เขาคุยกับเพื่อนรักอีกแค่ไม่กี่ประโยคก็กดวางสาย ก่อนจะมองหน้าบิดามารดาแล้วไหวไหล่อย่างจนปัญญา

"แฟนเจ้าปกสวยมากเลยหรือ" ภคินีถามอย่างสนใจ

"สวยครับ รูปหน้าน้องเขาสมบูรณ์แบบมาก ตอนแรกผมคิดจะให้น้องเขามาเป็นนางแบบให้เราชั่วคราว แค่ทาลิปสติกของเราแล้วถ่ายรูปอัปขึ้นเฟซบุ๊ก แค่นี้ก็เป็นการเปิดตัวสินค้าใหม่แล้ว"

ภคินีพยักหน้าขึ้นลงช้า ๆ อย่างเห็นด้วย ทันใดนั้นก็ทำท่าเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

"ทำไมเรามัวแต่คิดถึงคนอื่นล่ะ ในเมื่อเรามีนางแบบที่ปากสวยอยู่ทั้งคน"

ภาวินหันไปสบตากับบิดาก่อนจะหันกลับมามองคนพูดแล้วเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

"ใครครับคุณแม่"

"หนูมะลิไง"

ชายหนุ่มเบิกตากว้างพลางพูดอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก

"มะลิน่ะหรือ เอ่อ...จะดีหรือครับคุณแม่"

"ทำไมจะไม่ดีล่ะ หนูมะลิก็หน้าตาน่ารักจะตายไป ถ้าถอดแว่นแล้วจับแต่งหน้าสักหน่อย แม่ว่าต้องสวยจนหนุ่ม ๆ มองเหลียวหลังแน่นอน เราน่ะมันคุ้นแต่พวกสาว ๆ ที่แต่งหน้าแต่งตัวจัดละสิถึงได้คิดว่าหนูมะลิไม่สวย"

ภคินีค้อนให้บุตรชาย ส่วนผู้เป็นบิดาอย่างพิทยาก็หัวเราะออกมาเบา ๆ แต่ภาวินกลับส่ายหน้าหวือ

"ผมยังไม่ได้พูดสักคำว่ามะลิไม่สวย ที่ผมพูดว่าจะดีหรือคือหมายความว่าพ่อเขาหวงออกขนาดนั้น เขาจะยอมให้ลูกสาวมาเป็นแบบให้เราหรือครับ"

"นั่นน่ะสิแม่ คุณเบศร์เขาจะยอมให้หนูมะลิมาถ่ายแบบให้เราหรือ"

พิทยาเห็นด้วยกับบุตรชาย เพราะตนก็รู้มาเช่นกันว่านฤเบศร์กับมัญชุดานั้นเลี้ยงดูมัลลิการาวกับไข่ในหิน

"เรื่องแบบนี้ไม่ลองก็ไม่รู้ ก่อนอื่นแม่ว่าเราน่าจะลองคุยกับหนูมะลิดูก่อน ถ้าเจ้าตัวเขาตอบตกลง คุณพ่อจอมหวงเขาจะห้ามอะไรได้ล่ะ แต่ถ้าหนูมะลิไม่เอาก็ลองกล่อมหนูจันทร์แทนละกัน"

ภคินีเสนอตัวเลือกขึ้นมาอีกหนึ่งคน ซึ่งก็คือจันทร์เจ้าคนรักของชินดนัย ทว่าพอภาวินได้ยินชื่อนี้ก็ส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วยอีกเช่นเดิม

"รายนี้เลิกคิดไปได้เลยครับ ด้วยนิสัยของคุณจันทร์แล้วเนี่ยไม่มีทางทำอะไรที่จะให้ตัวเองเป็นที่รู้จักของคนอื่นแน่ อีกอย่างไอ้ชินมันก็หวงแฟนอย่างกับอะไรดี เพราะฉะนั้นตัดไปได้เลย"

"ถ้าหนูมะลิเขาไม่อยากเป็นก็ไม่ต้องบังคับเขา เราก็ถ่ายแต่ตัวสินค้าก็ได้ เอาขึ้นเปิดตัวในเพจก่อนแล้วค่อยให้ฝ่ายการตลาดเขาทำภาพสินค้าอย่างเป็นทางการมาอีกที" พิทยาสรุปทางออกสุดท้ายให้ซึ่งทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

"แม่จะไปคุยกับหนูมะลิสักหน่อย" พูดจบภคินีก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป ภาวินเห็นมารดาออกไปแล้วจึงเดินออกจากห้องทำงานบ้าง แต่ชายหนุ่มไม่ได้เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น เขาเลือกยืนหลบอยู่ข้างผนังแล้วแอบฟังว่ามารดาจะพูดกับมัลลิกาอย่างไร

"หนูมะลิ ป้ามีเรื่องอยากจะขอร้องหนูสักหน่อยน่ะ หนูช่วยป้าได้ไหมลูก"

เขาเห็นมารดานั่งลงบนโซฟาตัวที่เขานั่งก่อนจะเดินเข้าไปประชุมในห้องทำงาน จากนั้นก็ท่านก็ยื่นมือไปวางบนแขนของหญิงสาวแล้วสาธยายถึงสาเหตุที่ทำให้ท่านต้องมาขอร้องให้เธอเป็นนางแบบจำเป็นให้