Share

บทที่ 2

Author: ลุงผู้ผ่านร้อนผ่านหนาว
แม้จะมีกระโปรงกั้น แต่ฉันก็ยังรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิจากร่างกายของเขา ร่างกายช่างแข็งแกร่งและทรงพลังเหลือเกิน ส่วนที่นูนหนาออกมานั้น ชวนให้จินตนาการว่าภายในคงซ่อนความมหึมาไว้เป็นแน่แท้

ฉันโก่งตัวเล็กน้อย เม้มปากแน่นสุดความสามารถ เพื่อสะกดมิให้เสียงใดเล็ดรอดออกไป

ในเวลานั้น ร่างสูงใหญ่กำยำของเขาก็ได้โอบและบดบังตัวฉันไว้ในมุมอับริมหน้าต่างอย่างมิดชิด ทำให้ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงไม่สังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ เลย

ภายใต้การกักกั้นของเขา ฉันทำได้เพียงแค่ก้มหน้าด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ พยายามแยกเรียวขาออกจากกัน และใช้สองมือยันกับหน้าต่างอย่างทุลักทุเลเพื่อรักษาการทรงตัว

"ปล่อย... ปล่อยฉันเถอะค่ะ..."

เดิมทีคิดว่าเขาจะผละออกจากตัวฉัน แต่ไม่เลย เขากลับแนบชิดกว่าเดิม มือใหญ่ที่เห็นข้อกระดูกชัดเจนเริ่มลูบไล้ไปตามเรือนร่างของฉัน

"อื้อ..." ฉันไม่อาจยับยั้งเสียงครางแผ่วเบาตามสัญชาตญาณได้

การสัมผัสจากมือใหญ่นั้นมีจังหวะที่หนักเบาสลับกัน แม้ใจจะปฏิเสธ แต่เรือนร่างกลับซื่อสัตย์อย่างยิ่ง ความร้อนรุ่มแล่นไปทั่วตัว ถูกกระตุ้นจนเตลิดไปในเวลาอันสั้น

ถึงยังไง เขาก็เป็นคนแปลกหน้าที่อยู่ตรงหน้า ฉันจะทรยศสามีแล้วทำเรื่องต่ำทรามเช่นนี้ได้ยังไงกัน...

"คุณผู้หญิงครับ คนขับรถเมล์คนนี้ขับไม่ค่อยดี ให้ผมโอบคุณไว้จะปลอดภัยกว่านะ"

ระหว่างที่พูด เขาก็เริ่มบีบนวดบั้นท้ายอวบอิ่มของฉัน ค่อย ๆ ขยำราวกับกำลังนวดแป้ง ความเสียวซ่านอันน่าอับอายนี้ทำให้ฉันสั่นสะท้านไม่หยุด

อุณหภูมิที่ร้อนผ่าวจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านเข้ามา ทำให้ฉันไม่อาจห้ามบั้นท้ายไม่ให้สั่นไหวได้

ฉันแอบเหลือบมองไปที่ร่างกำยำที่โค้งมนงดงาม ปีศาจตัวน้อยในใจเริ่มกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

ผู้ชายคนนี้หล่อมาก! แมนมาก!

เขาบีบนวดบั้นท้ายงามงอนของฉันอย่างรุนแรง ออกแรงแยกกลีบเนื้อออกจากกัน แล้วหยอกล้อกับเนื้อก้นที่อ่อนนุ่ม ให้มันเปลี่ยนรูปไปตามแรงปรารถนา

ฉันกัดฟันแน่นสุดชีวิต พร้อมกับแอ่นอกที่ชื้นเหงื่อขึ้น เพื่อต่อต้านความรู้สึกเสียวซ่านอย่างรุนแรงที่ซึมลึกเข้าสู่จิตวิญญาณ

ทว่ามันไม่เป็นผลเลยแม้แต่น้อย อาจเพราะฉันหิวกระหายมานานเกินไป ปฏิกิริยาของร่างกายจึงรวดเร็วและรุนแรงอย่างยิ่ง เมื่อกระแสความร้อนพุ่งพล่านออกมาจากภายใน แก้มของฉันก็เห่อแดงขึ้นทันที

ตายจริง ตัวฉันนี่หิวกระหายขนาดนี้เลยเหรอ ถึงได้ปล่อยขนาดนี้...

