บทที่ 3

“ป้านวลจ๋า แก้วกลับมาแล้ว”

เสียงใสๆ ตะโกนเรียกผู้เป็นป้าเจื้อยแจ้วอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

“ไปกินรังแตนที่ไหนมาล่ะนังแก้ว ถึงได้ตะโกนซะเสียงดังเชียว...” นางนวลเอ่ยถาม พลางละมือจากการนวดแป้งเพื่อจะใช้ทำขนมเทียน หลังจากได้ยินเสียงเรียกของหลานสาว

ร่างอันอวบท้วมลุกจากแคร่แล้วเดินต้วมเตี้ยมอุ้ยอ้ายออกมาหา แต่เมื่อเหลือบมองไปเห็นสภาพที่เลอะเทอะขะมุกขะมอมของคนเป็นหลาน อีกทั้งยังมีกลิ่นเหม็นตุ่ยๆ ราวกับหนูสกปรกตัวหนึ่ง จึงอุทานเสียงดังระงมและรีบกระวีกระวาดเข้าไปหาทันที

“ตายแล้ว! นี่เอ็งไปทำอะไรมา ทำไมสารรูปถึงดูไม่ได้แบบนี้” หญิงสูงวัยใช้มือหมุนตัวของดอกแก้วไปมาอย่างสำรวจตรวจตรา

“แก้วไม่เป็นอะไรหรอกป้า แต่ที่จะเป็นก็แค่ตรงนี้” มือเล็กยกขึ้นตบที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเองเบาๆ

“เอ็งเป็นอะไรของเอ็งวะ ช่วยพูดให้ข้าเข้าใจง่ายๆ หน่อยซิ” คนเป็นป้าเลิกคิ้วฉงน

“เจ็บใจนะสิป้า ก็แก้วกำลังเก็บผักบุ้งอยู่ดีๆ จู่ๆ อีตาคุณชายวัชรขี้งกก็ขี้ม้ามาเจอเข้า พูดจาเสียดสีกระแนะกระแหน มิหนำซ้ำยังบอกว่าจะจับแก้วไปส่งให้กับตำรวจ แต่พอแก้วไม่ยอม คุณชายบ้านั่นก็เลยจับแก้วโยนลงไปในคลองน้ำแทน ฮึ!”

ได้ยินเช่นนั้น นางนวลถึงกับทอดถอนหายใจออกมายาวเหยียด ถ้าจะโทษหม่อมราชวงศ์พลวัชรก็กระไรอยู่ เพราะนางรู้นิสัยหลานสาวดีว่าเป็นคนจองหองและอวดดีที่หนึ่ง ซ้ำยังชอบเข้าไปเก็บผักบุ้งในอาณาเขตของวังแสงจันทร์เป็นประจำ ซึ่งนางเตือนแล้วก็ไม่ยอมฟัง ทุกครั้งที่เข้าไปทั้งสองคนนั้นจะต้องมีเรื่องกระทบกระทั่งกันอยู่เสมอ โดยไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้ใคร

“ป้าบอกเอ็งหลายครั้งแล้วใช่ไหมหือนังแก้ว ว่าอย่าเข้าไปในอาณาเขตของวังแสงจันทร์ ทำไมเอ็งไม่เชื่อป้า”

“ทำไมจะเข้าไปไม่ได้ล่ะป้า แก้วไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย แค่ไปเก็บผักบุ้งก็เท่านั้นเอง หาได้ขโมยอะไรเลย ป้าก็รู้นี่จ๊ะว่าหม่อมสร้อยฟ้าท่านอนุญาตให้คนแถวนี้เข้าไปเก็บผักบุ้งในอาณาเขตของวังแสงจันทร์ได้”

เรื่องนี้คนเป็นป้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจ แต่นางเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าเหตุไฉนทั้งหลานสาวและคุณชายพลวัชรจะต้องทะเลาะเบาะแว้งหรือกระโชกโฮกฮากกันด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อยู่ร่ำไป

“เออๆ ช่างมันเถอะนังแก้ว มาเหนื่อยๆ เอ็งก็รีบไปอาบน้ำอาบท่าดีกว่า ประเดี๋ยวจะต้องไปขายผักที่ตลาดกันอีก”

หญิงสูงวัยยกมือเหี่ยวๆ ขึ้นมาโบกไล่ ส่วนดอกแก้วได้แต่ตีหน้ามุ่ยทำปากขมุบขมิบ เพราะผู้เป็นป้าไม่เคยเข้าข้างเธอเลยสักครั้ง

“ป้าน่ะ...อย่างนี้ทุกที” บ่นงุ้งงิ้งเสร็จก็เดินกระฟัดกระเฟียดแยกออกไป

นางนวลมองตามหลังหลานสาวพร้อมกับส่ายหัวน้อยๆ ในความดื้อรั้นที่ชอบสร้างเรื่องปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน เพราะใจจริงนั้นนางไม่อยากให้ดอกแก้วไปข้องแวะกับหม่อมราชวงศ์พลวัชรสักเท่าไหร่ ในเมื่ออยู่คนละชั้นวรรณะกันแล้ว ควรจะแยกเสียให้เด็ดขาด ไม่ต้องเกี่ยวข้องกันเลยเป็นดีที่สุด

แต่ทว่าเหตุการณ์ที่ทั้งสองคนชอบปะทะคารมกันอยู่บ่อยๆ คงเป็นชะตากรรมเสียกระมัง

“อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ทำไงได้”

หญิงสูงวัยถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ อย่างพยายามปลงอนิจจัง...

