เพียงเพราะข้าเป็นบุตรอนุ ถึงได้รับบทร้ายหรือ

เพียงเพราะข้าเป็นบุตรอนุ ถึงได้รับบทร้ายหรือ

last updateDernière mise à jour : 2025-09-22
Par:  l3oonm@Complété
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
10
10 Notes. 10 commentaires
62Chapitres
11.3KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

“คุณหนูผิดที่เกิดมาเป็นบุตรอนุ หากภพหน้ามีจริง คุณหนูท่านเกิดมาเป็นบุตรภรรยาเอกเถิดเจ้าค่ะ” แม่นมจินทรุดตัวคุกเข่าลงร้องไห้อยู่ข้างกายซีเยว่ไม่มี ภพหน้าไม่มีจริง ข้าผิดที่เป็นบุตรอนุเพียงเท่านี้รึ

Voir plus

Chapitre 1

บทนำ

“What? Don't you know you're no longer our family when you get married off? You should think about your family now that you're married. You shouldn't be so greedy".

Mother’s words hit me like a slap across the face. My stomach churned, and suddenly, the urge to cry became overwhelming.

"I'm so sorry Mother," I whispered, my voice trembling as I fought back the tears gathering in my eyes, just waiting for a blink to spill over..

"Hurry up and get rid of it,” she said coldly before pressing on. “We don't want anyone to think our exhibition is lousy, " she turned to take her leave.

"That's so harsh mother," Elena also turned, her lips curled in mockery as she glanced at my painting.

"Instead of looking at the painting, can't you see how I feel? Sure, I may not be up to your standard, but I worked so hard on it with all my heart," I spurted out as tears rolled down my cheeks.

"Hey listen, you were working on that painting while you should've been working harder. That's why I was upset."

"I'm sorry. I misunderstood you. It's for a good cause, so I'm doing my best and I won't disappoint you," I retorted, trying to find her favor.

"Let me know if you need anything," she started to take her leave without even looking back.

I rub my chest. Trying to ease the pain that was encased there.

It does no good. It still fucking hurts when I try to please my parents with what am good at.

Growing up, you could say that I was emotionally neglected. I was the child that none of my parents cared that much about. Father and mother's favorite was my sister, Elena. Mother will go to any lengths to get whatever my sister is asking for. I was no one's favorite. I was just Emma and Emma only.

I always felt unwanted. Unwelcomed. Not only with my parents but also with my husband's family except they need my help. No matter what I tried I did, even with good grades when we were in school, house cleaning, and gifts, they would never accept one. I always felt like a stranger looking in. Never part of the big happy family.

As I stand at the table, engrossed in my painting, the door creaks open, and I can hear the sound of shoes clacking against the marble tiles. I turn around as my heart is beating with every step being taken, sounding closer to me and it's Amory.

With a gentle smile, his eyes lit up as they fell into my work.

"Wow," he remarked, his voice filled with genuine admiration. "That's really impressive! You have such talent," his words washed over me, filling me with warmth and encouragement and his words began to chase away the sadness my mother had caused me. It was a simple moment, but at least someone made me feel appreciated.

His comments let me know as the adage says that 'you never truly appreciate what you have until it's gone," that is how I felt after his words.

The door swung open once more, and my sister and my husband entered the room together, their voices mingling in casual conversation.

"Amory, why didn't you call me to let me know you came?"

"I was studying your sister's painting," he replied to her with his deep voice, cutting the silent space after my sister's question.

"Hello sir," my husband was quick to greet Amory because he was the CEO of the company he was working for as the manager.

Putting a smile on her face, Elena leaves my husband's side to mine. Standing beside me, putting her hand in between my left arm.

"Isn't she amazing? I was really impressed," she said, leaving me in shock while looking into my eyes with her deceitful eyes. Wasn't she the one that made a mockery of me after my mother's comment?

"That's enough, Elena," my husband mumbled.

"Shouldn't you be boasting if your wife is so talented? Why are you stopping me when appreciating the work of your wife? Do you even love my sister?

A palpable tension seemed to linger in the air after my sister's inquiry felt like a pointed jab at my husband. I couldn't help but feel a pang of discomfort, with the kind of question my sister is asking my husband.

"What?" Zayn stammered, clearly at a loss for words..