ไม่นานนักเขาก็รับรู้ได้ผ่านฝ่ามือ เขาหัวเราะในลำคอแผ่วเบา แล้วใช้มือข้างหนึ่งกระชากกระโปรงสั้นของฉันขึ้นไปถึงเอว เผยให้เห็นผิวขาวผ่อง ขณะที่อีกมือก็ล่วงล้ำเข้าไปในหว่างขาอย่างเต็มที่

"อา..."

แรงกระตุ้นอันมหาศาลที่เกิดขึ้นฉับพลัน ทำให้ฉันส่งเสียงครวญครางออกมาอย่างทนไม่ไหว

ฉันหลงใหลความรู้สึกที่ถูกพิชิตโดยชายหนุ่มรูปหล่อคนนี้ ความอิ่มเอมที่ยากจะบรรยายทำให้ฉันต้องเบิกตาโพลงจนเห็นตาขาว และมีน้ำลายใส ๆ หยดลงมาจากมุมปาก

เสียงกระซิบยั่วยวนของเขาดังอยู่ใกล้ต้นคอ "พี่สาวครับ พี่สวยจัง พี่ต้องการผมไหม?"

ฉันพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของเขา แต่กลับถูกเขากอดรัดไว้แน่นกว่าเดิม

ชายหนุ่มโน้มศีรษะลงมาถูไถข้างหูฉัน ลิ้นที่หยาบหนาของเขาเลียวนอยู่บริเวณช่องหู "ต้องการไหม?"

ต้องสารภาพตามตรงว่าความต้องการนั้นมันรุนแรงจนเกินต้านทาน ราวกับมีแมวน้อยนับพันตัวกำลังตะกุยอยู่บริเวณหว่างขาอย่างบ้าคลั่ง!

ผู้ชายตรงหน้าทั้งหนุ่ม ทั้งหล่อ และแข็งแรงขนาดนี้ ใครกันจะทนไหว?

ฉันทั้งอับอายและกระดากใจ แต่เปลวเพลิงแห่งราคะที่พวยพุ่งจากช่องท้อง ก็ได้เผาผลาญความมีเหตุผลจนสิ้น จนฉันใกล้จะระเบิดอยู่รอมร่อ...

น่าเสียดายที่นกเขาของสามีฉันมันดันไม่ขัน...

"ดูท่าแล้วพี่คงไม่ได้สุขสมมานานแล้วสินะ!"

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันก็สัมผัสได้ว่าบั้นท้ายผายผึ่งนั้นกำลังปะทะเข้ากับบางสิ่งอย่างที่ทั้งแข็งและใหญ่เข้า

ฉันควรจะผลักไสเขาออกไป แต่กลับคลายเรียวขาที่หนีบไว้โดยอัตโนมัติ เลือดในกายพลุ่งพล่าน ราคะนั้นทนทานได้ยากยิ่ง แต่ฉันก็ยังพยายามที่จะเคลื่อนบั้นท้ายออกจากพื้นที่ผิดบาปนั้น

ยิ่งฉันพยายามหนี ชายคนนั้นก็ยิ่งกล้ามากขึ้น

เขาสอดนิ้วเข้าไปเกี่ยวกับกางเกงในจีสตริงที่เปียกชื้นของฉัน แล้วกระชากมันลงมา ส่วนที่ลับที่สุดจึงถูกเปิดเผยอย่างไม่มีอะไรปิดกั้น

จากนั้นเขาก็ออกแรงใช้สองมือแยกบั้นท้ายของฉันออกจากกัน แล้วดันร่างกายที่ร้อนผ่าวและแข็งแกร่งของเขาเข้าประชิด...
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เสน่หาบนรถเมล์   บทที่ 9

