บทที่ 7

“ท่านแม่” เว่ยซวงอวี่ถอนหายใจออกมา “เมื่อก่อนลูกเป็นคนเช่นไรหรือเจ้าคะ”

เว่ยฮูหยินชะงัก “ทำไมหรือ”

“ลูกเพียงสงสัยเท่านั้นเจ้าค่ะ ตั้งนานแล้ว แต่ลูกยังนึกอะไรไม่ออกเลย ท่านหมอบอกว่าหากใช้เวลาหรือทำอะไรที่คุ้นเคย ลูกอาจจะจดจำได้ว่าเคยทำหรือไม่เคยทำมาก่อน แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ลูกกลับยังรู้สึกว่างเปล่า”

เว่ยฮูหยินคว้ามือบุตรสาวมากุมไว้ “อย่าคิดมากเลย จะอย่างไรเจ้าปลอดภัยแม่ก็ดีใจแล้ว จะจำได้หรือไม่ไม่สำคัญ เพราะถึงจะจดจำไม่ได้เจ้าก็ยังคงเป็นบุตรสาวของแม่”

เว่ยซวงอวี่เงยหน้ายิ้มให้มารดา นางกางแขนออกกอดมารดา ก่อนจะซบใบหน้าลงไปอย่างออดอ้อน “ข้ารักท่านแม่ยิ่งนัก”

“เจ้าลูกคนนี้ เพิ่งมาบอกอะไรในเวลานี้เล่า” เว่ยฮูหยินหัวเราะทั้งยังลูบหลังลูบไหล่บุตรสาวอย่างรักใคร่

ภาพนั้นคือภาพที่เว่ยจื่อฉีเดินผ่านมาเห็น บทสนทนานั้นทำให้เขาชะงักและใคร่ครวญครู่ใหญ่ ไม่นานแทนที่จะเดินเข้าไปหาสองแม่ลูกอย่างที่ตั้งใจ ตัวเขากลับหันหลังแล้วเดินจากมา

เย็นย่ำวันนั้นพ่อบ้านมาตามเว่ยซวงอวี่โดยแจ้งว่าบิดาของนางต้องการพบ แม้จะประหลาดใจแต่หญิงก็เดินตามออกมาอย่างว่าง่าย นางพูดคุยยิ้มแย้มกับพ่อบ้าน ในระหว่างทางที่เดินมายังห้องหนังสือของเว่ยจื่อฉี

กระทั่งถึงห้องหนังสือพ่อบ้านหาได้ตามนางเข้าไปด้านใน ดังนั้นนางจึงเดินเข้าไปเพียงลำพัง ไม่ไต่ถาม ไม่ซักไซ้

“ท่านพ่อ” หญิงสาวย่อกายให้บิดาด้วยรอยยิ้ม

“ประหลาดใจหรือไม่ที่เรียกเจ้ามาพบ”

“มิได้เจ้าค่ะ ลูกเองก็ยังอยากหาโอกาสมาที่นี่อยู่เหมือนกัน ท่านแม่บอกว่าเมื่อก่อนข้ามักจะมาหยิบยืมหนังสือไปอ่านในยามที่ข้าเบื่อ ๆ ไม่มีอะไรทำ”

“หืม เช่นนั้นตอนนี้ก็รู้สึกเบื่อแล้วหรือ”

หญิงสาวยิ้มกว้าง “ท่านพ่อกำลังหลอกถามลูกหรือเจ้าคะ”

เว่ยจื่อฉีหัวเราะก่อนจะชี้ไปที่โต๊ะตัวหนังภายในห้อง “นั่นคือโต๊ะของเจ้า เมื่อก่อนเจ้าเคยเข้ามาช่วยพ่อลอกตำรา บางครั้งก็มาช่วยท่านแม่ของเจ้าตรวจดูบัญชีของคฤหาสน์”

“บัญชีหรือเจ้าคะ”

“เป็นบัญชีที่ร่วมกับท่านอาจารย์หวังเปิดร้านเครื่องเขียนอย่างไรเล่า เจ้าจำ...” เว่ยจื่อฉีชะงักเมื่อสบตากับบุตรสาว เป็นเขาที่ลืมเลือนเสียเองว่านางจำอะไรไม่ได้

“พ่อเลอะเลือนเอง เรื่องที่ตระกูลเว่ยมีรายได้บางส่วนมาจากร้านเครื่องเขียนเจ้าจะจำได้ได้อย่างไร”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ตอนนี้ลูกรู้แล้วและอย่างช่วยงานท่านพ่อ อยู่แต่กับเรือนไม่ได้ทำอะไร ลูกรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นคุณหนูผู้ไม่เอาไหนอยู่แล้ว”

“เจ้าจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร เจ้าเป็นถึงบุตรสาวของพ่อเชียวนา” เว่ยจื่อฉีเย้า

“เช่นนั้นลูกจะมาช่วยงานท่านพ่อทุกวันเลย ได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ได้สิ ต่อไปอย่าได้บ่นว่าพ่อใช้งานเจ้าหนักไป”

“ไม่มีทางเจ้าค่ะ ขอเพียงสามารถแบ่งเบาภาระท่านได้ เพียงแต่...” หญิงสาวขมวดคิ้ว “ลูกจำไม่ได้ว่าต้องทำอย่างไร ท่านพ่อคงต้องสอนลูกใหม่ทั้งหมด”