"Why are you so surprised? I heard Emma confessed to you first. She won't even know how you feel if you don't express it. Don't you agree, Amory?" my husband takes a deep breath to answer without waiting for Amory to speak.

"Come on," my heart is racing, but I can't wait and let my sister be trolling my husband because it's really weird.

"He doesn't have to express it for me to know," I let out words trying to be a supportive wife.

"Really? How?" she asks in annoyance and stares at me but my eyes shift to her and I give them a small smile feeling with courage to speak.

"Because of the time we've spent together," with pride and joy, I look into my husband's eyes while proceeding. "You don't have to say it to know it's love. You can feel it from the way one acts and from words like "Sorry" or "thank you"."

Amory clears his throat looking down at his feet.

"Really? I don't agree," my sister is the type that always wants to make a mockery of my actions no matter how good it is.

"I'm sorry. Thank you. That's what people say to get away. Love is something you should have conviction about. You should be able to tell who that person loves just by the look in their eyes. Don't you think so, Amory?"

My heart was caught as she threw the question to him. My heart racing, waiting in anticipation of his answer.

"I'm not sure. I think it depends on the person. I think Emma's way of expressing love is fine," my heart began to feel rested after his reply.

"Really? How so?"

He slides his hand into his pocket, letting his face up at my painting.

"To Emma, Mr Zayn must look this handsome. I didn't know if a man could receive so much love from a woman," he turned his face towards my husband. "It's a huge compliment. Enough to make a man jealous."

My sister gave me a side look, but I was comfortable with what she got after her weird question. But she's full of deceit and always wants people to support her views.

"Now that I think about it, you're right. I didn't know my brother-in-law was so handsome," she left my side to his, grabbing his hand, and pressing it against hers.

"What do you think? Don't we look better together?"

Amory frowns his face over them with my husband trying to fight back against her hand.

"Why? Are you uncomfortable? Am I not good enough for you?" My husband has no words to say but lets out a smile and fights no more, letting down his fighting.

No one needed to tell me the truth with the looking on his face. He is madly in love with her even being my husband with the loving look he has never given me that he's giving her.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentairesPlus

