เพียงเพราะข้าเป็นบุตรอนุ ถึงได้รับบทร้ายหรือ

เพียงเพราะข้าเป็นบุตรอนุ ถึงได้รับบทร้ายหรือ

last updateLast Updated : 2025-09-22
By:  l3oonm@Completed
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
10 ratings. 10 reviews
62Chapters
11.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“คุณหนูผิดที่เกิดมาเป็นบุตรอนุ หากภพหน้ามีจริง คุณหนูท่านเกิดมาเป็นบุตรภรรยาเอกเถิดเจ้าค่ะ” แม่นมจินทรุดตัวคุกเข่าลงร้องไห้อยู่ข้างกายซีเยว่ไม่มี ภพหน้าไม่มีจริง ข้าผิดที่เป็นบุตรอนุเพียงเท่านี้รึ

View More

Chapter 1

บทนำ

I never believed that life could collapse in a single sentence.

Until today.

"Ms. Reyna. Your daughter's test results are in. But they are not what we had hoped for."

Dr. Morrison spoke my name with practiced caution. He set a thin folder on the table but did not open it.

My heart lurched into my throat. "What do you mean?"

"Kirana has Diffuse Intrinsic Pontine Glioma. A tumor growing in the brainstem." He spoke slowly, but each word landed like a hammer against my chest. "The tumor is highly aggressive, and its location makes surgery impossible. Medically speaking, this is a terminal condition."

I said nothing.

Too shocked to hear the information the doctor had given me.

"Kirana is only four years old," I whispered. My own voice sounded foreign to me, flat and hollow, as though it belonged to someone else. "She is only four years old, Doctor. This cannot be happening."

"I understand how devastating this must be..."

"No." I shook my head. "You don't understand, Doctor. Kirana is four years old. Last week she asked me to buy her red shoes. Yesterday she asked me to teach her how to paint butterflies." My voice fractured at the edges. "My daughter is healthy. How does a child like that suddenly have a brain tumor?"

"DIPG often presents without obvious symptoms in the early stages." Dr. Morrison held my gaze with eyes that carried a familiar exhaustion, the kind worn by someone who had delivered news like this too many times. "Recurring headaches, blurred vision, difficulty with balance. All of it is consistent with how this tumor develops."

My chest tightened until I nearly forgot how to breathe.

"How long does my daughter have?"

Dr. Morrison did not answer immediately. He opened the folder and studied the pages dense with numbers and terminology I could not fully decipher.

But I did not need to understand any of it. I only needed one number.

"Approximately one month," he said quietly. "Perhaps slightly longer if her condition remains stable."

"One month?"

One month. Thirty days. I was going to lose my daughter within that window of time. Kirana, the only reason I had continued living after everything else had been taken from me.

"Is there nothing else we can try?" My voice dropped lower, more pleading than I intended. "Chemotherapy? Radiation? Anything, Doctor."

"Radiation therapy can slow the progression of symptoms, but it cannot cure her." He chose his words with care. "What we recommend is allowing Kirana to spend the time she has left in happiness, free from invasive procedures that would only cause her small body unnecessary suffering."

Something pressed against my ribs from the inside, as though the entire weight of the world had decided to settle on my chest all at once.

Dr. Morrison rose from his chair. A signal that the consultation had ended.

"Ms. Reyna."

I stood as well, reached for my bag and turned to face him.

"I do not wish to offer you false hope. But there is something you should know. A medical research project has recently emerged focused specifically on DIPG cases. It is still in the trial phase, and no confirmed successes have been documented yet. But the research continues to advance, and they are still considering new participants."

For the first time since stepping into that room, I looked at him directly.

"You mean there is a chance Kirana could recover?"

"I cannot promise anything." He shook his head gently. "But if you are willing, I can give you their contact."

My hands trembled as I accepted the card he offered.

"Thank you," I said. "I will not let a single chance slip by. Not one."

---

"Mama!"