    ความคิดนี้ท่วมท้นไปทั่วสมอง ทรมานจนฉันแทบคลุ้มคลั่ง ไม่นะ ไม่นะ! สติบอกว่าห้ามเด็ดขาดฉันพยายามผลักเขาออก แต่ก็ไร้ประโยชน์"วี่เฟย คุณไม่ต้องการจริง ๆ เหรอครับ? คลิปส่วนนี้เราก็แค่ตัดออกไปก็ได้ ไม่ต้องให้สามีคุณเห็นหรอก..." เขาค่อย ๆ พูดให้ฉันยอมคำพูดเหล่านั้นเต็มไปด้วยการยั่วยวนที่ไม่มีที่สิ้นสุด จนฉันทนไม่ไหวฉันโน้มตัวเข้าไปจูบอย่างเต็มใจ ถูกเขาย่ำยีอย่างหนักหน่วง ความละอายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแต่ความคลั่งไคล้ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังขึ้นข้างหู ฉันตกใจจนตัวหด พอเงยหน้ามองก็พบว่าเป็นสามีที่มาถึง!ในมือของเขามีโทรศัพท์มือถือที่กำลังยกขึ้น ซึ่งได้บันทึกภาพน่าอับอายของฉันกับชุยฮ่าวไว้หมดแล้ว"สวี่เฟย! เธอมันผู้หญิงเลว! กล้าแอบมาเล่นชู้ลับหลังฉัน ในที่สุดฉันก็จับได้สักที หย่า! เราต้องหย่ากันเดี๋ยวนี้!"ฉันตื่นตระหนก สามีรู้ที่นี่ได้ยังไงกัน? ฉันพยายามจะอธิบาย แต่ก็ไม่มีโอกาส สามีกระชากประตูออกไปทันทีน้ำตาแห่งความสิ้นหวังรินไหลจากหางตา ฉันแค่ต้องการถ่ายคลิปนวดเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อกระตุ้นสามี แต่กลับต้านทานการยั่วยวนไม่ได้ จนมีสัมพันธ์กับชุยฮ่าว และถูกสามีจับได้คาต

  • เสน่หาบนรถเมล์   บทที่ 8

    ไหล่ของสามีกระตุกเล็กน้อย ด้วยความเข้าใจที่ฉันมีต่อเขา นั่นหมายถึงเขากำลังโกรธอาจเป็นเพราะเขาคิดว่าชุยฮ่าวเป็นแขก จึงไม่ได้แสดงออกมาเขาเป็นผู้ชายที่หวงของเอามาก ๆ ไม่ว่าจะเป็นของส่วนตัวใด ๆ ก็ตาม เขาจะไม่ยอมให้คนอื่นแตะต้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ชายคนอื่นฉันเดินไปทำอาหารในครัว ปล่อยให้ชุยฮ่าวนั่งพูดคุยกับสามีบนโซฟา และชะโงกหน้าออกมาสังเกตการณ์เป็นครั้งคราวเดิมทีคิดว่าชุยฮ่าวจะพูดในสิ่งที่ฉันกำชับไว้ และจะทำให้สามีทะเลาะกันจนเกิดความหึงหวง ทว่าผลที่ได้กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแปลกจริง ๆ หรือว่าสามีที่เคยหวงของมากได้เปลี่ยนไปแล้ว?บนโต๊ะอาหาร ทั้งสองคนไม่แสดงอาการผิดปกติใด ๆ ชุยฮ่าวตักข้าวทานเพียงไม่กี่คำก็ขอตัวกลับแม้แต่สามีก็ไม่ได้เอ่ยถามถึงเรื่องนี้ และฉันก็ไม่กล้าที่จะเริ่มพูดก่อนฉันรู้สึกตะหงิด ๆ ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ก็คว้าเอาแก่นสารไม่ได้เที่ยงคืน ในที่สุดฉันก็หาเวลาคุยกับชุยฮ่าวทางไลน์ เพื่อสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นชุยห่าวแสดงความจนใจ "สวี่เฟย สามีคุณรับมือยากจริง ๆ คำพูดที่ผมพูดไปนั้น ผู้ชายคนไหนก็ทนไม่ได้ แต่เขากลับไม่รู้สึกรู้สา ผมเดาว่าเขาน่าจะเป็นพวกร