Pat M.
Pat M.
สนุกกก พระเอกเก่ง นางเอกฉลาด จบดี
2026-06-16 11:53:56
0
0
Triple Great
Triple Great
เรื่องนี้สดุดกับพระเองตรงที่บอกว่า "ตัวเองเลือกถูกคน" ตอนรู้ว่านางเอกมีมิติ ถ้าไม่มีคือเลือกไม่ถูกหรอ
2026-01-23 00:17:59
0
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
เรื่องนี้สนุก คนเก่งก้เก่งจริงไม่วี้เง่า ขอบคุณคะ
2025-12-28 06:53:40
1
0
Anděl K
Anděl K
อ่านจนครบ หมดทุกเรื่องแล้ว เมื่อไหร่จะมีผลงานมาอีก เพราะสนุกทุกเรื่อง นามนี้ การันตีเลย อยากให้ พันดาว จริงๆ
2025-12-16 16:30:30
0
0
Nattery
Nattery
สนุก แต่งดี ใช้ไอเทมคุ้มค่า ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-12-15 10:10:51
0
0
62
บทนำ
เสียงฟ้าคำรามดังไปทั่วบริเวณกว้าง ภายในจวนตระกูลเว่ย บ่าวไพร่ต่างวิ่งกันวุ่นวายเพื่อจัดเก็บข้าวของหลบฝนเข้าด้านในแต่ที่ห้องเก็บฟืนทางด้านท้ายจวนมิได้รับรู้ความวุ่นวายนี้ ด้านในมีสตรีใบหน้างดงามกำลังเงยหน้ามองเม็ดฝนที่หลุดลอดเข้ามาตามช่องหลังคาที่เป็นรูโหว่“หึ” นางส่งเสียงขึ้นจมูกออกมา เนื้อตัวที่มีเพียงเสื้อตัวบางสวมใส่อยู่ เมื่อมีพายุฝนและลมโหมเข้ามา นางก็อดที่จะงอตัวสั่นสะท้านไปด้วยความเหน็บหนาวไม่ได้“คุณหนูรอง นายท่านให้บ่าวมาแจ้ง หากท่านสำนึกผิดได้เมื่อใด ค่อยปล่อยให้ท่านออกไปเจ้าค่ะ” แม่นมจินร้องบอกอยู่ด้านนอก“เหตุใดข้าต้องสำนึก ในเมื่อท่านกับแม่ใหญ่ให้ข้ากระทำเช่นนี้”“ถึงตอนนี้แล้ว ท่านยังจะปากแข็งอีกรึเจ้าคะ หากท่านไม่พึงใจในตัวคุณชายกู้จนถึงขั้นลอบนัดพบกัน ท่านจะถูกจับมาขังได้อย่างไร”“หึหึ คำพูดเจ้าช่างน่าขันนัก แผนการทั้งหมดเจ้ากับแม่ใหญ่ก็เป็นผู้เตรียมการ ข้าเพียงเดินเข้าไปตกหลุมพรางของพวกเจ้าก็เท่านั้น ถึงตายคำผิดครั้งนี้ข้าก็ไม่ขอยอมรับ” ซีเยว่หัวเราะเยาะตนเอง ที่ช่างโง่เขลา เชื่อในคำพูดของคนพวกนั้น“เช่นนั้น ท่านก็อยู่ในห้องเก็บฟืนไปจนตายเถิดเจ้าค่ะ” แม่นมจินกล่าวจบ
Read More
บ่าวจำเป็นต้องทำ
แต่แผนการไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อซีเยว่พาสาวใช้มาตามคำขอของอู๋ซื่อที่เรือนพักของกู้หยาง แม่นมจินที่มาดักรอเพื่อพาสาวใช้ไปส่ง กลับปล่อยให้นางยืนรออยู่ที่ข้างเรือน เพื่อจะพาสาวใช้ไปทำธุระก่อน“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!!!” เสียงคำรามราวกับฟ้าร้องดังขึ้นด้านหลังของนางเมื่อนายท่านเว่ยเดินเข้ามาพร้อมกลุ่มคนจำนวนไม่น้อย ด้านหลังของนายท่านเว่ยมีอู๋ซื่อที่มองมาทางนางอย่างเรียบเฉย และหลิวชิงที่ก้มหน้านิ่งอยู่กับพื้นไม่กล้าจะมองมาทางนางยังมีแม่นมและสาวใช้ที่นางหลอกล่อมาอยู่ในกลุ่มคนด้วย ซีเยว่มองที่พวกเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะมีเสียงหยานคางเอ่ยขึ้นมาจากด้านหลังของนางอีกเสียง“เสียงดังอันใดกันขอรับ” กู้หยางที่ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อยเดินออกมาจากเรือนพักของเขา