Kirana leapt down from the waiting room chair the moment she saw me, her beloved white rabbit tucked firmly in her arms.

"You took so long! I was so bored," she declared, her little face arranged into an exaggerated pout.

I knelt and pulled her into my arms, tighter than usual, tight enough that she let out a small squeak of protest.

"I'm sorry, sweetheart. The doctor had a lot to discuss."

Kirana tilted her head back and studied my face with her wide, serious eyes. "Why are your eyes red? Did you cry, Mama?"

"Mama was just cold, sweetheart" I smiled, or tried to. "The air conditioning was too strong inside."

She did not look entirely convinced, but she asked nothing more. Kirana had always been that way, more perceptive than any child her age had the right to be.

"What did the doctor say about me?" she asked suddenly. "Is everything okay?"

My breath caught in my throat. How could I explain to such a small child that he only had thirty days left?

"You are healthy, Sweety." I lied. "Everything is fine. Mama will make sure of it."

"That's good!"

We walked out together. Kirana held my hand and chattered about her rabbit, who had apparently grown very tired of waiting. I listened, nodded, laughed in the right places. But inside, something was breaking slowly, the way glass cracks before it shatters.

"Mama." Kirana tugged at my hand. "Kirana's birthday is coming up in this month."

"I know, sweetheart." My voice barely came.

"Will Daddy come this year?" Her eyes lit up. "I promises to be a good daughter. No fussing, no crying, no asking for too many things." She scrunched her nose with grave sincerity. "As long as Daddy comes to mybirthday."

I stopped walking.

Kirana's request was enough to destroy the rest of my strength. A reminder that Arvan Hargrove, Kirana's father, my husband, had never truly acknowledged our existence.

"Mama will try to talk your Dad, okay?" I forced a smile. "Let's go home now. It's getting late."

---

I called after Kirana had fallen asleep.

Arvan Hargrove, CEO of Hargrove Group, the man who had not set foot in this house for nearly two months. His number still sat at the top of my contacts. Not because I missed him, but because Kirana often borrowed my phone just to look at his photograph.

The line rang three times before he answered.

"What?"

His voice was flat. No greeting, no pleasantry. A single word that was sufficient reminder that we were not a real husband and wife. We were two people bound by nothing more than a marriage certificate.

"We need to talk," I said quietly.

"I'm busy."

In the background I could hear the soft clink of glassware, the murmur of distant conversation. He was out somewhere. A business dinner, perhaps. Or perhaps he was with her.

"You haven't come home in nearly two months."

"Because you still haven't signed the divorce papers." His tone shifted, hardening like a door slammed shut. "Lara needs my help with her child right now. Until you sign, there is nothing for us to discuss."

Lara.

That name always sounded like shards of glass to my ears. She was Arvan's first love, the woman who returned after her husband died—complete with a child who made Arvan increasingly forget that he had a wife and daughter at home.

"I'm calling about Kirana."

A beat of silence. "What happened?"

"Kirana is sick." My voice broke on the last word. "The doctor says she has DIPG. A tumor in her brainstem that cannot be operated on."

A long silence followed.

Our marriage had never begun honestly. Four years ago, on the night Lara married another man, Arvan had drunk himself into ruin and called me, then only a colleague, to come collect him from a bar.

What happened next was something neither of us had planned.

Arvan had forced himself on me. The following morning, he accused me of having climbed into his bed deliberately. I tried to explain, but he had already closed himself inside his assumptions.

And when I fell pregnant, he had no choice but to marry me. From that day forward, he treated me as the enemy. He extended that coldness even to his own child.

"Arvan." I pressed my lips together. "The doctor says Kirana has about one month left."