เสียงฝีเท้าอาชาไนยตัวใหญ่ดังกุบกับย่ำไปตามถนนซึ่งทำจากหินศิลาแลง พลวัชรระบายยิ้มมุมปากและนึกขันในใจไปตลอดทาง หลังได้กำราบปราบพยศนางโจรผู้จองหองนั่น

พิษสงอันร้ายกาจที่สร้างปัญหาให้เขาอยู่ตลอดกลับต้องพ่ายแพ้สยบแทบเท้าอย่างศิโรราบเมื่อโดนจับโยนลงน้ำเช่นนั้น ยิ่งโดยเฉพาะเวลาที่เห็นเธอตะเกียกตะกายว่ายอยู่ในน้ำราวกับอึ่งอ่างกำลังโดนปลาชะโดไล่งาบ ก็ยิ่งทำให้เขาอดที่จะระเบิดเสียงหัวเราะดังๆ ออกมาเสียไม่ได้

เมื่อ ๒ ปีที่แล้วหลังเขาเรียนจบจากอังกฤษมาใหม่ๆ ยัยผู้หญิงชั้นไพร่คนนั้นต้องทำให้เกียรติยศของชายผู้สูงศักดิ์ ซึ่งเป็นถึงหม่อมราชวงศ์อย่างเขาต้องมัวหมองลงในชั่วพริบตา

ชายหนุ่มจำเหตุการณ์ครั้งนั้นได้ดี โดยวันนั้นเขาไปเที่ยวยังตลาดเพราะอยากซึมซับเอาบรรยากาศของเมืองไทยให้หายคิดถึงหลังจากไปร่ำเรียนอยู่ที่อังกฤษเสียหลายปี ซึ่งในขณะที่กำลังเดินเลือกซื้อของอยู่นั่นเอง เขาก็เห็นผู้ชายร่างท้วมคนหนึ่งกำลังทำท่าทางลับๆ ล่อๆ อยู่ข้างหญิงสาววัยดรุณี ดูจากสถานการณ์แล้ว ผู้ชายคนนั้นคงกำลังจะฉกฉวยเอาทรัพย์สินหรือประสงค์ร้ายเป็นแน่ เขาจึงรีบเข้าไปช่วยด้วยการดึงร่างเล็กๆ ของเธอเข้ามาหาเพื่อหลบหลีกให้พ้นจากพวกมิจฉาชีพ

“นี่เธอระวัง!”

“ว้ายทำอะไรน่ะ!” และยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยอะไร จู่ๆ หญิงสาวคนนั้นก็โวยวายดังลั่นขึ้นเสียก่อน

“ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต! นี่นายลวนลามฉันเหรอ!”

พลวัชรได้แต่ทำหน้าอิหลักอิเหลื่อกำลังจะอ้าปากอธิบาย หากแต่อีกฝ่ายกลับยิ่งร้องแรกแหกกระเชอหนักกว่าเดิม

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! เจ้าข้าเอ๊ย...ไอ้ผู้ชายที่แต่งตัวแบบผู้ดีคนนี้ มันคิดจะลวนลามฉัน!”

ได้ผลอย่างรวดเร็ว! สายตาหลายสิบคู่ของคนในตลาดต่างหันมามองเขาเป็นจุดเดียวกัน และไม่กี่อึดใจต่อมา ผักบ้าง ผลไม้บ้าง ของสดจิปาถะต่างๆ นานับชนิดก็ถูกระดมปาใส่คนที่ถูกเข้าใจผิด จนชายหนุ่มต้องรีบเผ่นหนีแทบไม่ทัน ทั้งเจ็บใจ ทั้งอับอายเป็นอย่างมาก

เขาได้แต่มองหน้ายัยผู้หญิงตัวแสบอย่างโกรธแค้นระคนชิงชัง เพราะนอกจากจะไม่รู้จักบุญคุณคนแล้ว ยังทำให้เขาอับอายขายหน้าอีก...

