บทที่ 2

“เบื่อจริงๆ เลยพวกโจรกระจอกที่ชอบแอบมาขโมยพืชผักของคนอื่นแบบนี้ สงสัยคงต้องจับไปส่งตำรวจแล้วกระมัง เพราะไม่เช่นนั้นคงจะไม่หลาบไม่จำกันสักที” ผู้มาเยือนเริ่มต้นทักทายด้วยวาจาอันเผ็ดร้อนและรอยยิ้มหยามเหยียดตรงมุมปาก

หญิงสาวกัดเม้มริมฝีปากจนเจ็บพร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วจึงหันขวับมาประสานสายตากับคุณชายมาดหยิ่งด้วยท่าทีไม่ยี่หระ

“แล้วไหนล่ะคะหลักฐานที่แสดงว่าดิฉันเป็นโจรกระจอกอย่างที่กล่าวหา”

“ก็ผักบุ้งที่อยู่ในตะกร้าใบนั้นยังไงล่ะ” หม่อมราชวงศ์หนุ่มเปิดฉากไล่ต้อน เน้นแววตาดุดัน “นี่เธอไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้งเฉไฉกันแน่ แต่ก็อย่างว่า สันดานโจรยังไงก็เป็นสันดานโจรอยู่วันยังค่ำ คนประเภทนี้แก้เท่าไหร่ก็ไม่มีทางหาย นอกเสียจากจะไปนอนดัดนิสัยอยู่ที่ซังเตเท่านั้น มันถึงจะสาสม!”

ดอกแก้วตวัดหางตามอง ขณะเชิดคางขึ้นอย่างเคืองขุ่น “แค่ผักบุ้งไม่กี่กำถึงกับจะต้องจับเข้าคุกเข้าตะราง มันไม่มากไปหน่อยรึ”

“ไม่มากไปหรอกสำหรับนางโจรหัวขโมยเช่นเธอ”

“ตลกจังเลยนะคะคุณชาย” หญิงสาวชูคอตั้ง

“ตลกยังไงไม่ทราบ”

“ก็ตลกคุณชายน่ะสิ” ร่างบอบบางก้มลงไปเก็บยอดผักบุ้งที่อยู่ในตะกร้าแล้วชูขึ้นระดับสายตา “หม่อมราชวงศ์พลวัชรผู้สูงศักดิ์แห่งวังแสงจันทร์ ถึงขนาดต้องโร่ไปแจ้งตำรวจเพียงเพราะดิฉันเข้ามาเก็บ ‘ผักบุ้ง’ ในอาณาเขตอย่างนั้นหรือ?”

คำพูดในเชิงประชดประชันนั้นทำเอาชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกกำปั้นนับสิบๆ กระแทกเข้าที่ใบหน้าจนมึนชา คิ้วเข้มดั่งปีกกาจึงขมวดเข้าหากันชิดแน่นเป็นปม

“ถ้าพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ ฉันก็คงต้องเอาตัวเธอไปส่งให้ตำรวจแล้วล่ะ”

“แล้วคุณชายมีสิทธิ์อะไรที่จะเอาตัวฉันไปส่งให้ตำรวจ”

“ก็สิทธิ์ในการเป็นเจ้าของผักบุ้งพวกนั้นยังไง!” พลวัชรตวาดลั่น ขณะจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง “หรือเธอว่าที่ฉันพูดมาทั้งหมดนี้มันไม่ใช่เรื่องจริง”

“แหมๆๆๆ” ดวงตากลมแป๋วมีประกายขบขันพร้อมทั้งปากบุ้ยอย่างกวนประสาท “อย่าพูดจาพล่อยๆ สิคะคุณชาย เพราะนั่นไม่ใช่คำพูดของคนที่มีการศึกษาระดับสูง แต่นั่นมันคือคำพูดของคนที่เห็นแก่ตัวและเห็นแก่ได้ต่างหากล่ะคะ”

“ยัยเด็กบ้า! กล้าดียังไงถึงได้มาใช้วาจาต่ำๆ กับฉันแบบนี้ ฮะ!”

“ใครกันหรือเจ้าขาที่ช่างกล้าพูดกับคุณชายพลวัชรของหม่อมฉัน...” ร่างแน่งน้อยหัวเราะร่วนชอบใจ นิ้วเล็กจิ้มเข้าที่ใต้ตาล่าง แล้วดึงหนังลงมาแลบลิ้นยียวน

ชายหนุ่มทนไม่ไหวกับกิริยายั่วยุเช่นนั้น ลำขาล่ำสันแข็งแรงเหมือนดั่งขาหลังของสิงโตเจ้าป่า รีบสาวเท้าตรงดิ่งเข้าไปหานางโจรอวดดีทันที!

