LOGINพิมพ์พลอยไม่ได้ย้ายมาอยู่ที่บ้านของเขาเสียทีเดียว ไปค้างบ้านโน้นบ้าง บ้านคุณตาบ้างสลับกันไป กลัวคุณตาเหงา แต่เสาร์อาทิตย์จะอยู่บ้านคุณตาเป็นหลัก เพราะตอนมีปัญหาก็มีคุณตาคอยช่วยเหลือ พอเขาเข้ามาดีด้วยเธอจะทิ้งคุณตาได้อย่างไร ทั้งที่คุณตาก็บอกว่าไม่ต้องห่วงก็ตาม ณัฐภัทรยังทำหน้าที่พ่อที่ดี แล
ถ้อยคำหวานจนเลี่ยนนี้ทำให้พิมพ์พลอยน้ำตาไหลออกมา เธอไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรดี แต่ว่าเมื่อหันไปมองรอยยิ้มของลูกสาวแล้วกลับไม่กล้าปฏิเสธเขาเสียอย่างนั้น “แม่ขา กลับมาอยู่บ้านเรานะคะ” กามเทพตัวน้อยช่วยพ่ออีกแรง เมื่อเห็นคุณแม่ลังเล ไม่รับปากสักที “บ้านของเราก็บ้านคุณทวดไงคะ”
เด็กหญิงตัวน้อยยังคงทำหน้าที่เป็นกามเทพให้พ่อกับแม่ และอ้อนขอให้แม่มาค้างที่บ้านของพ่อเป็นครั้งแรกในรอบเกือบปีก็ว่าได้ “ทำไมอยากค้างบ้านพ่อล่ะคะ” คนเป็นแม่มาถึงพร้อมกับชุดนักเรียนก็ซักไซ้ลูกสาวทันที ไม่รู้คิดยังไงงอแงไม่กลับบ้านเสียอย่างนั้นทั้ง ๆ ที่ให้มาอยู่ตั้งหลายวันแล้วยังไม่จุใจอีกหรื
“พ่อจะเดินให้ได้ก่อนน้องพิณไปโรงเรียนนะครับ พ่อจะไปส่งลูกสาวของพ่อเอง” เมื่อมีเป้าหมาย ณัฐภัทรก็ลุกขึ้นแล้วเดินทั้งวันจนเหนื่อย พอเหนื่อยเขาก็พักพอให้หายเหนื่อยแล้วก็ฝึกเดินแบบเดิม จนเริ่มไม่ต้องใช้รถเข็น ใช้ไม้เท้าช่วยพยุง เขาใช้โยคะเพื่อช่วยการยืดเหยียดกล้ามเนื้อ แต่ต้องมีวินัยในการฝึกทุก
แล้วคืนนั้นเธอก็ทนรบเร้าจากลูกสาวไม่ได้ จึงต้องให้เขานอนกับลูก ส่วนเธอก็ไปนอนกับคุณแม่ของเขาในห้องของตัวเอง เมื่อจะเข้านอน คุณแม่ของเขาก็จับมือเธออยากนั่งคุยปรับทุกข์กันก่อน “แม่ขอโทษนะพลอย ที่ผ่านมาแม่ก็ละเลยหนู ให้หนูต้องทนกับลูกชายแย่ ๆ ของแม่” ณัฐสุดาหากตัวเองไม่ตามใจลูกชาย แล้วดูแลลูกส
“ขอบคุณครับ แม่ยุ่งเหรอครับ” เขาถามถึงคนที่คิดถึงใจจะขาดไม่ต่างจากลูก “ใช่ค่ะ แม่ขายกาแฟทั้งวันค่ะ” “เหงาไหมครับ” “เหงาค่ะ อยากไปเล่นกับพ่อขา” คราวนี้พิพิณเริ่มอ้อนผู้เป็นพ่อ ทำให้เขากำหมัดแน่น เมื่อก่อนจะไปหาลูกง่ายดาย ยามนี้แค่ขยับกายยังยากเย็น แล้วจะคิดดูแลลูกได้ยังไง
แต่เมื่อเขาเรียกเธอจนปากจะฉีกก็ไม่ได้มีการตอบรับ ทำให้ต้องเลิกราไปเอง พิมพ์พลอยมองโทรศัพท์ของตัวเองที่ไม่ได้กดรับเบอร์ใครเลยมาหลายวัน เห็นสายเรียกเข้าจากต้องตาจึงรับสายเพื่อนโดยไม่ได้คิดอะไร “ฮัลโหลต้องตามีอะไรเหรอ” หญิงสาวกล่าวด้วยเสียงแหบเล็ก ๆ ใส่โทรศัพท์ “ฉันโทรหาแกตั้
หลังจากนั้นสองวันก็ถึงวันออกจากโรงพยาบาล พิภพจะลองใจหลานเขย แต่เมื่อรอจนวันนี้ก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องลองกันแล้ว มันไม่เคยไยดีเมียไม่ว่ากระทั่งลูกมันก็ยังไม่คิดเป็นห่วงอย่างนั้นเหรอ สุดท้ายพิภพก็ไปส่งยายพลอยที่บ้านของณัฐภัทรตามที่ตกลงกันว่าจะเข้าไปเอาของแล้วจะออกมา เมื่อรถของพิภพแล่นเข้ามาจอดใ
“หึ...ลูกก็เลี้ยงไม่ได้ เมียก็ดูแลไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันจะเอาหลานกับเหลนคืน” เสียงเข้มที่ผสมความโกรธพูดใส่โทรศัพท์แล้วก็วางสายไปทันที ไม่อยากเสวนาให้มากความไปมากกว่านี้ เขารู้ว่าหลานเขยตัวเองไม่ได้เต็มใจแต่ง แต่ทว่าก็ค้างคืนด้วยกัน รู้ถึงไหนก็อายถึงนั่น ที่ไม่คิดคือเจ้าภัทรมันจะเลือดเย็นกระทั่งเมียย
ตื่นเช้ามาเมื่อพิมพ์พลอยเปิดประตูหลังห้องให้อากาศถ่ายเทกลับพบว่าเขากลับมาตั้งแต่เมื่อคืนและเข้าบ้านไม่ได้ แต่แทนที่เธอจะรีบ กลับยืนบิดขี้เกียจให้เขาทนนอนในรถไป “สมน้ำหน้า ให้รู้จักความลำบากเสียบ้าง” แล้วเธอก็ลงไปหุงข้าวทำงานบ้านเช่นเคยเหมือนที่เคยเป็น เพราะเป็นหน้าที่หลัก เมื่อเวลาเจ็ดโมง เ







