LOGIN02 ผู้ต้องสงสัย
“แย่แล้วครับนาย เจ้าสัวเอกชัยโทรมาบอกว่าคุณนิต้าเกิดอุบัติเหตุครับ!” พรึ้บ! มือถือที่ยังคาหูหล่นลงบนพื้นพรมลายโบฮีเมียน เจ้าของใบหน้าเหลาเข่าทรุดลงบนพื้นทันที เพราะเสียงสุดท้ายที่ได้ยินจากปลายสายก็คือเสียงของรถยนต์ปะทะกัน “จะ...จริงหรอ” “ครับ คุณนิต้าเกิดอุบัติเหตุขับรถตกทะเลครับ” “ไม่นิต้า!! ไม่!!!” ชายหนุ่มตะเบงเสียงออกมาจากลำคอตีบตัน หน้าอกข้างซ้ายบีบรัดตัวอย่างรุนแรงราวกับจะขาดใจลงตรงนั้น สิ่งที่ได้ยินทำให้โลกทั้งใบของเขาพังทลายลงในพริบตา “ได้โปรด ขอให้มันไม่ใช่เรื่องจริง” “ผมว่าเรารีบไปดูกันเถอะครับ ป่านนี้เจ้าสัวน่าจะกำลังไปที่เกิดเหตุ” “นิต้า....อย่าทิ้งผมไปนะ อย่าทิ้งผมไปเด็ดขาด ฮึก! ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ....” น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบใบหน้า อ้อนวอนต่อพระเจ้าว่าอย่าพรากเธอไปจากเขาเลย ต่อให้แลกด้วยอะไรก็ยอม ขอให้เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงแค่ความฝัน เพราะเขากับเวนิตากำลังจะสร้างครอบครัวที่แสนอุบอุ่นด้วยกัน ได้โปรดอย่าพรากเธอไปเลย... ...สามสิบนาทีต่อมา ในที่สุดชายหนุ่มก็เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ แต่พอเห็นสภาพรถที่นักกู้ภัยและนักประดาน้ำกำลังลากจะขึ้นมาจากน้ำทำให้เขาก้าวขาแทบไม่ออก ความกลัววิ่งเข้ามาเกาะกินหัวใจ หากเป็นแบบนั้นจริงๆเขาคงทำใจยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะวันนี้คือวันที่เวนิตากำลังจะได้ขึ้นเป็นผู้บริหารแทนบิดา “ราฟาเอล” เสียงของเจ้าสัวเอกชัยเรียก ทำให้ราฟาเอลได้สติ ดวงตาแดงก่ำเค้าคลอหยาดน้ำตาเหลือบมองว่าที่พ่อตา “นิต้า ฮึก! นิต้าเขา....” เจ้าสัวเอกชัยพูดไม่ออกเพราะยังช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “บอกผมทีว่านิต้ายังมีชีวิตอยู่ แฟนของผมยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมครับ” เขาเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ พยายามกลืนก้อนสะอึกเอาไว้ “…” เจ้าสัวเอกชัยเม้มริมฝีปากเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ทันใดนั้นน้ำตาก็ไหลทะลักออกมา “พ่อคิดว่าไม่” “ไม่จริงครับ! นิต้ายังมีชีวิตอยู่ นิต้ายังไม่ตาย!!” ชายหนุ่มที่ยังรับความจริงไม่ได้พุ่งตัวเข้าไปหาหน่วยกู้ภัยที่กู้ซากรถขึ้นมาได้สำเร็จ “นิต้า! นิต้า! คุณอยู่ที่ไหน!” “เอ่อ...ใช่คุณราฟาเอลแฟนคุณเวนิตาไหมครับ” “ใช่ครับ แฟนของผมอยู่ที่ไหน เธอปลอดภัยดีใช่ไหม” “คือว่า....