ซีเยว่มองไปด้วยความตกตะลึง เพราะตอนนี้ตัวเขาอยู่ใกล้นางไม่น้อย“หึ งามหน้านัก คุณชายกู้ หากท่านพึงใจในบุตรสาวอกตัญญูของข้า เหตุใดในตอนแรกถึงได้ต้องการจะแต่งกับชิงชิงด้วยเล่า”จบคำต่อว่าของนายท่านเว่ย กู้หยางขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เมื่อครู่มีสาวใช้มาแจ้งให้เขารีบเตรียมตัว เพื่อออกไปพบฮูหยินเว่ย แต่เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เมื่อเขามองมาท
Read More
ผิดที่เกิดมาเป็นเพียงบุตรอนุ
ตัวแม่นมจิน ครั้งหนึ่งนางเคยถูกอู๋ซื่อช่วยชีวิตไว้ ชีวิตของนางจึงต้องยกให้อู๋ซื่อ ไม่ว่าเรื่องเลวร้ายที่ผ่านมาหนักหนาเพียงใด นางก็ล้วนแต่ทำตามอย่างไม่มีข้อแม้“ขะ ข้า ผิดอันใด” ซีเยว่เอ่ยถามออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา“คุณหนูผิดที่เกิดมาเป็นเพียงบุตรอนุ หากภพหน้ามีจริง คุณหนูท่านเกิดมาเป็นบุตรภรรยาเอกเถิดเจ้าค่ะ” แม่นมจินทรุดตัวคุกเข่าลงร้องไห้อยู่ข้างกายซีเยว่ไม่มี ภพหน้าไม่มีจริง ข้าผิดที่เป็นบุตรอนุเพียงเท่านี้เลยรึซีเยว่ดวงตาเบิกโพลง นางสิ้นลมหายใจ ไปด้วยความคับแค้นที่มีอยู่เต็มอก ทั้งคำถามที่นางผิดหรือที่เกิดมาเป็นบุตรอนุแสงไฟด้านนอกที่พากันรีบร้อนเดินมาทางห้องเก็บฟืน เห็นเพียงประตูห้องที่เปิดออก ด้านในมีร่างของสตรีสองร่างที่นอนสิ้นลมหายใจจากไปแล้วนายท่านเว่ยทรุดตัวลงกับพื้น มองบุตรสาวของตนที่ตายตาไม่หลับอย่างปวดใจ“อาเหยา ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่อาจทำตามที่พูดกับเจ้าไว้ได้” เขาเอ่ยออกมาด้วยเสียงสะอื้นไห้อู๋ซื่อแม้จะลอบใช้ผ้าเช็ดหน้ายกขึ้นมาซับน้ำตา แต่มุมปากที่ยกขึ้นของนาง ก็ทำให้กู้หยางเห็นได้อย่างชัดเจนหลิวชิงใบหน้าซีดขาวเกือบจะเป็นลม จนสาวใช้ต้องประคองนางไว้ในอ้อมแขน ยิ่งดวงตาที่ไ
Read More
เจ้าก็ยังคงเป็นบุตรอนุเช่นเดิม
เหตุที่เทพแห่งการเวียนว่ายมาปรากฏกายต่อหน้าซีเยว่ในตอนนี้ ก็ด้วยที่นางดันรู้เรื่องราวของตนที่เป็นเพียงตัวละครในนิยายเข้า ความจริงแล้วนางไม่ควรจะมีความทรงจำเดิมติดตัวมาในภพใหม่นี้ด้วยเลยเป็นด้วยความผิดพลาดตอนที่ส่งวิญญาณของนางมาในภพใหม่ เทพแห่งการเวียนว่ายมัวแต่คุยกับยายเมิง ที่ต้องยื่นน้ำแกงลืมเลือนให้นางกิน ทำให้นางเป็นวิญญาณที่หลุดออกมาเกิดใหม่โดยที่ไม่ได้ดื่มน้ำแกงลืมเลือน“ฉันจะกลับไปทำไม กลับไปเพื่อเป็นบุตรอนุ ให้ถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงชั่วแย่งสามีพี่สาว หรือว่ากลับไปเพื่อแต่งเข้าจวนตระกูลกู้แทนที่จะตายละ” นางเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ“ชีวิตใหม่เจ้ากำหนดเองได้ เพียงแต่...