  • เสน่หาบนรถเมล์   บทที่ 7

    ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์บนรถเมล์ก็ผุดขึ้นในความคิด ผู้ชายที่เปี่ยมด้วยฮอร์โมนคนนั้น และนามบัตรที่ยับยู่ยี่...ดูเหมือนเขาจะเป็นหมอด้วย หากขอความช่วยเหลือจากเขา การร่วมมือกันก็คงจะราบรื่นยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่านี่เป็นแผนที่ดี ฉันค้นนามบัตรจนเจอ แล้วกรอกเบอร์โทรศัพท์เพิ่มไลน์ของเขา พร้อมทั้งรอคอยอย่างร้อนรนที่จริงตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว อีกฝ่ายน่าจะหลับไปแล้ว การรอคอยของฉันคงไร้ความหมายแต่ฉันนอนไม่หลับ นอกจากรอแล้วจะให้ทำอะไรได้อีกล่ะ?ผ่านไปไม่กี่นาที หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบ อีกฝ่ายอนุมัติคำขอเป็นเพื่อนแล้วชุยฮ่าวถาม "คนสวย ดึกป่านนี้มีอะไรกับผมเหรอครับ วันนั้นคุณเดินจากไปอย่างใจดำผมนึกว่าคุณไม่ชอบผมซะอีก!"คำพูดเหล่านี้เผยให้เห็นความรู้สึกที่พลุ่งพล่าน ฉันต้องเม้มปากแน่นเพื่อสะกดจิตใจที่ไหวหวั่นไว้ ฉันมาหาเขาไม่ใช่เพื่อสานต่อเรื่องบนรถเมล์ แต่มาขอความช่วยเหลือ!ในเมื่อต้องพึ่งพาเขา ฉันจึงเล่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับสามีทั้งหมด พร้อมทั้งยื่นข้อเสนอที่ต้องการสามีไม่ใช่คนโง่ ถ้าฉันสุ่มหาผู้ชายคนไหนมาช่วย เขาก็ไม่มีทางเชื่อทางด้านชุยฮ่าวเงียบหายไปครึ่งชั่วโมง ฉันนึกว่าเขาหลับ

  • เสน่หาบนรถเมล์   บทที่ 6

    ประวัติการเข้าชมเว็บไซต์ยิ่งทำให้ฉันตกตะลึง เขาค้นหาข้อความว่า "ผมรักภรรยา แต่กลับไม่มีอารมณ์ทางเพศกับเธอ แต่ชอบไปสวีตกับเพื่อนร่วมงานผู้ชายแทน...""สามีแต่งงานแล้วกลายเป็นรักร่วมเพศ จะบอกภรรยาอย่างไรดี?""จะปกปิดภรรยาได้อย่างไร ว่าตัวเองกลายเป็นรักร่วมเพศไปแล้ว?"เมื่อหวังเฟยกลับไป ฉันทำความสะอาดห้อง และพบกระดาษทิชชูใช้แล้วจำนวนหนึ่งในถังขยะ แถมยังมีถุงยางอนามัยใช้แล้วอีกสองชิ้นเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฉันก็ทั้งอับอายและโกรธแค้น เกิดความรู้สึกพ่ายแพ้ขึเนมาอย่างอธิบายไม่ถูกสามีเปลี่ยนไปไวขนาดนี้ได้ยังไง เขาต้องมีสัมพันธ์กับหวังเฟยอย่างแน่นอน แถมยังมีเพศสัมพันธ์กันอีกด้วยพูดไปแล้วก็น่าขำ ถ้าฉันแพ้ให้กับผู้หญิงคนอื่น ฉันคงจะทำใจได้มากกว่านี้การนอกใจกับผู้ชายด้วยกันถือเป็นการนอกใจหรือเปล่านะ? ฉันค้นหาประเด็นนี้ในอินเทอร์เน็ต พบว่ามีผู้หญิงไม่น้อยที่เจอสถานการณ์คล้ายกัน และยังมีคำแนะนำจากจิตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งส่วนใหญ่ระบุว่า รสนิยมทางเพศที่ผิดแปลกเช่นนี้รักษาไม่หาย และจัดเป็นเรื่องทางพันธุกรรมแต่ก็มีแพทย์ส่วนน้อยที่เชื่อว่าสถานการณ์นี้สามารถย้อนกลับได้ โดยต้องอาศัยความร่วมมืออย