นักประดาน้ำของเราแจ้งมาว่าคุณเวนิตา น่าจะถูกกระแสนน้ำพัดไปไกล...เอ่อ....จนหาร่างไม่เจอ” “ว่าไงนะ!! ผมไม่เชื่อ นิต้ายังอยู่ นิต้ายังไม่ตาย!” ราฟาเอลพยายามกวาดตามองหาร่างของแฟนสาวแต่ก็ไม่พบ กระทั่งเห็นนักประดาน้ำชุดสุดท้ายขึ้นมาเพราะตอนนี้กระแสน้ำค่อนข้างแรงเนื่องจากฝนกำลังตกหนัก จึงยุติการค้นหาร่างของเวนิตาชั่วคราว “แฟนผมล่ะครับ แฟนผมอยู่ไหน!” ราฟาเอลวิ่งเข้าไปถามนักประดาน้ำท่านหนึ่งราวกับคนเสียสติ “ตอนนี้ทางเราต้องยุติการค้นหาร่างของคุณเวนิตาก่อนชั่วคราว เพราะกระแสน้ำค่อนข้างแรง กลัวจะเป็นอันตรายต่อเจ้าหน้าที่ครับ” “ผมให้พวกคุณคนละสิบล้าน หาแฟนสาวของผมให้เจอ หรืออยากได้เท่าไหร่ผมให้ไม่อั้น” “ต้องขอโทษด้วยนะครับ พวกผมไม่สามารถลงไปในน้ำได้จริงๆ ตอนนี้กระแสน้ำแรงมากจนน้ำขุ่น คงยากต่อการหาร่างของคุณเวนิตาครับ” “ละ...แล้วผมต้องทำยังไง ฮึก! ผมต้องทำยังไงถึงจะเจอนิต้า” ราฟาเอลร่ำไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเวนิตาตาย เธอยังมีชีวิตอยู่ ยังรอการช่วยเหลือจากเขาอยู่ จะแลกด้วยอะไรก็ยอม ขอแค่เวนิตากลับคืนมา “พรุ่งนี้เช้าทางเราจะเริ่มทำการค้นหาร่างของคุณเวนิตาอีกครั้ง แต่กระแสน้ำแรงขนาดนี้ เกรงว่าน่าจะถูกพัดไปไกลจนยากต่อการค้นหา....” “ไม่จริง! นิต้ารอผมอยู่ เธอรอความช่วยเหลือจากผมอยู่ ถ้าพวกคุณไม่ไปหาร่างของแฟนผม....งั้นผมจะเป็นคนลงไปเอง!!” “ไม่ได้นะคุณ ลงไปตอนนี้ไม่ได้ มันอันตราย!” เจ้าหน้าที่รีบวิ่งมาขวางก่อนที่หน่วยกู้ภัยร่างยักษ์สามคนจะเข้ามาล็อคร่างของราฟาเอลไว้ แล้วพาเขาไปสงบสติอารมณ์ “นิต้า ฮื้ออ!! อย่าทิ้งผมไป....” “ทำใจดีๆนะครับนาย” ลูกน้องคนสนิทปลอบด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้ราฟาเอลนั่งร้องไห้อยู่ข้างถนนโดยมีเจ้าหน้าที่คอยดูแลเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะคุ้มคลั่งแล้ววิ่งลงทะเล “ไม่จริงใช่ไหม นิต้ายังอยู่ ฮึก! นิต้ายังไม่ตาย” “เอ่อ....” ลูกน้องคนสนิทถึงกับพูดไม่ออก แต่ไม่กล้าพูดความจริงเพราะนักประดาน้ำประเมินว่าตอนนี้เวนิตาน่าจะเสียชีวิตแล้ว “ผมว่าคุณเวนิตาคงรออยู่ที่ไหนสักแห่ง ไม่แน่พรุ่งนี้อาจจะพบเธอ” “จะพบเมื่อไหร่ ตอนไหนก็ได้ ขอแค่นิต้ายังมีชีวิตอยู่ กูไม่อยากเจอนิต้าในสภาพไม่มีลมหายใจ” “อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดครับนาย ผมเชื่อว่าสักวัน....