“เจ้าเป็นคนหัวไว พ่อเชื่อว่าเจ้าจะทำได้ในเวลาไม่นาน”

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวยิ้ม

เมื่อถึงวันที่ต้องสอนบุตรสาวอีกครั้ง เว่ยจื่อฉีกลับต้องขมวดคิ้วมุ่น แม้เว่ยซวงอวี่จะยังสามารถอ่านเขียนได้ดังเดิม แต่กระบวนความคิดที่เคยเฉลียวฉลาดรวดเร็ว กลับกลายเป็นเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด บางอย่างนางไม่เพียงไม่เข้าใจ แต่ยังต้องอธิบายซ้ำ ๆ อยู่หลายรอบ

“ท่านพ่อ” หญิงสาวเงยหน้ามองบิดาอย่างขอลุแก่โทษ

เว่ยจื่อฉียิ้มออกมาบาง ๆ “ไม่เป็นไร พ่อมีเวลามากมายหลังจากกลับมาจากสำนักเค่อหลี่ พ่อสอนเจ้าได้”

“ลูกเคยฉลาดกว่านี้ใช่หรือไม่เจ้าคะ” นางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

“แบบนี้ก็ดีแล้ว บางทีเฉลียวฉลาดมากไปก็นำภัยมาให้เจ้าได้” เว่ยจื่อฉีเอ่ยออกมาเสียงเบา พร้อมกับยกมือขึ้นลูบศีรษะบุตรสาว

“ท่านพ่อหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” หญิงสาวเลิกคิ้วมองบิดาด้วยสายตางุนงง

เว่ยจื่อฉียิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “พ่อบ่นพึมพำไปอย่างนั้นเอง เจ้าก็อย่าเอามาคิดมาก วันนี้เอาตำราเหล่านั้นกลับไปคัดลอกก็แล้วกัน ไม่ต้องรีบร้อน ส่วนบัญชีเหล่านี้พ่อบ้านดูแลอยู่แล้ว เจ้าเพียงมาตรวจดูเป็นครั้งคราวก็พอ”

“เจ้าค่ะ”

“จริงสิ” เว่ยจื่อฉีเอ่ยราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ “อีกสองวันอาจารย์รองของเจ้าจะส่งรถม้ามารับ เจ้าให้สาวใช้ช่วยแต่งตัวเป็นบุรุษ ชุดของเจ้าพวกนางน่าจะเตรียมเอาไว้แล้ว เจ้าต้องไปเยี่ยมคารวะอาจารย์รองเสียหน่อย ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาเขาก็ห่วงใยและสอบถามถึงเจ้าบ่อยครั้ง”

“อาจารย์รองหรือเจ้าคะ” เว่ยซวงอวี่เลิกคิ้วราวพยายามนึก “ลูกนึกว่าลูกสนิทสนมกับท่านอาจารย์หวัง ลูกหมายถึงอาจารย์สามเท่านั้นเสียอีก”

เว่ยจื่อฉีเองก็พยักหน้าเพราะหวังชิงเคยมาเยี่ยมนางครั้งหนึ่ง นางจะคิดเช่นนั้นก็นับว่าไม่ผิด แต่เมื่อครู่สีหน้าว่างเปล่านั้น ทำให้เขายิ่งมั่นใจว่านางจดจำจ้าวเสิ่นไม่ได้อย่างแน่นอน

“ในบรรดาผู้อาวุโสของเค่อหลี่ อาจารย์ใหญ่สิ้นใจไปแล้ว ตอนนี้มีอาจารย์รองจ้าวเสิ่น และอาจารย์สามหวังชิงเป็นผู้ดูแล เจ้าต้องระมัดระวังกิริยาและคำพูดให้มาก ต่อหน้าบัณฑิตที่ทรงเกียรติและได้รับการยกย่องจากคนทั่วแคว้น เจ้าอย่าพูดจาหรือทำตัวเหลวไหล”

“ลูกไม่กลัวหรอกเจ้าค่ะ มีท่านพ่อ...”

“พ่อต้องสอนหนังสือคนอื่น ๆ เข้าไปส่วนหลังสำนักเค่อหลี่กับเจ้าไม่ได้”

“แต่...” เว่ยซวงอวี่เบ้หน้า “อาจารย์รองดุมากหรือไม่เจ้าคะ” นางกระซิบเสียงเบา

เว่ยจื่อฉีส่ายหน้าพร้อมกับหัวเราะออกมา “พ่อเพิ่งบอกเจ้าไปเมื่อครู่ ไม่ทันไรก็พูดจาเหลวไหลแล้ว อาจารย์รองเอ็นดูเจ้ากับพี่สาวมาก”

“แต่ถึงอย่างไรก็เป็นอาจารย์นี่นา”

“เอาเถิด เจ้าซุกซนปานนี้จะโดนดุบ้างก็ไม่น่าแปลก”

“ท่านพ่อ” เว่ยซวงอวี่กระเง้ากระงอด

“กลับห้องไปเถิด เดี๋ยวแม่ของเจ้าจะหาว่าพ่อใช้งานเจ้าหนักเกินไป เจ้าไม่รู้หรือว่าในตระกูลเว่ยใครมีอำนาจสูงสุด”

เว่ยซวงอวี่ทำท่าหัวเราะออกมาเบา ๆ