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

Pat M.
Pat M.
สนุกกก พระเอกเก่ง นางเอกฉลาด จบดี
2026-06-16 11:53:56
0
0
Triple Great
Triple Great
เรื่องนี้สดุดกับพระเองตรงที่บอกว่า "ตัวเองเลือกถูกคน" ตอนรู้ว่านางเอกมีมิติ ถ้าไม่มีคือเลือกไม่ถูกหรอ
2026-01-23 00:17:59
0
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
เรื่องนี้สนุก คนเก่งก้เก่งจริงไม่วี้เง่า ขอบคุณคะ
2025-12-28 06:53:40
1
0
Anděl K
Anděl K
อ่านจนครบ หมดทุกเรื่องแล้ว เมื่อไหร่จะมีผลงานมาอีก เพราะสนุกทุกเรื่อง นามนี้ การันตีเลย อยากให้ พันดาว จริงๆ
2025-12-16 16:30:30
0
0
Nattery
Nattery
สนุก แต่งดี ใช้ไอเทมคุ้มค่า ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-12-15 10:10:51
0
0
62 Chapters
บทนำ
เสียงฟ้าคำรามดังไปทั่วบริเวณกว้าง ภายในจวนตระกูลเว่ย บ่าวไพร่ต่างวิ่งกันวุ่นวายเพื่อจัดเก็บข้าวของหลบฝนเข้าด้านในแต่ที่ห้องเก็บฟืนทางด้านท้ายจวนมิได้รับรู้ความวุ่นวายนี้ ด้านในมีสตรีใบหน้างดงามกำลังเงยหน้ามองเม็ดฝนที่หลุดลอดเข้ามาตามช่องหลังคาที่เป็นรูโหว่“หึ” นางส่งเสียงขึ้นจมูกออกมา เนื้อตัวที่มีเพียงเสื้อตัวบางสวมใส่อยู่ เมื่อมีพายุฝนและลมโหมเข้ามา นางก็อดที่จะงอตัวสั่นสะท้านไปด้วยความเหน็บหนาวไม่ได้“คุณหนูรอง นายท่านให้บ่าวมาแจ้ง หากท่านสำนึกผิดได้เมื่อใด ค่อยปล่อยให้ท่านออกไปเจ้าค่ะ” แม่นมจินร้องบอกอยู่ด้านนอก“เหตุใดข้าต้องสำนึก ในเมื่อท่านกับแม่ใหญ่ให้ข้ากระทำเช่นนี้”“ถึงตอนนี้แล้ว ท่านยังจะปากแข็งอีกรึเจ้าคะ หากท่านไม่พึงใจในตัวคุณชายกู้จนถึงขั้นลอบนัดพบกัน ท่านจะถูกจับมาขังได้อย่างไร”“หึหึ คำพูดเจ้าช่างน่าขันนัก แผนการทั้งหมดเจ้ากับแม่ใหญ่ก็เป็นผู้เตรียมการ ข้าเพียงเดินเข้าไปตกหลุมพรางของพวกเจ้าก็เท่านั้น ถึงตายคำผิดครั้งนี้ข้าก็ไม่ขอยอมรับ” ซีเยว่หัวเราะเยาะตนเอง ที่ช่างโง่เขลา เชื่อในคำพูดของคนพวกนั้น“เช่นนั้น ท่านก็อยู่ในห้องเก็บฟืนไปจนตายเถิดเจ้าค่ะ” แม่นมจินกล่าวจบ
Read more
บ่าวจำเป็นต้องทำ