เจ้าก็ยังคงเป็นบุตรอนุเช่นเดิม”“เหอะ บุตรอนุเหรอ!!! ข้ายอมตายอีกรอบ เพื่อให้เกิดใหม่ เช่นตอนนี้ยังดีกว่า” ที่นางเป็นอยู่ในตอนนี้ก็ดีอยู่แล้วได้ทำในสิ่งที่อยากจะทำ ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ไม่ต้องคอยมองสายตาของผู้ใด ไหนจะไม่ต้องถูกกดขี่เพียงเพราะเป็นบุตรอนุอีกด้วยในโลกใบนี้ ทำให้ซีเยว่เปลี่ยนแปลงตัวเองไม่น้อย นางไม่มีนิสัยดื้อรั้น อิจฉาผู้อื่นอีกแล้ว ไม่ต้องคอยถูกใครก็ไม่รู้ยัดเหยียดบทบาทที่ร้ายกาจให้เทพแห่งการเวียนว่า
Read More
เปลี่ยนสาวใช้ทั้งเรือน
บ่าวในจวนของซีเยว่คุกเข่าลงเนื้อตัวสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว ผู้ใดจะไม่รู้บ้างว่า คุณหนูรองเว่ยซีเยว่ เป็นบุตรสาวที่เว่ยหมิงเอ็นดูมากที่สุดอาจจะด้วยเห็นใจนางที่สูญเสียมารดาตั้งแต่เล็ก ทั้งยังรักมารดาของนางมากกว่าฮูหยินเอกหรืออนุคนอื่น“ทะ ท่านพ่อ” ซีเยว่ที่เพิ่งรู้สึกตัวเมื่อครู่ ก็ได้ยินเสียงของบิดาที่กำลังมีโทสะอยู่ นางจึงเอ่ยเรียกเสียงเบาออกมา“อาเยว่ เจ้าเป็นเช่นใดบ้าง” เว่ยหมิงพุ่งตัวเข้ามาหาซีเยว่ที่เตียงของนางเป็นเวลาที่อู๋ซื่อเดินมาถึงที่เรือนของซีเยว่พอดี ด้วยกลัวว่าซีเยว่นางจะเอ่ยบอกความจริงกับผู้เป็นสามี นางจึงได้รีบเดินเข้ามา“สวรรค์ อาเยว่ เจ้าฟื้นแล้ว เจ้าทำให้แม่ใหญ่กับบิดาของเจ้าตกใจเสียแทบแย่” อู๋ซื่อรีบพุ่งตัวเข้ามาจับมือของนางไว้แน่น ราวกับจะเอ่ยบอกว่าห้ามเอ่ยเรื่องที่นางใช้ให้ออกไปซื้อของเด็ดขาดทุกครั้ง เพียงแค่นางส่งสายตาซีเยว่ก็ล้วนเข้าใจในสิ่งที่นางคิดจะบอกอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่กับครั้งนี้“แม่ใหญ่ ฮึก...ของที่ข้าซื้อมาให้พี่หญิงครบหรือไม่เจ้าคะ ฮึก...ข้าเห็นว่าฝนทำท่าจะตกจึงได้รีบร้อนกลับเรือน ไม่รู้ว่าได้ของครบหรือไม่” แม่นมจินและบ่าวให้จวนต่างตกตะ
Read More
ข้าจะไม่มีวันทำผิดอีกครั้ง
อู๋ซื่อเดินตามเว่ยหมิงกลับไปที่เรือนหลัก ทั้งสองมิได้เอ่ยพูดสิ่งใดต่อกัน จนเว่ยหมิงแยกตัวไปที่ห้องตำรา อู๋ซื่อที่พาตัวแม่นมจินกลับมาก็รีบกลับไปที่ห้องของนาง“เพ้ย!!! เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร แล้วนังเด็กบ้านั้นถูกผีเข้าสิงหรืออย่างไร ถึงได้เปลี่ยนไปมากเพียงนี้” อู๋ซื่อยกแจกันขึ้นสูง นางอยากจะปาเสียให้แตกให้หมด แต่ก็ถูกแม่นมจินเข้ามาแย่งไปเก็บเข้าที่ไว้เสียก่อน“ใจเย็นเจ้าค่ะ คุณหนูรองเพิ่งฟื้นจากพิษไข้ นางคงน้อยใจตามประสาเด็กเท่านั้น บ่าวว่ารอนางให้หายดีเสียก่อน ค่อยหว่านล้อมนางเรื่องเปลี่ยนตัวสาวใช้อีกครั้งก็ยังไม่สาย” แม่นมจินก็แปลกใจไม่น้อย ที่ซีเยว่นางเปลี่ยนไปมากตอนที่นางอยู่รับใช้ซีเยว่ ก็แทบเรียกได้ว่าเป็นเจ้านายอีกคนหนึ่ง นางก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนี้เหมือนกัน แต่ตอนนี้ในเมื่อทำอันใดไม่ได้ ก็คงได้แต่รอเวลา เพื่อหาวิธีทำให้ซีเยว่นางเปลี่ยนใจ“เหอะ ข้าอยากจะรู้ว่ามันจะเก่งสักเพียงใด” นางทิ้งตัวนั่งลงอย่างหัวเสีย ยิ่งนึกถึงใบหน้าของซีเยว่ที่เหมือนกับมารดาของนางไม่มีผิด กำลังออดอ้อนเว่ยหมิงอยู่ อู๋ซื่อก็แทบอยากจะออกไปฆ่านางเสียให้รู้แล้วรู้รอด“จริงเจ้าค่ะ ฮูหยินสงบใจก่อน ยังมีเรื่องข