“อย่าเข้ามานะ!” หญิงสาวแหวระงมลั่น ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นข้ามสะพานไม้ไปยังอีกฟากฝั่งของริมคลองน้ำ

“หนีทำไมล่ะ เห็นเก่งนักไม่ใช่เหรอ” ร่างสูงใหญ่วิ่งตามไปติดๆ

“ใครเก่งมิทราบ”

ดอกแก้วหันซ้ายหันขวาเพื่อหาทางหนีทีไล่ให้พ้นจากเงื้อมมือของคุณชายอสูร ส่วนพลวัชรใช้จังหวะนั้นถลาตัวไปดักอีกด้าน ด้วยหวังจะกระชากนางโจรมาลงทัณฑ์ หากกลับพลาดเป้าเพียงนิดเดียวเพราะหญิงสาวเอี้ยวตัวหลบว่องไว พลางรีบซอยเท้ายิกๆ อย่างกระหืดกระหอบออกไปให้ห่างที่สุดเพื่อที่จะตั้งหลักปักสู้กับเขาอีกรอบ

“แสดงออกด้วยการจะทำร้ายผู้หญิงเลยรึคะคุณชาย” คางเล็กๆ เชิดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหยันๆ ปรากฏที่มุมปากแสนรั้น

“จองหองมากไปแล้ว! เป็นแค่สามัญชนอย่ามาริอ่านต่อปากต่อคำกับฉัน” พลวัชรกัดฟันกรอดจนกรามนูนเป็นสัน จ้องมองแผดเผาร่างอ้อนแอ้นนั้นด้วยแววตาอันร้อนรุ่มชิงชัง

“คุณชายบ้า คุณชายขี้งก”

“อย่ามาตวาดใส่ฉันแบบนี้เชียวนะ!”

หม่อมราชวงศ์หนุ่มอารมณ์เดือดจัด เพราะไม่เคยมีใครกล้ามาอวดดีใส่เขา แล้วยัยผู้หญิงชั้นไพร่คนนี้เป็นใคร ถึงได้บังอาจมาต่อปากต่อคำด้วยวาจาโอหังเช่นนี้!

ร่างสูงสง่ารีบก้าวยาวๆ โย่งๆ ตรงเข้าไปหา แววตาแทบจะลุกเป็นเปลวไฟ หญิงสาวขยับเท้าเล็กๆ ถอยหลังกรูด พลางหันรีหันขวางมองหาอาวุธมาป้องกันตัว แล้วก็เหลือบไปเห็นท่อนไม้ขนาดเท่าลำแขนของตนอยู่ที่พื้นด้านล่าง จึงก้มลงไปคว้าเอามากอดไว้แนบอกตามสัญชาตญาณเมื่อมีภยันตรายมาเยือน

“อย่าเข้ามานะ! ไม่อย่างนั้นดิฉันฟาดคุณชายด้วยเจ้านี่จริงๆ ด้วย” เสียงใสขู่ฟ่อเหมือนลูกแมวจนตรอกที่มีนักล่าฝูงใหญ่มารุมล้อมรอขย้ำ

“ไม้เท่านี้?” หม่อมราชวงศ์หนุ่มแสยะยิ้มมุมปาก ขณะยืดตัวเต็มความสูง “จะมาทำอะไรฉันได้” 

หญิงสาวไม่ตอบ ได้แต่เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง และจังหวะนั้นก็ฉวยโอกาสหมุนตัววิ่งหนี แต่ดันช้าไป เพราะมือใหญ่หนาประดุจคีมเหล็กฉวยหมับจับข้อมือน้อยๆ ไว้ ก่อนจะเหวี่ยงร่างแสนพยศเข้ามากระแทกกายแกร่งของตน

“จะรีบไปไหน! ยัยหัวขโมยกระจอก!”

“ปล่อยนะ! ปล่อย!” เสียงใสหวีดร้องและดิ้นรนผลักไสเป็นพัลวัน

“วันนี้เธอได้นอนซังเตแน่ๆ ยัยเด็กบ้า”

พลวัชรรวบเอวคอดกิ่วของหญิงสาวเอาไว้ ดอกแก้วสะดุ้งเฮือกสุดตัวเมื่อถูกวงแขนแกร่งกอดรัดเลื้อยพันจนแทบหายใจไม่ออก สัมผัสจากร่างล่ำสันที่กระชับตรึงอยู่นั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ดุจจะโลดออกมานอกทรวงเสียให้ได้

“คุณชายบ้า! ปล่อยดิฉันนะ!”