แต่แผนการไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อซีเยว่พาสาวใช้มาตามคำขอของอู๋ซื่อที่เรือนพักของกู้หยาง แม่นมจินที่มาดักรอเพื่อพาสาวใช้ไปส่ง กลับปล่อยให้นางยืนรออยู่ที่ข้างเรือน เพื่อจะพาสาวใช้ไปทำธุระก่อน“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!!!” เสียงคำรามราวกับฟ้าร้องดังขึ้นด้านหลังของนางเมื่อนายท่านเว่ยเดินเข้ามาพร้อมกลุ่มคนจำนวนไม่น้อย ด้านหลังของนายท่านเว่ยมีอู๋ซื่อที่มองมาทางนางอย่างเรียบเฉย และหลิวชิงที่ก้มหน้านิ่งอยู่กับพื้นไม่กล้าจะมองมาทางนางยังมีแม่นมและสาวใช้ที่นางหลอกล่อมาอยู่ในกลุ่มคนด้วย ซีเยว่มองที่พวกเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะมีเสียงหยานคางเอ่ยขึ้นมาจากด้านหลังของนางอีกเสียง“เสียงดังอันใดกันขอรับ” กู้หยางที่ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อยเดินออกมาจากเรือนพักของเขา ซีเยว่มองไปด้วยความตกตะลึง เพราะตอนนี้ตัวเขาอยู่ใกล้นางไม่น้อย“หึ งามหน้านัก คุณชายกู้ หากท่านพึงใจในบุตรสาวอกตัญญูของข้า เหตุใดในตอนแรกถึงได้ต้องการจะแต่งกับชิงชิงด้วยเล่า”จบคำต่อว่าของนายท่านเว่ย กู้หยางขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เมื่อครู่มีสาวใช้มาแจ้งให้เขารีบเตรียมตัว เพื่อออกไปพบฮูหยินเว่ย แต่เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เมื่อเขามองมาท
Read more
ผิดที่เกิดมาเป็นเพียงบุตรอนุ
ตัวแม่นมจิน ครั้งหนึ่งนางเคยถูกอู๋ซื่อช่วยชีวิตไว้ ชีวิตของนางจึงต้องยกให้อู๋ซื่อ ไม่ว่าเรื่องเลวร้ายที่ผ่านมาหนักหนาเพียงใด นางก็ล้วนแต่ทำตามอย่างไม่มีข้อแม้“ขะ ข้า ผิดอันใด” ซีเยว่เอ่ยถามออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา“คุณหนูผิดที่เกิดมาเป็นเพียงบุตรอนุ หากภพหน้ามีจริง คุณหนูท่านเกิดมาเป็นบุตรภรรยาเอกเถิดเจ้าค่ะ” แม่นมจินทรุดตัวคุกเข่าลงร้องไห้อยู่ข้างกายซีเยว่ไม่มี ภพหน้าไม่มีจริง ข้าผิดที่เป็นบุตรอนุเพียงเท่านี้เลยรึซีเยว่ดวงตาเบิกโพลง นางสิ้นลมหายใจ ไปด้วยความคับแค้นที่มีอยู่เต็มอก ทั้งคำถามที่นางผิดหรือที่เกิดมาเป็นบุตรอนุแสงไฟด้านนอกที่พากันรีบร้อนเดินมาทางห้องเก็บฟืน เห็นเพียงประตูห้องที่เปิดออก ด้านในมีร่างของสตรีสองร่างที่นอนสิ้นลมหายใจจากไปแล้วนายท่านเว่ยทรุดตัวลงกับพื้น มองบุตรสาวของตนที่ตายตาไม่หลับอย่างปวดใจ“อาเหยา ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่อาจทำตามที่พูดกับเจ้าไว้ได้” เขาเอ่ยออกมาด้วยเสียงสะอื้นไห้อู๋ซื่อแม้จะลอบใช้ผ้าเช็ดหน้ายกขึ้นมาซับน้ำตา แต่มุมปากที่ยกขึ้นของนาง ก็ทำให้กู้หยางเห็นได้อย่างชัดเจนหลิวชิงใบหน้าซีดขาวเกือบจะเป็นลม จนสาวใช้ต้องประคองนางไว้ในอ้อมแขน ยิ่งดวงตาที่ไ