หม่อมราชวงศ์หนุ่มสลัดความคิดนั้นทิ้งก่อนจะควบม้าลัดเลาะเข้าสู่อาณาเขตของวังแสงจันทร์ พลางกระตุกบังเหียนให้ม้าหยุดวิ่งเมื่อถึงคอก ร่างสูงสง่ากระโดดลงอย่างคล่องแคล่วพร้อมกับยื่นสายแส้ส่งต่อไปยังคนเฝ้าคอก มือหนาขยับเสื้อสเวตเตอร์สีน้ำเงินที่ทำจากไหมพรมขนแกะเข้าหากันเล็กน้อย แล้วเดินสาวเท้ายาวๆ เข้าไปในตัววัง

หม่อมสร้อยฟ้าซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดเครื่องทองหยองก็ต้องหรี่ตามองบุตรชายตัวเองอย่างแปลกใจ หลังเห็นเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสเป็นพิเศษ

“ถูกใจอะไรมาล่ะชายวัชร ถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ราวกับทศกัณฐ์เห็นนางสีดาแบบนั้นล่ะหือ...”

เมื่อได้ยินประโยคสัพยอกของผู้เป็นมารดา พลวัชรจึงคลี่ยิ้มกว้างๆ ไพล่สองมือไปด้านหลังพร้อมกับยืดอกตึงผึ่งผายขึ้นดุจนักรบทันที

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับหม่อมแม่ แค่ไปจัดการขับไล่พวกหัวขโมยที่ชอบแอบเข้ามาหาผลประโยชน์ส่วนตัวในอาณาเขตวังของเราเท่านั้นเอง”

คิ้วเรียวทั้งสองข้างของหญิงสูงวัยขมวดจนชิดกัน งุนงงคล้ายจะถาม ชายหนุ่มจึงยิ้มหวานแล้วเอ่ยต่อ

“ก็ยัยตัวแสบดอกแก้วนั่นไงครับ วันนี้แอบเข้ามาเก็บผักบุ้งที่อยู่ริมคลองน้ำท้ายวังของเราอีกแล้ว ชายเลยต้องไปสั่งสอนเพื่อให้หลาบจำเสียบ้าง ไม่อย่างนั้นก็คงจะได้ใจกันพอดี”

พลวัชรเล่าวีรกรรมที่น่ายินดีของตนเอง ก่อนจะเดินไปนั่งพอยต์เท้าไขว่ห้างลงบนเบาะกำมะหยี่สีเลือดนกตัวยาวซึ่งอยู่ตรงข้ามกับหม่อมสร้อยฟ้า

“ชายวัชรนี่ก็กระไร กลัวอะไรไม่เข้าท่าเลยจริงๆ”

“ก็ต้องกลัวไว้ก่อนสิครับหม่อมแม่ ครั้งนี้อาจจะเป็นผักบุ้ง แต่ครั้งหน้าอาจจะมาฉกฉวยเอาทรัพย์สินในวังของเราก็ได้ ใครจะไปรู้...”

ได้ยินเช่นนั้น หม่อมสร้อยฟ้าก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ กับความเจ้าคิดเจ้าแค้นของคนเป็นลูก นางรู้ดีว่าพลวัชรถ้าได้ลองโกรธหรือเกลียดใครสักคน คงไม่มีวันเลิกราเป็นแน่ ยิ่งโดยเฉพาะกับดอกแก้วผู้ซึ่งทำให้เขาอับอายขายหน้ามาแล้ว ก็ยิ่งไม่มีทางจะลดราวาศอกเลยแม้แต่น้อย

“เอาเถอะลูก...อย่าไปรังแกเด็กแก้วเขาเลยนะ เรื่องมันแล้วไปแล้ว เขาออกจะน่าสงสารเสียด้วยซ้ำ ความเป็นอยู่ก็ค่อนข้างอัตคัดขัดสน ต้องหาเช้ากินค่ำ” ผู้เป็นแม่พูดปรามบุตรชายเอาไว้

พลวัชรตีหน้าขรึม เสมองไปทางอื่นครู่หนึ่งแล้วจึงเบือนหน้ากลับมาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจแกมห้วนนิดๆ

“ก็หม่อมแม่ให้ท้ายอย่างนี้นะสิครับ นังเด็กไพร่คนนั้นถึงได้กำเริบเสิบสานเข้าไปใหญ่” ดวงตาสีดำขลับดั่งนิลกาลของชายหนุ่มเปล่งประกายวาวโรจน์อย่างมีอารมณ์ เมื่อคิดว่าผู้เป็นมารดากำลังเมตตางูเห่าที่อาจจะมาแว้งกัดเอาได้ภายหลัง ร่างสูงสง่าจึงลุกพรวดขึ้นจากเบาะกำมะหยี่ แล้วรีบเดินลงส้นเท้าหนักๆ อย่างฉุนเฉียวไปยังห้องนั่งเล่นซึ่งอยู่ปีกตึกด้านซ้าย

เขากระแทกกายแกร่งลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่มด้วยสีหน้าขึงจัด พลางเสสายตามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทำไมเวลาที่เห็นหน้ายัยแสบนั่น เขาต้องรู้สึกหงุดหงิดและมีอารมณ์โกรธกรุ่นทุกที ใบหน้าอันจิ้มลิ้มบวกกับดวงตากลมโตแป๋วแหววเสมือนลูกกวางป่าที่กำลังหลงทาง เห็นแล้วมันน่าเข้าไปขย้ำคอให้แหลกสลายกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเสียจริงๆ!