บทที่ 6

หลังจากกลับเข้าคฤหาสน์ตระกูลเว่ย เว่ยซวงอวี่ให้สาวใช้พยุงเว่ยฮูหยินกลับเข้าไปพักด้านใน ตัวนางเองที่เดินจนเหนื่อยก็อยากจะกลับเข้าไปเปลี่ยนชุดเสียหน่อย

ระหว่างทางกลับพบกับบิดาที่กำลังเดินตรงมาพร้อมกับพ่อบ้าน นางย่อกายคารวะทั้งยังส่งยิ้มให้ “ท่านพ่อ”

เว่ยจื่อฉีพยักหน้าให้บุตรสาว เขาให้พ่อบ้านเดินไปก่อน ส่วนตัวเขายืนสนทนากับนางอีกครู่ใหญ่ “กลับมาแล้วหรือ”

“เจ้าค่ะ”

“เป็นอย่างไรบ้าง ได้ออกไปเที่ยวข้างนอกรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่ อยู่แต่ในเรือนไม่ได้ออกไปไหน อึดอัดแย่กระมัง”

“ก็ไม่รู้สึกอึดอัดมากมายอะไรเจ้าค่ะ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีเช่นกัน”

ได้ยินคำตอบของเว่ยซวงอวี่ เว่ยจื่อฉีก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “เจ้าก็อย่าโทษว่าพ่อใจร้าย เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้พ่อต้องระมัดระวังมากขึ้น เกิดเจ้าออกไปข้างนอกแล้วเกิดเรื่องอีก เจ้าจะให้พ่อมองหน้าเจ้าอย่างไร”

“ลูกเข้าใจเจ้าค่ะ ไม่ว่าก่อนหน้านั้นจะเกิดอะไร ต่อไปลูกจะไม่ทำให้ท่านพ่อและท่านแม่ต้องกังวลอีก”

“ความจริงก็ไม่ใช่ความผิดเจ้าเสียทีเดียว” เว่ยจื่อฉีชะงักหลังจากเอ่ยจบประโยคนั้น เขาลอบสังเกตใบหน้าของบุตรสาว จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาคราหนึ่งเมื่อไม่พบความผิดปกติ

“คนเป็นบิดามารดาดูแลบุตรไม่ดี จะโทษพวกเจ้าที่เป็นลูกได้อย่างไร เจ้ากลับมาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนเถิด”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ” เว่ยซวงอวี่ยิ้มก่อนจะเดินไปอย่างว่าง่าย

แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อคล้อยหลังไปไม่นาน นางยังคงได้ยินผู้เป็นบิดาพึมพำเสียงเบา

“จะโทษเจ้าอย่างไรกัน เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ ล้วนเพราะข้าดูแลพวกเจ้าไม่ดี...”

เมื่อกลับถึงห้องเว่ยซวงอวี่ให้สาวใช้สองคนช่วยเปลี่ยนชุด นางยังคงมีใบหน้ายิ้มแย้ม ท่าทีหรือก็เป็นปกติ ในยามที่พูดคุยกับสาวใช้ของตน แต่เมื่อทั้งสองเดินออกไปข้างนอกพร้อมกับปิดประตู ใบหน้าของหญิงสาวกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“ท่านพ่อหมายความว่าอย่างไร แล้วยังจะมีข่าวลือที่ซุบซิบนั่นอีก” เว่ยซวงอวี่ขมวดคิ้ว มือคลึงพู่กันเบา ๆ อย่างครุ่นคิด

ก้มลงมองกระดาษที่นางจดสิ่งที่นางสงสัย โดยแยกแยะออกมาถึงความน่าจะเป็น เรื่องที่เว่ยเอินหลินผู้เป็นพี่สาวอาจจะอยู่ในเหตุการณ์นางไม่ได้ตัดทิ้งไป อีกทั้งเรื่องที่นางกับผู้เป็นพี่สาวทะเลาะกัน กระทั่งเรื่องสุดท้ายในวันนี้ที่บิดาหลุดปากออกมา

“หรือข้ากับพี่ใหญ่จะมีเรื่องผิดใจจนทะเลาะกันจริงๆ” คิ้วเรียวขมวดมุ่น

“เมื่อก่อนข้า...เป็นคนเช่นไรกันนะ” นางให้สงสัยยิ่งนัก

จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าตัวนางเองอิจฉาผู้เป็นพี่สาวที่จะได้แต่งเข้าตำหนักองค์ชายเก้า แต่...หากพี่สาวของนางไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์เล่า

แล้ว...หากไม่จริง ทำไมบิดาจึงต้องการปิดบังเรื่องต่างๆ จากนาง

“ความจริงเป็นเช่นไรกันแน่”

มองดูสิ่งที่ตัวนางเองเขียนลงไปในกระดาษ เว่ยซวงอวี่ถึงกับปวดศีรษะ อาการเช่นนี้มักจะกำเริบในยามที่นางครุ่นคิดมากเกินไป

เมื่อหมึกแห้งแล้วกระดาษก็ถูกพับเก็บ ก่อนที่นางจะมองไปโดยรอบเพื่อหาที่ซุกซ่อน สาวใช้สองคนของนางเป็นคนที่บิดาส่งมาสอดแนม ดังนั้นนางต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

เมื่อคิดได้เช่นนี้เว่ยซวงอวี่พลันรู้สึกผิด...