“กลัวฉันมากขนาดนั้นเชียวรึ” เขาใช้ดวงตาแสนเสน่ห์จ้องลึกไปยังคนตรงหน้าที่ออกอาการตัวสั่นเทาราวกับลูกกวางน้อยกำลังโดนพญาราชสีห์ตะปบ

“ปล่อยซี่! ดิฉันบอกให้ปล่อย!” หญิงสาวดิ้นพล่านขัดขืนเต็มกำลัง

“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นเธอโดนดีแน่!”

มือแกร่งอีกข้างบีบเข้าที่พวงแก้มนวลจนเป็นรอยบุ๋ม บังคับให้เธออยู่นิ่งๆ หากหญิงสาวกลับฮึดฮัดสู้และยกเข่าขึ้นกระทุ้ง หมายจะกระแทกเข้าที่จุดยุทธศาสตร์ของบุรุษเพศ แต่อีกฝ่ายอ่านการเคลื่อนไหวทัน เอี้ยวตัวหลบฟุบฟับแล้วหันขวับกลับมาเล่นงานทันที

“ฤทธิ์มากนักใช่ไหม...ยัยตัวแสบ!”

ร่างสูงสง่าย่อตัวลง ดวงตาเกรี้ยวกราด ขณะตวัดท่อนแขนช้อนเอาร่างบอบบางลอยหวือขึ้นไปแนบอก

“ว้าย! คุณชายจะทำอะไร ปล่อยดิฉันลงนะ”

ดอกแก้วพยายามดิ้นขลุกขลัก แกว่งแขนขาไปมา พลางนึกหวาดหวั่นกับสีหน้าและแววตาคู่นั้นอย่างบอกไม่ถูก

“เดี๋ยวเธอได้ลงแน่ ไม่ต้องกลัว” พลวัชรเหยียดริมฝีปากยิ้มเหี้ยม แล้วนำพาร่างพยศเดินอาดๆ ตรงไปยังริมคลองน้ำซึ่งอยู่เบื้องหน้า

“คุณชายจะทำอะไรน่ะ!?” หญิงสาวเบิกตาโพลง อ้าปากหวอ

ตูมมม!!!...

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างของดอกแก้วถูกคุณชายพลวัชรโยนลงไปในคลองน้ำเต็มแรงจนน้ำแตกกระเซ็นกระเด็นขึ้นมากระทบเสื้อผ้าของเขาเป็นรอยด่างไปทั่ว

“หึหึ...”

ชายหนุ่มหัวเราะสั้นห้วนในลำคอ เมื่อเห็นท่าทางของดอกแก้วเหมือนลูกแมวน้อยตกน้ำเช่นนั้น ก่อนจะเดินไปกระโดดขึ้นนั่งบนหลังม้าอย่างสบายอารมณ์ พลางปรายหางตามองใบหน้านวลแฉล้มด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย

“จำเอาไว้นะยัยเด็กขี้ขโมย อย่ามาอวดดีกับฉันอีก เพราะครั้งต่อไปเธอเจอหนักกว่านี้แน่”

พูดจบ มือหนาก็กระตุกบังเหียนควบให้อาชาไนยตัวใหญ่วิ่งเหยาะๆ ออกไป ดอกแก้วกำหมัดแน่น สาดสายตาดั่งไฟร้อนๆ ตวัดจิกมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความโกรธแค้น แล้วจึงตะเกียกตะกายว่ายน้ำเข้าหาฝั่ง

จากนั้นร่างบอบบางซึ่งเปียกชุ่มไปด้วยน้ำก็หิ้วตะกร้าใบใหญ่ที่ใส่ผักบุ้งอยู่เต็ม สาวเท้าฉับๆ อย่างสะบัดสะบิ้งระคนฉุนเฉียวไปตามถนนริมคลอง เพราะยังคงมีอารมณ์ค้างเติ่งอยู่นั่นเอง

...ภาพอันน่าเจ็บใจของเหตุการณ์ที่เธอโดนเขาจับโยนลงคลองน้ำเมื่อครู่ยังฉายชัดอยู่ในหัวตลอดเวลา...

“จำไว้เลยนะอีตาคุณชายบ้า เจอกันครั้งหน้าแม่จะโบ้ยคืนหนักๆ ให้สาสมเลยคอยดู!”

หญิงสาวบ่นกระปอดกระแปดอย่างเสียท่า พร้อมทั้งใช้มือเรียวเล็กเสยผมที่เปียกๆ ให้เรียบลู่เข้าที่เข้าทาง ขณะเดินลัดเลาะไปเรื่อยๆ จนมาถึงกระท่อมน้อยหลังกะทัดรัดอันเป็นที่พำนักพักอาศัยของตน