บทที่ 4

มือหนาเกร็งแกร่งเอื้อมไปหยิบไปป์ซึ่งวางไว้อยู่บนโต๊ะตรงหน้า ก่อนที่มืออีกข้างจะหยิบยาเส้นจากกล่องใบเล็กยัดใส่ลงไปในไปป์นั้นครึ่งหนึ่ง แล้วก็จุดไฟสูบลมผ่านไปป์เบาๆ ให้เกิดการเผาไหม้ทีละน้อย ไปป์คือสิ่งที่หม่อมราชวงศ์หนุ่มใช้เพื่อผ่อนคลายเมื่อคราอารมณ์หงุดหงิดหรือขุ่นเคืองใจอะไรสักอย่าง

ร่างสูงสง่าลุกจากโซฟาเดินตรงไปยังหน้าต่าง พลางพ่นควันออกฉุยๆ พร้อมกับทอดสายตามองไปรอบๆ บริเวณสวนดอกไม้

ขณะนั้นเอง รถโฟล์คสีไข่ไก่คันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบตรงหน้าตึกใหญ่ ตามมาด้วยร่างโปร่งระหงสมส่วนดุจนางพญาของวิรัญญาในชุดกระโปรงยาวมินิสเกิร์ตสีปีกแมงทับ หญิงสาวขยับแว่นกันแดดอันโตขึ้นเหนือศีรษะ สยายผมไปด้านหลัง ก่อนจะเชิดหน้าตั้งก้าวฉับๆ เข้ามาในตัววัง

พลวัชรรู้จักกับวิรัญญาตั้งแต่ไปร่ำเรียนอยู่ที่เมืองนอก ทั้งคู่สนิทสนมกันเป็นอย่างมาก จนใครหลายๆ คนเชียร์ให้คบหาดูใจกัน แต่จนแล้วจนรอดกระทั่งเรียนจบ พลวัชรก็ยังคงขีดเส้นความสัมพันธ์กับเธอไว้เพียงแค่เพื่อนเท่านั้น หาได้รู้ไม่ว่าวิรัญญามีใจให้เขามาโดยตลอด และนับวันความรู้สึกนั้นก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนบางครั้งกลับกลายเป็นหึงหวง ไม่ว่าอิสตรีคนไหนที่เข้าใกล้ชายหนุ่ม มีหวังโดนเธอตะเพิดแหกกระเจิงไปทุกราย

“สวัสดีค่ะหม่อมป้า...”

วิรัญญากล่าวทักทายหม่อมสร้อยฟ้าพร้อมกับย่อตัวไหว้อย่างประดิดประดอยให้ดูดี หลังเดินเฉิดฉายเข้ามาถึงห้องโถงใหญ่ของวังแสงจันทร์

“สวัสดีหนูวิ” หญิงสูงวัยยิ้มละไมให้ แล้วผายมือไปยังเบาะกำมะหยี่ตรงหน้า “เชิญนั่งจ้ะ”

วิรัญญายกมือขึ้นไหว้เป็นเชิงขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้ามานั่งด้วยท่าทางสำรวม

“ไปไงมาไงจ๊ะหนูวิ” หม่อมสร้อยฟ้าเอ่ยถามเสียงนุ่ม

“วิมาหาคุณชายวัชรน่ะค่ะ” เสียงหวานตอบ หากทว่าดวงตากลับแอบลุกวาวเมื่อเหลือบไปเห็นสร้อยทอง จี้เพชร ต่างหู รวมถึงแหวนวงน้อยวงใหญ่ของหม่อมสร้อยฟ้าที่กำลังจัดแจงทำความสะอาดอยู่

วิรัญญาจับจ้องมองด้วยความตระการตา ซึ่งพอจะคะเนออกว่าเพชรนิลจินดาตรงหน้ามีมูลค่ามหาศาลเพียงใด โดยหาได้รู้ไม่ว่าการกระทำเช่นนั้น ตกอยู่ในเป้าสายตาอันเฉียบคมของหม่อมสร้อยฟ้าซึ่งลอบสังเกตปฏิกิริยาของหญิงสาวตลอดเวลา

“เดี๋ยวจะให้คนไปตามชายวัชรให้นะ” หม่อมสร้อยฟ้าพูดยิ้มๆ พลางวางสีหน้าเรียบเฉยโดยไม่ให้วิรัญญาระแคะระคายว่านางรู้เท่าทัน

“ขอบคุณค่ะหม่อมป้า”

จากนั้นหญิงสูงศักดิ์ก็กวักมือเรียกสาวใช้ให้รีบไปตามหม่อมราชวงศ์พลวัชรออกมาหาวิรัญญา