Read More
ท่านต้องทำเช่นนี้เลยรึ
“คุณหนูรองเป็นเพียงบุตรอนุ จะมีน้ำตาลก้อนเหลือเฟือได้อย่างไรเจ้าค่ะ ไว้ครั้งหน้าข้าจะขอฮูหยินนางให้ก็แล้วกัน” นางมักจะถูกแม่นมจินเอ่ยเช่นนี้จนนางคิดว่า นางถูกบิดาเพิกเฉยไม่ใส่ใจ ด้วยเพียงแค่ตัวนางเป็นบุตรของอนุ“เป็นหน้าที่ของบ่าวที่ต้องดูแลคุณหนูให้ดี คราวหลังอย่าได้ขอบใจบ่าวอีกนะเจ้าคะ” แม่นมชุยประคองซีเยว่ให้ลงนอน ก่อนจะห่มผ้าให้นางอย่างใส่ใจ“แม่นม ท่านไปพักเถิด” ซีเยว่เอ่ยบอก เมื่อเห็นว่าแม่นมชุยกำลังปูผ้าที่ข้างเตียงของนาง เพื่อนอนเฝ้า“บ่าวจะนอนเฝ้าคุณหนูเจ้าค่ะ เผื่อตกดึกมีไข้สูง บ่าวจะได้รู้ได้ทันที”“อืม...” ซีเยว่พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาลงตอนนี้ภายในเรือนของนางมีบ่าวเข้ามาทำงานอยู่ครบตามเดิมแล้ว แม่นมชุยก็จัดการได้อย่างดี พอได้คนครบก็ไปแจ้งเว่ยหมิงให้รับทราบ โดยไม่ผ่านอู๋ซื่อเลยต่อให้อู๋ซื่อจะไม่พอใจ ก็ไม่อาจจะเอ่ยสิ่งใดได้ ในเมื่อเว่ยหมิงเห็นดีเห็นงามด้วยกับเรื่องนี้“ไม่รู้ว่าท่านพี่เกิดใส่ใจนังเด็กบ้านั้นขึ้นมาได้อย่างไร” นางเอ่ยออกมาอย่างมีโทสะ กับแม่นมจิน“คงเห็นว่าคุณหนูรองนางไม่สบาย คงทำเพื่อเอาใจนาง แต่หากนางหายดีเมื่อใด นายท่านก็คงละเลยเช่นเดิมเจ้าค่ะ” แม่น
Read More
เจ้ามีสิ่งนี้ได้อย่างไร!!!
ด้วยรู้ว่าหากเขาเค้นถามสาวใช้ต่อ เรื่องที่นางใช้ให้ซีเยว่ออกไปซื้อของให้หลิวชิงจะต้องถูกเปิดโปงอย่างแน่ เขายังเห็นแก่หน้านางที่เป็นฮูหยินเอกอยู่ ที่เขาลงมือในวันนี้ ก็เพื่อเตือนนางไม่ได้รังแกซีเยว่เช่นที่ผ่านมาอีกแล้ว“เรื่องนี้ น้องจะจัดการให้ท่านพี่เองเจ้าค่ะ อย่าได้ทำให้ตนเองเหน็ดเหนื่อยเพิ่มเลย” อู๋ซื่อรู้ได้จากแววตาของเขา ว่าเขากำลังเตือนนางอยู่ ทั้งยังมอบทางลงให้นางอีกด้วย“ดี ข้าจะรอฟังการจัดการของเจ้า”เว่ยหมิงเขยิบเข้าไปใกล้อู๋ซื่อแล้วกระซิบบอกนางด้วยเสียงอันเบา “เงินรายเดือนของซีเยว่ เจ้าก็นำกลับคืนมาจากสาวใช้ของนางให้ครบ ทั้งเรื่องข้าวของตลอดหลายปีที่ผ่านมาที่นางควรได้ก็จัดการให้นางเสีย”อู๋ซื่อสะท้านออกมาด้วยความตกใจ แม้แต่เรื่องนี้เขาก็รู้ แล้วเรื่องที่ผ่านมาที่นางสั่งให้แม่นมสั่งสอนซีเยว่จนเสียนิสัย เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร“จะ เจ้าค่ะ” นางก้มหน้าลง เพื่อไม่ให้เขาเห็นใบหน้าที่ซีดขาวของนางแววตาที่เกิดจากความไม่ยินยอมของอู๋ซื่อมองตามแผ่นหลังของสามีที่เดินจากไปอย่างโกรธแค้น นางได้แต่สาบานในใจว่านางจะต้องหาทางเอาคืนเรื่องในวันนี้ที่ทำให้นางเสียหน้าต่อหน้าสาวใช้อย่างแน่นอนเว่ย