แม้ตระหนักดีว่าบิดาของนางมีเรื่องปิดบัง แต่อย่างไรเสียนางก็มองออกว่าในยามที่มองมายังนาง บิดามีเพียงความห่วงใย แต่หนึ่งในนั้นยังมีความหวาดระแวงบางอย่างที่นางเองยังรู้สึกได้

ไม่รู้ว่านางควรจะรู้สึกดีใจที่ตนเป็นคนจับผิดเก่ง หรือนางควรจะรู้สึกสงสารตัวเองดีที่ไม่อาจไว้ใจแม้กระทั่งบิดาของตัวเอง

กระดาษใบนั้นถูกสอดเข้าไปในถุงหอมใบเดียวกับที่นางซ่อนจดหมาย นางพกพาติดตัวโดยตลอด ระมัดระวังแม้กระทั่งในเวลานอนก็ซุกเอาไว้ใต้หมอน

“สืบจากผู้อื่นไม่ได้ในยามนี้ เช่นนั้นก็เริ่มจากตัวเองก็แล้วกัน ข้าอาจคิดมากจนเกินไป บางทีอาจเป็นข้าที่ทำให้พวกเขาต้องปิดบัง หรือว่าพวกเขาอาจพูดถูก ข้าอาจอิจฉาพี่ใหญ่จน...”

เว่ยซวงอวี่สะบัดศีรษะไปมา แม้บอกตัวเองไม่ให้คิดมาก แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังอดไม่ได้ อะไรที่ทำให้บิดามีท่าทีเช่นนี้กับนาง ทั้งที่นางเองก็มองออกว่าบิดาห่วงใยและหวังดีต่อนางจากใจจริง

กวาดสายตามองไปรอบห้อง ตำรามากมายที่ถูกเก็บรักษาเอาไว้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังมีโต๊ะสำหรับเขียนหนังสือตั้งอยู่ภายในห้อง เห็นได้ชัดว่านางในอดีตนั้นเป็นคนใฝ่รู้

ในยามที่มารดาของนางมาอยู่เป็นเพื่อน ก็มักจะเล่าเรื่องราวมากมายให้ฟัง โดยเฉพาะเรื่องที่น้อยนักที่สตรีจะได้รับการศึกษาเยี่ยงบุรุษ แต่บิดาของนางกลับใจกว้าง ไม่เพียงให้ร่ำเรียนเขียนอ่าน แต่ยังถึงกับสนับสนุนให้พวกนางปลอมตัวเข้าเรียนในสำนักศึกษาเค่อหลี่

ทั้งนี้บัณฑิตอาวุโสทั้งสาม ต่างก็ยอมรับในความสามารถของพวกนาง ดังนั้นจึงให้พวกนางปลอมตัวเป็นบุรุษ โดยแยกเรียนกับศิษย์คนอื่น

ทั้งนางและเว่ยเอินหลินจะได้รับการสั่งสอนจากบัณฑิตอาวุโสทั้งสาม ร่วมกันกับศิษย์รุ่นที่สามที่เรียนจบไปแล้ว แต่ยังคงกลับมาช่วยงานในสำนักศึกษา

หลายครั้งที่เกือบโดนจับได้ แต่เพราะมีศิษย์พี่หลายคนคอยยื่นมือเข้าช่วย อีกทั้งในสำนักศึกษาไม่แบ่งแยกฐานะ ไม่ว่าจะยากดีมีจน หากเข้าเรียนที่นั่น มาใหม่เป็นศิษย์น้อง มาก่อนเป็นศิษย์พี่

ดังนั้นพวกนางที่อยู่กับศิษย์พี่ จึงกลายเป็นศิษย์พี่โดยไม่มีใครกล้าสงสัย

แต่ทั้งนี้พวกนางต้องทำงานหนักเป็นสองเท่าของศิษย์พี่คนอื่น ๆ เพื่อตอบแทน การคัดลอกตำราและจัดหมวดหมู่ พวกนางต้องทำมากกว่าศิษย์พี่คนอื่น ซึ่งนั่นก็ยังไม่นับว่าหนักหนาอะไร

“ลูกเคยบ่นให้ท่านแม่ฟังบ้างหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่เลย ความจริงแม่ยังประหลาดใจ เจ้าดูจะชื่นชอบการไปที่สำนักศึกษาเค่อหลี่ด้วยซ้ำ”