Read more
เจ้าก็ยังคงเป็นบุตรอนุเช่นเดิม
เหตุที่เทพแห่งการเวียนว่ายมาปรากฏกายต่อหน้าซีเยว่ในตอนนี้ ก็ด้วยที่นางดันรู้เรื่องราวของตนที่เป็นเพียงตัวละครในนิยายเข้า ความจริงแล้วนางไม่ควรจะมีความทรงจำเดิมติดตัวมาในภพใหม่นี้ด้วยเลยเป็นด้วยความผิดพลาดตอนที่ส่งวิญญาณของนางมาในภพใหม่ เทพแห่งการเวียนว่ายมัวแต่คุยกับยายเมิง ที่ต้องยื่นน้ำแกงลืมเลือนให้นางกิน ทำให้นางเป็นวิญญาณที่หลุดออกมาเกิดใหม่โดยที่ไม่ได้ดื่มน้ำแกงลืมเลือน“ฉันจะกลับไปทำไม กลับไปเพื่อเป็นบุตรอนุ ให้ถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงชั่วแย่งสามีพี่สาว หรือว่ากลับไปเพื่อแต่งเข้าจวนตระกูลกู้แทนที่จะตายละ” นางเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ“ชีวิตใหม่เจ้ากำหนดเองได้ เพียงแต่...เจ้าก็ยังคงเป็นบุตรอนุเช่นเดิม”“เหอะ บุตรอนุเหรอ!!! ข้ายอมตายอีกรอบ เพื่อให้เกิดใหม่ เช่นตอนนี้ยังดีกว่า” ที่นางเป็นอยู่ในตอนนี้ก็ดีอยู่แล้วได้ทำในสิ่งที่อยากจะทำ ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ไม่ต้องคอยมองสายตาของผู้ใด ไหนจะไม่ต้องถูกกดขี่เพียงเพราะเป็นบุตรอนุอีกด้วยในโลกใบนี้ ทำให้ซีเยว่เปลี่ยนแปลงตัวเองไม่น้อย นางไม่มีนิสัยดื้อรั้น อิจฉาผู้อื่นอีกแล้ว ไม่ต้องคอยถูกใครก็ไม่รู้ยัดเหยียดบทบาทที่ร้ายกาจให้เทพแห่งการเวียนว่า
Read more
เปลี่ยนสาวใช้ทั้งเรือน
บ่าวในจวนของซีเยว่คุกเข่าลงเนื้อตัวสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว ผู้ใดจะไม่รู้บ้างว่า คุณหนูรองเว่ยซีเยว่ เป็นบุตรสาวที่เว่ยหมิงเอ็นดูมากที่สุดอาจจะด้วยเห็นใจนางที่สูญเสียมารดาตั้งแต่เล็ก ทั้งยังรักมารดาของนางมากกว่าฮูหยินเอกหรืออนุคนอื่น“ทะ ท่านพ่อ” ซีเยว่ที่เพิ่งรู้สึกตัวเมื่อครู่ ก็ได้ยินเสียงของบิดาที่กำลังมีโทสะอยู่ นางจึงเอ่ยเรียกเสียงเบาออกมา“อาเยว่ เจ้าเป็นเช่นใดบ้าง” เว่ยหมิงพุ่งตัวเข้ามาหาซีเยว่ที่เตียงของนางเป็นเวลาที่อู๋ซื่อเดินมาถึงที่เรือนของซีเยว่พอดี ด้วยกลัวว่าซีเยว่นางจะเอ่ยบอกความจริงกับผู้เป็นสามี นางจึงได้รีบเดินเข้ามา“สวรรค์ อาเยว่ เจ้าฟื้นแล้ว เจ้าทำให้แม่ใหญ่กับบิดาของเจ้าตกใจเสียแทบแย่” อู๋ซื่อรีบพุ่งตัวเข้ามาจับมือของนางไว้แน่น ราวกับจะเอ่ยบอกว่าห้ามเอ่ยเรื่องที่นางใช้ให้ออกไปซื้อของเด็ดขาดทุกครั้ง เพียงแค่นางส่งสายตาซีเยว่ก็ล้วนเข้าใจในสิ่งที่นางคิดจะบอกอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่กับครั้งนี้“แม่ใหญ่ ฮึก...