“รอสักครู่นะจ๊ะ” นางหันมาบอกเมื่อสั่งการคนใช้เรียบร้อยแล้ว อีกครู่ต่อมาร่างสง่างามของพลวัชรก็เดินองอาจออกมาจากตัวตึกด้านซ้าย

“อ้าววิ...” ชายหนุ่มเอ่ยทักอย่างแปลกใจเล็กน้อย

“ยังจำวิได้อีกเหรอคะ” วิรัญญาเปิดฉากทำหน้ากระเง้ากระงอดใส่ทันที

พลวัชรมีสีหน้าอึกอักเพราะขัดเขินกับการแสดงออกเชิงชู้สาวต่อหน้าผู้เป็นมารดา โดยลืมเตือนหญิงสาวไปว่านี่คือเมืองไทย กิริยาที่กระทำอยู่นั้นออกจะล่อแหลมในสายตาของคนรอบข้างที่ไม่ใช่ญาติหรือเพื่อนสนิท

“เชิญทางโน้นดีกว่าครับวิ”

ว่าแล้วหม่อมราชวงศ์หนุ่มก็เดินนำสาวสังคมชั้นสูงไปยังห้องนั่งเล่น ก่อนที่อีกฝ่ายจะรีบก้าวฉับๆ ตามไปอย่างไม่รีรอ

เมื่ออยู่ในที่รโหฐานสองต่อสอง วิรัญญาก็ไม่รอช้าที่จะโผเข้าซบอกแกร่งกำยำซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามของพลวัชรพร้อมกับออเซาะฉอเลาะปนจริตนิดๆ

“คิดถึงคุณชายจังเลยค่ะ ไม่ไปหาวิบ้างเลยนะ”

“ผมยุ่งๆ อยู่น่ะครับวิ พอดีช่วงนี้ต้องดูแลไร่และกิจการต่างๆ ให้กับหม่อมแม่”

“แหม...บ่าวไพร่ที่วังออกจะเยอะแยะไม่เห็นคุณชายต้องไปทำเองให้เหนื่อยเลยนี่คะ”

พลวัชรระบายลมหายใจออกมาฟืดใหญ่ๆ ก่อนจะยกมือไปเชยคางมนของหญิงสาวให้เงยขึ้น “ไม่ได้หรอกครับวิ ของของเราถ้าไม่ดูแลด้วยตัวเองแล้ว อาจจะมีพวกไม่หวังดีมาแอบฉกชิงไปได้นะครับ”

จบประโยคนั้น ใบหน้าขะมุกขะมอมของดอกแก้วก็แวบเข้ามาในหัวของหม่อมราชวงศ์หนุ่มอีกครั้ง ซึ่งพลวัชรก็ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเหมือนกันว่าทำไมช่วงนี้ยัยนั่นต้องมามีอิทธิพลกับเขานัก และนับวันความรู้สึกแบบนั้นก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนอยาก(ยาก)จะระงับเอาไว้

“ใครจะกล้าคะคุณชาย ถ้ามีจริงๆ คุณชายก็ให้ตำรวจจับพวกมันเข้าซังเตไปเลยสิคะ”

“ประมาทไม่ได้นะครับวิ สมัยนี้ไว้ใจใครได้ที่ไหน โดยเฉพาะพวกทำหน้าใสซื่อแต่ลับหลังกลับร้ายยิ่งกว่างูพิษ”

“แล้วคุณชายจะยุ่งอย่างนี้อีกนานไหมคะ วิมาทีไรคุณชายก็บอกไม่ว่างทุกที” วิรัญญาตีหน้ามุ่ยเป็นจวักตักแกง

“ก็คงอีกสักพักใหญ่แหละครับวิ”

“ถ้าอย่างนั้นคืนนี้เราไปหาเพลงฟังที่ไนต์คลับกันเถอะค่ะ คุณชายจะได้ผ่อนคลายไปในตัวด้วย” หญิงสาวช้อนตามอง ในขณะกระแซะกายเข้าหาอย่างออดอ้อน

“ได้สิครับ” พลวัชรพยักหน้าเป็นเชิงตกลง “เรื่องแค่นี้เอง”

“ถ้าเช่นนั้น วิจะรอที่บ้านนะคะอย่าลืมไปรับวิด้วยล่ะ” นิ้วเรียวสวยยกขึ้นไปแตะที่ปลายคางของชายหนุ่มพร้อมๆ กับที่ดวงตาคมเฉี่ยววาววับไปด้วยแรงเสน่หา

“ครับวิ” ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ

วิรัญญาจึงคลี่ยิ้มกว้างๆ จนหน้าบานเป็นกระด้ง ก่อนจะค่อยๆ เขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้มอย่างให้รางวัลฟอดใหญ่ แล้วขอตัวกลับเพื่อรีบไปแต่งองค์ทรงเครื่องให้พร้อมที่จะไปเที่ยวราตรีกับหม่อมราชวงศ์หนุ่มในคืนนี้...