นายจะพบเธอ” ในวินาทีนี้ไม่ใครกล้าพูดอะไรกระทบกระเทือนจิตใจอีกฝ่ายเพราะรู้ดีว่าราฟาเอลยังรับความจริงไม่ได้ หากเวนิตาไม่มีชีวิตอยู่แล้วจริงๆนั่นก็เท่ากับว่าเขาต้องเสียว่าที่ภรรยาและลูกในท้องไปพร้อมกัน คงไม่มีใครทำใจรับไหว ขณะที่ราฟาเอลกำลังนั่งร่ำไห้ท่ามกลางสายฝนรอหน่วยกู้ภัยและตำรวจตรวจสอบซากรถที่พังยับทั้งคัน เขาไม่สามารถมองภาพนั้นต่อได้เลย เพราะสมองจินตนาการไปต่างๆนาๆว่าเวนิตาต้องทรมานแค่ไหนตอนที่เธออยู่ในน้ำ และในตอนนั้นเองก็มีรถหรูคันหนึ่งที่มีรอยบุบตรงหน้ารถขับผ่านมาพอดี เหมือนกับว่ารถคันนี้เพิ่งเกิดอุบัติเหตุมา คนขับค่อยๆลดกระจกลงทำให้ราฟาเอลเห็นใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจนจนทั้งสองเผลอสบตากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ และเขาก็สังเกตเห็นถึงความตกใจ ความกระวนกระวายใจในดวงตาเบิกกว้างคู่นั้น พอเห็นว่าเขามอง เธอก็รีบปิดกระจกแล้วขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เขานึกย้อนกลับไปตอนที่คุยโทรศัพท์กับเวนิตา ตอนนั้นจำได้ดีว่าได้ยินเสียงแตรรถของคู่กรณี แต่ไม่รู้ว่าเป็นรถใครเพราะตำรวจกำลังแกะรอยตามสืบ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆที่รถคันนั้นจะมีร่องรอยเหมือนถูกกระแทกจนยุบ แถมยังอยู่ในละแวกเดียวกัน เวลาไล่เลี่ยกันกับที่เกิดเหตุ “ตามสืบทะเบียนรถคันนั้นให้กูทีว่ามันเป็นรถใคร!” แต่เรื่องราวเลวร้ายยังไม่จบเพียงแค่เท่านั้น เพราะหลังจากนั้นไม่นานราฟาเอลก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลว่าเคท หรือ แคทเทอรีน เพื่อนสนิทของเขาเกิดอุบัติเหตุพลักตกจากตึกสามชั้นจนอาการโค่มา รักษาตัวอยู่ในห้องไอซียู ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิต ทำไมผู้หญิงที่เขารักทั้งสองคนต้องเกิดอุบัติเหตุในวันเดียวกัน หากเวนิตาเกิดอุบัติเหตุเพราะความประมาทของคู่กรณี รับรองว่ามันได้ลงนรกแน่นอน เพราะเขาจะตามล่าหาตัวมันจนเจอ และส่งมันกลับบ้านเกิดด้วยน้ำมือของเขาเอง! -------------75 ความสุข@หลายวันผ่านไปอิคารัสกับบัวบูชาย้ายมาอยู่บ้านหลังใหม่ที่เพิ่งซื้อ ตอนแรกกะว่าจะย้ายไปอยู่อมริกาเพราะเขามีบ้านอยู่ที่นั่น แต่พอคิดไปคิด…อยู่เมืองไทยก็ดีเหมือน เพราะที่นี่อากาศค่อนข้างดี อีกอย่างดูเหมือนว่าบัวบูชาจะชอบเมืองไทยมากกว่าส่วนทัชกรบอกว่าจะกลับไปทำงานที่กรุงเทพเพราะจะกลับไปปลูกต้นรักกับพนักงานสาวในบริษัท พอพี่ชายมีความรัก คนเป็นน้องก็อดดีใจไม่ได้ ในเมื่อเธอเองก็เป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ก็อยากให้พี่ชายเป็นฝั่งเป็นฝาด้วยเหมือนกัน“คุณคุยอะไรกับพี่ทัช” บัวบูชาเอ่ยถามหลังอิคารัสวางสายจากทัชกร พักหลังสองคนนี้โทรคุยกันแทบทุกวันเหมือนมีพิรุธ“เปล่า ไอ้ทัชมันแค่โทรมาปรึกษาวิธีจีบสาว”“ปรึกษาคุณเนี่ยนะ?” เหลือเชื่อหลาย พี่ชายของเธอโทรปรึกษาผู้ชายที่เพิ่งค้นพบคำว่าความรักเนี่ยนะ ทำไมไม่ไปปรึกษาคนอื่นที่เขาช่ำชองด้านความรักดีกว่านี้“จะให้มันปรึกษาใครล่ะ ไอ้อีริคกับไอ้โจนาธานหรอ สองคนนั้นยิ่งแล้วใหญ่เลย”“ใครก็ได้ที่ไม่ใช่พวกคุณสามคน” บัวบูชาเบ้ปากใส่ด้วยท่าทางหมั่นไส้ พ่อคุณคงคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชำนาญการด้านความรักสินะรู้งี้ไม่น่าคืนดีด้วยเลย“ฉันเนี่ยเข้าใจคำว่ารักดีท
74 ตกลงจะแต่งงานกับฉันหรือเปล่า “นั่นไง บัวบูชามาแล้ว”บัวบูชาที่แอบฟังทั้งคู่สนทนา สักพักเธอก็เดินออกมาจากหลังผ้าม่านพร้อมกับอุปกรณ์ทำแผล ทัชกรรู้งาน ปล่อยให้ทั้งสองคนได้ปรับความเข้าใจกัน เขาจึงเดินออกไปนอนรับลมที่หน้าบ้าน ทำให้ตอนนี้ภายในบ้านมีแค่อิคารัสกับบัวบูชาหญิงสาววางอุปกรณ์ทำแผลลงบนโต๊ะ แล้วกำลังจะเดินออกไปหาทัชกร แต่ก็ถูกอิคารัสคว้าข้อมือเอาไว้“ทำแผลให้ฉันก่อน” เธอหันหน้ากลับมามองด้วยสายตานิ่งเรียบ ไม่ได้ตอบอะไร เขาขยับให้คนตัวเล็กนั่งลงข้างๆ เธอยอมนั่งลงอย่างว่าง่ายไม่ได้พยศเหมือนทุกครั้งปรากฏรอยยิ้มจางๆบนริมฝีปากของอิคารัส ในที่สุดบัวบูชาก็ยอมทำแผลให้เขา“หันหน้ามาสิคะ” เธอบอกเสียงห้วนๆ ซึ่งมันดูน่ารักมากในสายตาของอิคารัสอิคารัสค่อยๆหันหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผล ให้บัวบูชาเป็นคนทำแผลให้ แต่….“โอ้ยยย!!!” เธอราดแอลกอฮอล์ลงบนสำลำสีป้ายไปที่แผลของเขา คนแสบจี๊ดถึงกับดีดตัวออกมา “ฉันเจ็บนะ”“เจ็บเป็นด้วยหรอคะ” เขาเพิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเลห์ของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเลยด้วยซ้ำ “หันหน้ามาสิคะ จะทำแผลให้”“ไม่เอาแอลกอฮอล์ได้ไหม มันแสบ~” อิคารัสมุ้ยหน้าด้ว
73 เคลียร์ใจ“แล้วกูจะเชื่อได้ยังไงว่ามึงรักบัวบูชาจริงๆ” ทัชกรเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจเขารู้ว่าทั้งสองคนยังรักกันอยู่ เพียงแค่ยังไม่เข้าใจกัน ถึงเขาจะไม่ได้สนิทกับอิคารัส แต่ก็พอได้ยินมาเชลโล่มาบ่นให้ฟังเป็นประจำว่าอิคารัสไม่ค่อยสนใจผู้หญิง วันๆทำแต่งาน และไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้อิคารัสมอมหัวใจให้เลยสักคน ดังนั้นการที่อิคารัสเป็นคนไม่แคร์ ไม่สนใจใคร ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเขาไม่เคยมีความรัก ไม่รู้ว่าความรักหน้าตาเป็นยังไง แต่วันนี้อิคารัสกำลังทำให้เขาเห็น ว่ามันรักน้องสาวของเขาแค่ไหนถึงได้ตามมาถึงที่นี่ยิ่งได้ยินเรื่องที่บัวบูชาเล่าให้ฟังตอนนี้อยู่กับอิคารัสก็ยิ่งตกใจ ถึงขั้นทิ้งเส้นทางมาเฟียเพื่อออกไปใช้ชีวิตกับน้องสาวของเขา ไม่คิดไม่ฝันมันจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ความจริงแล้วเขาก็ไม่ใช่พี่ชายที่ใจร้ายอะไร เพียงแค่อยากรู้ว่าอิคารัสจะมีความพยายามหรือเปล่า เขาเองก็รอแล้วรอเล่า ว่าเมื่อไหร่มันจะตามหาน้องสาวของเขาเจอสักที “มึงก็รู้ว่ากูเป็นคนยังไง ถ้าไม่รักกูคงไม่พยายามถึงขนาดนี้หรอก กูคงปล่อยบัวบูชาไปนานแล้ว”“กูก็รอดูอยู่ว่ามึงจะมีน้ำยาแค่ไหน” ทัชกรเชิดหน้าขึ้น แต่ยังไม่ยอมอ่อนข้
72 พี่ชาย...น้องเขยบัวบูชาไม่อยากต่อล้อต่อเถียงให้มากความเพราะกลัวอิคารัสจะไม่พากลับบ้าน เขาจะคิดยังไงก็ปล่อยให้เขาคิดไป สุดท้ายก็ได้แค่คิดไปเอง “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ แต่วันหลังไม่ต้อง” พอถึงบ้าน บัวบูชาก็รีบก้าวลงจากรถก่อนจะหันไปขอบคุณ…แต่เป็นการขอบคุณเพื่อปัดความรำคาญมากกว่า“ไม่เป็นไร ฉันเต็มใจ” อิคารัสยิ้มให้อีกฝ่าย แต่เธอกลับทำหน้าบูดบึ้งใส่ก่อนจะเดินสะบัดหน้าหนีขึ้นบ้านไป อิคารัสทำได้แค่มองตามแล้วก็อดยิ้มไม่ได้เขากลับมองว่าการกระทำแบบนี้มันน่ารัก บัวบูชาทำอะไรก็น่ารักไปหมด ต่อให้โดนไล่เหมือนหมูเหมือนหมาก็ยังมองว่าน่ารักตอนนี้เขาเริ่มชินแล้ว หลังจากบัวบูชากลับเข้ามา อิคารัสก็โทรปรึกษาอีริคว่าจะทำยังไงต่อดี นี้ก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว แต่บัวบูชาก็ยังไม่มีท่าทีใจอ่อนเลย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่หยุดยั้งความพยายาม เพราะเชื่อว่าสักวันบัวบูชาจะเห็นถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเขาอยากมีเธอกับลูกอยู่ในชีวิต หนักหนาแค่ไหนก็ต้องทน กระทั่งกลางดึกของคืนนั้น…จู่ๆพายุฤดูร้อนก็พัดมาอีกรอบ และดูเหมือนว่ารอบนี้จะรุนแรงกว่ารอบก่อนเสียด้วยซ้ำ ทำให้เสาไฟฟ้าและต้นไม้หักโค่นล้มเป็นบริเวณก
71 พามาดูบ้านในจังหวะที่อิคารัสกำลังยืนคิดอะไรเพลินๆ บัวบูชาที่เพิ่งตรวจครรภ์เสร็จก็เดินออกมาพอดี แล้วก็มาเจออิคารัสกำลังยืนน้ำตาไหลอยู่หน้าห้องตรวจ“คุณ!” เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากัน เก็บอารมณ์โกรธเอาไว้ คิดไว้แล้วว่าต้องตามมา “ตามฉันมาทำไม”“ฉันเป็นห่วง เห็นเธอออกบ้านตั้งแต่เช้า” “งแสดงว่าคุณก็รู้มาตลอดสินะ ว่าฉันมีนัดตรวจครรภ์วันนี้” ดวงตากลมโตตวัดตามองเหมือนกำลังไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าว่าอีกฝ่ายมากเพราะมีพยาบาลยืนอยู่ใกล้ๆ เธอเชื่อแล้วว่าอำนาจเงินของอิคารัสทำได้ทุกอย่างจริงๆ “บอกแล้วว่าฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ” ชายหนุ่มเดินเข้ามาประชิดตัวจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากเส้นผมดำขลับ “ตรวจเสร็จแล้วใช่ไหม’“เหลือรับยา” เธอตอบห้วนๆ“ฉันไปรับยามาให้เรียบร้อยแล้ว” บัวบูชาตวัดตามอง แต่ก็ไม่กล้าว่าอะไร ไม่อยากขายหน้าอิคารัสต่อหน้าพยาบาล “เรากลับกันเลยไหม”“เดี๋ยวฉันกลับเอง คุณกลับไปเถอะ”“ได้ไง ฉันไม่ยอมให้เมียตัวเองนั่งรถสองแถวหรอก” ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้อิคารัสอารมณ์ดีกว่าทุกวันหรืออาจเป็นเพราะว่าเขาได้เห็นเจ้าลูกชายตัวน้อย“บอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่ใช่เมียคุณ แล้วก็เลิกตามฉันสักที น่ารำ
70 ลูกพ่ออิคารัสยืนนิ่งราวกับวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปแล้ว คำพูดของบัวบูชาบาดลึกเข้าไปถึงขั้นหัวใจจนมือทั้งสองข้างอ่อนแรง ตกลงข้างลำตัว ไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมาว่าจะเจออะไรแบบนี้แววตาแข็งกระด้างของเธอ กับถ้อยคำที่เอาแต่ผลักไสเหมือนว่าเขาไม่ได้มีความสำคัญกับชีวิตของเธออีกต่อไปแล้วเขาคงไม่อยากกวนใจเธออีก“ก็ได้…วันนี้เธออาจจะยังอารมณ์ไม่ดี เดี๋ยววันหน้าฉันมาใหม่”“ไม่ต้องมาเลยจะดีกว่า เพราะฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ” บัวบูชาเชิดหน้าขึ้น น้ำคำเรียบเฉยไม่แคร์ความรู้สึก “ส่วนที่นอนนี่ ฉันจะโทรเรียกเทศบาลมาเก็บไปทิ้ง”“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันจะให้ลูกน้องมาขนกลับ” อิคารัสกล้ำกลืนความเจ็บปวดไว้ในใจ เพิ่งรู้ว่าการถูกเมียด่ามันจะเจ็บปวดขนาดนี้ เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันจนได้มาพบเจอด้วยตัวเองวันนี้บัวบูชาอาจจะอารมณ์ไม่ดี เดี๋ยววันหน้าค่อยมาใหม่ก็แล้วกัน เครียดมากๆเดี๋ยวจะส่งผลกระทบต่อลูกในท้อง ขอถอยทัพกลับก่อนก็แล้วกัน“งั้นฉันกลับก่อนละกัน ดูท่าวันนี้เธอจะอารมณ์ไม่ดี” อิคารัสฝืนยิ้มให้หญิงสาวอันเป็นที่รักทั้งๆที่ในใจกำลังเจ็บปวดแทบตาย “ดูแลตัวเองด้วยนะ เดี๋ยวฉันจะกลับมา”อิคารัสเดินคอตกกลั