Read More
กู้หยาง
บิดาของนางที่เป็นรองกรมกลาโหม อาหารที่อยู่ในมิติของนาง ล้วนแต่สามารถนำไปเป็นเสบียงของกองทัพได้“ขอบใจเจ้ามาก ไว้พ่อต้องการสิ่งใด จะบอกกล่าวเจ้าอย่างแน่นอน” เว่ยหมิงก็เห็นด้วยกับนาง เมื่อเขาเห็นกองข้าวสาร ของแห้งที่มีไม่น้อย ยังอดนึกไม่ได้ว่าหากส่งมอบให้พวกทหารจะดีเพียงใดทหารที่ชายแดนทั้งสี่ทิศ ล้วนแต่มีความเป็นอยู่ที่ลำบาก ผลผลิตที่ปลูกในพื้นที่เสบียงของหลวง ก็มิได้จะอุดมสมบูรณ์เท่าใด หากปีไหนผลผลิตไม่ดี พวกทหารย่อมต้องอดมื้อกินมื้ออย่างเลี่ยงไม่ได้“อาเยว่ เรื่องนี้เจ้าห้ามบอกผู้ใดเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่” เขามองใบหน้าของบุตรสาวอย่างเคร่งเครียดหากคนอื่นรู้เรื่องของสิ่งที่นางมีอยู่ ไม่รู้ว่าจะเกิดความวุ่นวายมากเพียงใด“เจ้าค่ะ ลูกก็ไม่คิดจะบอกผู้ใดอยู่แล้ว” แม้แต่บิดาของนาง นางก็ไม่คิดจะบอก หากเขาไม่มาเห็นนางโผล่ออกมาจากมิติ นางก็คงจะเก็บเป็นความลับไว้กับตัว“เอาเถิด เรื่องอื่นไว้คุยกันภายหลัง ตอนนี้ออกไปด้านนอกกันก่อน” เขาเห็นว่าเข้ามาหลายชั่วยามแล้ว คนในจวนจะสงสัยเอาได้แต่เมื่อสองพ่อลูกออกมาด้านนอก จึงได้รู้จากปากของแม่นมชุย ว่าทั้งสองอยู่ภายในห้องด้วยกันเพียงหนึ่งชั่วยามเท่านั้นสอ
Read More
วันนี้มีแขกเจ้าค่ะ
นางจะไม่ยินดีได้อย่างไร ในเมื่อกู้หยางอยู่ถึงเมืองเจียงซานทางตอนใต้ของแคว้น ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงหลายพันหลี้ (1หลี้=500เมตร) หากซีเยว่นางแต่งออกไปก็ไม่ต้องสนใจว่านางจะเป็นเช่นไร ทั้งยังไม่ต้องมีนางให้อยู่รกหูรกตาอีกด้วย“ไม่ได้ เจ้าเลือกคนอื่นเถิด” อู๋ซื่อหันมามองหน้าสามีของนางอย่างไม่เข้าใจ กู้หยางก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจเช่นกัน“เพราะอันใดขอรับ”“นางเป็นเพียงบุตรอนุ ให้แต่งกับเจ้าที่เป็นบุตรฮูหยินเอกของท่านนายอำเภอเห็นทีจะไม่เหมาะสม” คำกล่าวอ้างของเว่ยหมิงฟังขึ้นไม่น้อย หากมองกันตามฐานะก็เห็นว่าจะจริง“ท่านพี่ ก็ให้อาเยว่นางแต่งเข้าไปเป็นอนุของคุณชายกู้ก็ได้เจ้าค่ะ”เว่ยหมิงมองเตือนนางอู๋ซื่ออย่างดุดัน หากไม่เห็นแก่หน้านางที่เป็นถึงฮูหยินเอก เขาจะเอ่ยไล่นางออกจากห้องโถงกลับเรือนของนางไปเสีย“มิได้ ข้าจะให้นางแต่งกับขุนนางให้ปกครองของข้า แม้จะมีตำแหน่งเล็กๆ แต่นางจะแต่งเข้าไปเป็นฮูหยินเพียงหนึ่งเดียว” เขาไม่ต้องการให้บุตรสาวไปเป็นอนุของผู้ใด“เรื่องนี้ไม่ยากขอรับ เพราะข้าน้อยก็ไม่คิดจะให้นางแต่งเป็นอนุตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” กู้หยางมองเว่ยหมิงอย่างจริงจัง“เจ้าเดินทางมาเหนื่อยๆ เรื่อ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status