  • เสน่หาบนรถเมล์   บทที่ 5

    ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกผิดปกติ มีบางอย่างกำลังถูไถขาฉันอยู่ใต้โต๊ะ เมื่อฉันเลี่ยงหนี เขาก็ตามมาอีกครั้ง สุดท้ายก็เหิมเกริมขึ้นเรื่อย ๆ จนเกือบจะแตะถึงบริเวณขาอ่อนสามีนั่งอยู่ทางซ้าย ส่วนหวังเฟยนั่งอยู่ทางขวา และสิ่งที่กำลังถูกถูไถคือขาข้างขวาของฉันบนโต๊ะอาหารมีเพียงเราสามคนเท่านั้น คนที่ลวนลามฉันในตำแหน่งนี้ย่อมไม่ใช่สามีอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงเหลือเพียงหวังเฟยคนเดียวฉันเหลือบมองเขาด้วยความโกรธปนอาย หวังเฟยสบตาฉัน แต่ก็ยังคงได้ทีและได้ใจ ทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพื่อนร่วมงานของสามีเป็นพวกโรคจิตที่ไร้ความยับยั้งชั่งใจอย่างนั้นเหรอ!ทว่าสำหรับฉันแล้ว มันกลับเป็นความเจ็บปวดที่เต็มไปด้วยความสุข เขาเข้าใจผู้หญิงดีจริง ๆ ถึงขนาดกำลังนวดคลึงบริเวณสวนเล็ก ๆ ระหว่างขาฉันฉันทั้งรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมา แล้วยังรู้สึกสบายอย่างแปลกประหลาด และมีความเสียวซ่านจากการแอบทำเกิดขึ้นมาอีกด้วย"ที่รัก ทำไมหน้าแดงขนาดนั้น ร้อนหรือเปล่า?" สามีสังเกตความผิดปกติของฉัน และเอ่ยปากถามด้วยความเป็นห่วงทันทีด้วยความตื่นตระหนก เสียงพูดของฉันจึงสั่นเครือ "คะ... ค่ะ นิดหน่อย"ฉันไม่กล้าที่จะเปิดเผยเรื่องนี

  • เสน่หาบนรถเมล์   บทที่ 4

    ต่อให้เป็นเพื่อนร่วมงาน ก็เป็นผู้หญิง ทำไมถึงพาเข้าบ้านโดยไม่ขออนุญาตกันล่ะ?แถมพอนึกดูให้ดี รูปร่างของผู้หญิงคนนี้ก็คล้ายคลึงกับคนที่ฉันเห็นบนรถเมล์ มันต้องเป็นคนเดียวกันแน่ ๆยังไม่ทันที่ฉันจะได้เปิดฉากโจมตี หวังเฟยก็ยื่นมือขวามาทางฉัน พร้อมจ้องมองอย่างยิ้มแย้ม "สวัสดีค่ะพี่สะใภ้ ขอรบกวนทำงานที่บ้านพี่หน่อยนะคะ"โบราณว่าไว้ ยื่นมือยิ้มแย้มไม่ควรกระทำ ทว่าในสายตาฉัน เขาคือเมียน้อย ฉันจึงเจตนาไม่จับมือ แล้วหันไปถามสามี "ทำไมคุณถึงพาผู้หญิงคนอื่นเข้าบ้าน โดยไม่ขออนุญาตฉันก่อน?"สามีดูอึดอัดขึ้นมาทันที ขณะที่หวังเฟยกลับหัวเราะคิกคักปิดปาก ทำท่าทางเหมือนกำลังดูละครสนุก ๆ ซึ่งยิ่งทำให้ฉันโมโหยิ่งกว่าเดิม"หัวเราะอะไร?" ฉันถลึงตาใส่ ความโกรธทำให้ฉันอยากจะข่วนใบหน้าของเธอให้เป็นรอยไม่นาน สามีก็อธิบาย "ที่รัก คุณเข้าใจผิดแล้ว หวังเฟยเป็นเพื่อนซี้ของผม ถึงแม้เขาจะดูสำอางไปบ้าง แต่จริง ๆ แล้วเขาเป็นผู้ชาย!"สามีเชยคางหวังเฟยขึ้น ทำให้เห็นลูกกระเดือกที่มีขนาดพอดีเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ หวังเฟยถึงกับยื่นบัตรประชาชนให้ฉันดู เขามีอายุ 26 ปี และเป็นผู้ชายจริง ๆทำไมถึงมีผู้ชายที่สำอางขนา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status