ดวงอาทิตย์ทอแสงสีทองยามสายของวันใหม่...

หม่อมสร้อยฟ้าขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันอย่างนึกแปลกใจว่า ทำไมวันนี้บุตรชายของตัวเองถึงได้ตื่นสายผิดปกติ นางจึงสั่งจ้อนซึ่งเป็นคนรับใช้ให้รีบขึ้นไปดูพลวัชร เด็กหนุ่มน้อมรับคำสั่งก่อนจะกระวีกระวาดขึ้นไปทันที แล้วอีกไม่กี่นาทีก็กลับลงมารายงานหม่อมสร้อยฟ้า

“คุณชายบอกให้กระผมเอายาขึ้นไปให้ขอรับ”

“ชายวัชรเป็นอะไรรึ?”

“เห็นว่าเมาค้างน่ะขอรับหม่อม”

ได้ยินเช่นนั้นหม่อมสร้อยฟ้าถึงกับระบายลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วจึงซักถามต่อ

“เมื่อคืนคุณชายกลับมากี่โมงกี่ยาม”

“กลับมาตอนประมาณยามสองขอรับ”

“กลับมายามสอง!” หญิงสูงศักดิ์เลิกคิ้วสูง ก่อนจะส่ายหัวไปมาระอาหนักๆ “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะขึ้นไปดูเขาเอง”

ว่าแล้วหม่อมสร้อยฟ้าก็เดินไปหยิบเครื่องยา และเยื้องย่างขึ้นบันไดไปยังชั้นบนซึ่งเป็นห้องนอนของบุตรชาย

“ชายวัชรเป็นอย่างไรบ้างลูก”

พลวัชรค่อยๆ ปรือตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเรียกของผู้เป็นมารดา

“ครับหม่อมแม่...”

“แม่เอายามาให้จ้ะลูก”

หม่อมราชวงศ์หนุ่มรับยาจากหม่อมสร้อยฟ้า พลางค่อยๆ ส่งเข้าปากตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปรินน้ำในเหยือกใส่แก้วแล้วยกขึ้นดื่มตามทันที

“ขอบคุณครับหม่อมแม่”

“แล้วนี่จะตื่นไหวหรือเปล่าลูก”

“ไหวครับหม่อมแม่ ขอชายนอนพักสักประเดี๋ยว อาการเมาค้างก็คงจะหายดี”

“อืม” นางพยักหน้าน้อยๆ “ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย แม่ว่าวันนี้จะให้ชายพาไปตรวจความเรียบร้อยที่ตลาดเสียหน่อย”

“ตะ...ตลาด!!??” พลวัชรอุทานออกมาเหมือนขยาด อาการเมาค้างของเขาแทบหายเป็นปลิดทิ้ง

ผู้เป็นแม่ขมวดคิ้วมุ่น หรี่ตามองบุตรตัวเองด้วยความสงสัยใคร่รู้

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะชายวัชร”

“หม่อมแม่ให้จ้อนไปเป็นเพื่อนไม่ได้หรือครับ”

“ฮื้อ...ชายวัชรนี่ จะให้บ่าวไพร่ไปแทนได้ยังไง แม่อยากให้ชายนั่นแหละไปด้วยตัวเอง ตลาดนั่นมันเป็นสมบัติของตระกูลเรา ชายต้องไปดูแลให้ถ้วนถี่ เผื่อจะได้มีหนทางปรับปรุงหรือพัฒนาให้มันดูเจริญยิ่งขึ้น”

“แต่ว่า...” ชายหนุ่มอึกอักพร้อมกับทำสีหน้ายุ่งยาก

“ไม่มีแต่นะลูก” นางพูดอย่างประกาศิตแกมบังคับ “งั้นเอาเป็นว่าบ่ายๆ แม่จะให้จ้อนมาปลุกอีกทีก็แล้วกัน”

หม่อมสร้อยฟ้าสรุปเสร็จสรรพ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องของพลวัชรไป ทิ้งให้ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาดังฟู่อยู่คนเดียวบนเตียงนอน มือหนายกขึ้นก่ายหน้าผาก เขาไม่อยากไปสถานที่แห่งนั้นเลย เพราะความทรงจำที่เคยอับอายขายหน้าครั้งเก่ามันยังคงชัดเจนอยู่ในสมองซีกขวาอย่างไม่เจือจาง!