ของที่ข้าซื้อมาให้พี่หญิงครบหรือไม่เจ้าคะ ฮึก...ข้าเห็นว่าฝนทำท่าจะตกจึงได้รีบร้อนกลับเรือน ไม่รู้ว่าได้ของครบหรือไม่” แม่นมจินและบ่าวให้จวนต่างตกตะ
Read more
ข้าจะไม่มีวันทำผิดอีกครั้ง
อู๋ซื่อเดินตามเว่ยหมิงกลับไปที่เรือนหลัก ทั้งสองมิได้เอ่ยพูดสิ่งใดต่อกัน จนเว่ยหมิงแยกตัวไปที่ห้องตำรา อู๋ซื่อที่พาตัวแม่นมจินกลับมาก็รีบกลับไปที่ห้องของนาง“เพ้ย!!! เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร แล้วนังเด็กบ้านั้นถูกผีเข้าสิงหรืออย่างไร ถึงได้เปลี่ยนไปมากเพียงนี้” อู๋ซื่อยกแจกันขึ้นสูง นางอยากจะปาเสียให้แตกให้หมด แต่ก็ถูกแม่นมจินเข้ามาแย่งไปเก็บเข้าที่ไว้เสียก่อน“ใจเย็นเจ้าค่ะ คุณหนูรองเพิ่งฟื้นจากพิษไข้ นางคงน้อยใจตามประสาเด็กเท่านั้น บ่าวว่ารอนางให้หายดีเสียก่อน ค่อยหว่านล้อมนางเรื่องเปลี่ยนตัวสาวใช้อีกครั้งก็ยังไม่สาย” แม่นมจินก็แปลกใจไม่น้อย ที่ซีเยว่นางเปลี่ยนไปมากตอนที่นางอยู่รับใช้ซีเยว่ ก็แทบเรียกได้ว่าเป็นเจ้านายอีกคนหนึ่ง นางก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนี้เหมือนกัน แต่ตอนนี้ในเมื่อทำอันใดไม่ได้ ก็คงได้แต่รอเวลา เพื่อหาวิธีทำให้ซีเยว่นางเปลี่ยนใจ“เหอะ ข้าอยากจะรู้ว่ามันจะเก่งสักเพียงใด” นางทิ้งตัวนั่งลงอย่างหัวเสีย ยิ่งนึกถึงใบหน้าของซีเยว่ที่เหมือนกับมารดาของนางไม่มีผิด กำลังออดอ้อนเว่ยหมิงอยู่ อู๋ซื่อก็แทบอยากจะออกไปฆ่านางเสียให้รู้แล้วรู้รอด“จริงเจ้าค่ะ ฮูหยินสงบใจก่อน ยังมีเรื่องข
Read more
ท่านต้องทำเช่นนี้เลยรึ
“คุณหนูรองเป็นเพียงบุตรอนุ จะมีน้ำตาลก้อนเหลือเฟือได้อย่างไรเจ้าค่ะ ไว้ครั้งหน้าข้าจะขอฮูหยินนางให้ก็แล้วกัน” นางมักจะถูกแม่นมจินเอ่ยเช่นนี้จนนางคิดว่า นางถูกบิดาเพิกเฉยไม่ใส่ใจ ด้วยเพียงแค่ตัวนางเป็นบุตรของอนุ“เป็นหน้าที่ของบ่าวที่ต้องดูแลคุณหนูให้ดี คราวหลังอย่าได้ขอบใจบ่าวอีกนะเจ้าคะ” แม่นมชุยประคองซีเยว่ให้ลงนอน ก่อนจะห่มผ้าให้นางอย่างใส่ใจ“แม่นม ท่านไปพักเถิด” ซีเยว่เอ่ยบอก เมื่อเห็นว่าแม่นมชุยกำลังปูผ้าที่ข้างเตียงของนาง เพื่อนอนเฝ้า“บ่าวจะนอนเฝ้าคุณหนูเจ้าค่ะ เผื่อตกดึกมีไข้สูง บ่าวจะได้รู้ได้ทันที”“อืม...” ซีเยว่พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาลงตอนนี้ภายในเรือนของนางมีบ่าวเข้ามาทำงานอยู่ครบตามเดิมแล้ว แม่นมชุยก็จัดการได้อย่างดี พอได้คนครบก็ไปแจ้งเว่ยหมิงให้รับทราบ โดยไม่ผ่านอู๋ซื่อเลยต่อให้อู๋ซื่อจะไม่พอใจ ก็ไม่อาจจะเอ่ยสิ่งใดได้ ในเมื่อเว่ยหมิงเห็นดีเห็นงามด้วยกับเรื่องนี้“ไม่รู้ว่าท่านพี่เกิดใส่ใจนังเด็กบ้านั้นขึ้นมาได้อย่างไร” นางเอ่ยออกมาอย่างมีโทสะ กับแม่นมจิน“คงเห็นว่าคุณหนูรองนางไม่สบาย คงทำเพื่อเอาใจนาง แต่หากนางหายดีเมื่อใด นายท่านก็คงละเลยเช่นเดิมเจ้าค่ะ” แม่น
Read more
เจ้ามีสิ่งนี้ได้อย่างไร!!!
ด้วยรู้ว่าหากเขาเค้นถามสาวใช้ต่อ เรื่องที่นางใช้ให้ซีเยว่ออกไปซื้อของให้หลิวชิงจะต้องถูกเปิดโปงอย่างแน่ เขายังเห็นแก่หน้านางที่เป็นฮูหยินเอกอยู่ ที่เขาลงมือในวันนี้ ก็เพื่อเตือนนางไม่ได้รังแกซีเยว่เช่นที่ผ่านมาอีกแล้ว“เรื่องนี้ น้องจะจัดการให้ท่านพี่เองเจ้าค่ะ อย่าได้ทำให้ตนเองเหน็ดเหนื่อยเพิ่มเลย” อู๋ซื่อรู้ได้จากแววตาของเขา ว่าเขากำลังเตือนนางอยู่ ทั้งยังมอบทางลงให้นางอีกด้วย“ดี ข้าจะรอฟังการจัดการของเจ้า”เว่ยหมิงเขยิบเข้าไปใกล้อู๋ซื่อแล้วกระซิบบอกนางด้วยเสียงอันเบา “เงินรายเดือนของซีเยว่ เจ้าก็นำกลับคืนมาจากสาวใช้ของนางให้ครบ ทั้งเรื่องข้าวของตลอดหลายปีที่ผ่านมาที่นางควรได้ก็จัดการให้นางเสีย”อู๋ซื่อสะท้านออกมาด้วยความตกใจ แม้แต่เรื่องนี้เขาก็รู้ แล้วเรื่องที่ผ่านมาที่นางสั่งให้แม่นมสั่งสอนซีเยว่จนเสียนิสัย เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร“จะ เจ้าค่ะ” นางก้มหน้าลง เพื่อไม่ให้เขาเห็นใบหน้าที่ซีดขาวของนางแววตาที่เกิดจากความไม่ยินยอมของอู๋ซื่อมองตามแผ่นหลังของสามีที่เดินจากไปอย่างโกรธแค้น นางได้แต่สาบานในใจว่านางจะต้องหาทางเอาคืนเรื่องในวันนี้ที่ทำให้นางเสียหน้าต่อหน้าสาวใช้อย่างแน่นอนเว่ย
Read more
กู้หยาง
บิดาของนางที่เป็นรองกรมกลาโหม อาหารที่อยู่ในมิติของนาง ล้วนแต่สามารถนำไปเป็นเสบียงของกองทัพได้“ขอบใจเจ้ามาก ไว้พ่อต้องการสิ่งใด จะบอกกล่าวเจ้าอย่างแน่นอน” เว่ยหมิงก็เห็นด้วยกับนาง เมื่อเขาเห็นกองข้าวสาร ของแห้งที่มีไม่น้อย ยังอดนึกไม่ได้ว่าหากส่งมอบให้พวกทหารจะดีเพียงใดทหารที่ชายแดนทั้งสี่ทิศ ล้วนแต่มีความเป็นอยู่ที่ลำบาก ผลผลิตที่ปลูกในพื้นที่เสบียงของหลวง ก็มิได้จะอุดมสมบูรณ์เท่าใด หากปีไหนผลผลิตไม่ดี พวกทหารย่อมต้องอดมื้อกินมื้ออย่างเลี่ยงไม่ได้“อาเยว่ เรื่องนี้เจ้าห้ามบอกผู้ใดเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่” เขามองใบหน้าของบุตรสาวอย่างเคร่งเครียดหากคนอื่นรู้เรื่องของสิ่งที่นางมีอยู่ ไม่รู้ว่าจะเกิดความวุ่นวายมากเพียงใด“เจ้าค่ะ ลูกก็ไม่คิดจะบอกผู้ใดอยู่แล้ว” แม้แต่บิดาของนาง นางก็ไม่คิดจะบอก หากเขาไม่มาเห็นนางโผล่ออกมาจากมิติ นางก็คงจะเก็บเป็นความลับไว้กับตัว“เอาเถิด เรื่องอื่นไว้คุยกันภายหลัง ตอนนี้ออกไปด้านนอกกันก่อน” เขาเห็นว่าเข้ามาหลายชั่วยามแล้ว คนในจวนจะสงสัยเอาได้แต่เมื่อสองพ่อลูกออกมาด้านนอก จึงได้รู้จากปากของแม่นมชุย ว่าทั้งสองอยู่ภายในห้องด้วยกันเพียงหนึ่งชั่วยามเท่านั้นสอ
Read more
วันนี้มีแขกเจ้าค่ะ
นางจะไม่ยินดีได้อย่างไร ในเมื่อกู้หยางอยู่ถึงเมืองเจียงซานทางตอนใต้ของแคว้น ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงหลายพันหลี้ (1หลี้=500เมตร) หากซีเยว่นางแต่งออกไปก็ไม่ต้องสนใจว่านางจะเป็นเช่นไร ทั้งยังไม่ต้องมีนางให้อยู่รกหูรกตาอีกด้วย“ไม่ได้ เจ้าเลือกคนอื่นเถิด” อู๋ซื่อหันมามองหน้าสามีของนางอย่างไม่เข้าใจ กู้หยางก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจเช่นกัน“เพราะอันใดขอรับ”“นางเป็นเพียงบุตรอนุ ให้แต่งกับเจ้าที่เป็นบุตรฮูหยินเอกของท่านนายอำเภอเห็นทีจะไม่เหมาะสม” คำกล่าวอ้างของเว่ยหมิงฟังขึ้นไม่น้อย หากมองกันตามฐานะก็เห็นว่าจะจริง“ท่านพี่ ก็ให้อาเยว่นางแต่งเข้าไปเป็นอนุของคุณชายกู้ก็ได้เจ้าค่ะ”เว่ยหมิงมองเตือนนางอู๋ซื่ออย่างดุดัน หากไม่เห็นแก่หน้านางที่เป็นถึงฮูหยินเอก เขาจะเอ่ยไล่นางออกจากห้องโถงกลับเรือนของนางไปเสีย“มิได้ ข้าจะให้นางแต่งกับขุนนางให้ปกครองของข้า แม้จะมีตำแหน่งเล็กๆ แต่นางจะแต่งเข้าไปเป็นฮูหยินเพียงหนึ่งเดียว” เขาไม่ต้องการให้บุตรสาวไปเป็นอนุของผู้ใด“เรื่องนี้ไม่ยากขอรับ เพราะข้าน้อยก็ไม่คิดจะให้นางแต่งเป็นอนุตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” กู้หยางมองเว่ยหมิงอย่างจริงจัง“เจ้าเดินทางมาเหนื่อยๆ เรื่อ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status