คำนำนักเขียน+ปฐมบท

คำนำนักเขียน

สวัสดีนักอ่านที่รักทุกท่าน พบกับนิยายเซตอีกแล้ว นิยายเรื่องสองบุปผานี้เป็นแนวรักโรแมนติกเหมือนเดิม   เป็นเรื่องราวของสองพี่น้องฝาแฝดที่ต้องเติบโตในครอบครัวที่พ่อแม่ตัดขาดแยกทางอย่างไม่หวนกลับ

คนหนึ่งใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงกลายเป็นสตรีดีงาม ส่วนอีกคนไปอยู่ในยุทธจักรกลายเป็นสตรีดิบเถื่อน

เมื่อพี่น้องเติบโตกลับมีเหตุให้สลับตัวกัน

เล่มนี้เป็นเรื่องราวของบุปผาคนน้อง สตรีผู้เปรียบเหมือนดอกไม้เพลิงพร้อมแผดเผา

เหตุการณ์เริ่มต้นจาก พี่สาวของนางมีคู่หมั้นแสนดี เป็นบุรุษผู้พรั่งพร้อมในสายตาผู้คน แต่แท้จริง เขาเป็นเพียงบุรุษลวงโลกที่คิดเก็บพี่สาวเอาไว้ใช้งานหนักหลังเรือน              ส่วนเขาแค่ครองรักกับใครอีกคนที่ซุกซ่อนอย่างอิ่มเอม

พี่สาวเป็นสตรีอ่อนแอถูกรังแกเอาเปรียบได้ง่าย            มีอะไรก็กล้ำกลืนฝืนทนอยู่คนเดียว พอนางรู้เข้าจึงไม่ยอมให้พี่สาวแต่งกับคู่หมั้นผู้นี้  ทว่าความสัมพันธ์สองสกุลมั่นคงยากสั่นคลอน  การตัดขาดจึงไม่ง่าย ด้วยเหตุนี้นางจึงตัดสินใจทำบางสิ่ง เพื่อถอนหมั้นแทนพี่สาว

ปัญหาเก่าผ่านพ้น แต่ปัญหาใหม่ที่ได้รับกลับจัดการไม่ง่ายดายนัก

การมีคู่หมั้นคู่หมาย ชีวิตช่างวุ่นวาย...

ปฐมบท

ใต้ม่านโปร่งที่โบกพลิ้วผะแผ่วเผยให้เห็นภาพหนึ่งบนเตียงนอนหนานุ่มภายในห้องพักพิเศษของโรงเตี๊ยมยู๋อี้

บุรุษหนุ่มร่างเปลือยเปล่าที่มีสัดส่วนสมบูรณ์แบบค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นนั่ง หลังจากผ่านช่วงเวลาพายุอารมณ์ที่ทำมึนงงเนิ่นนานจนในที่สุดก็ได้สติกลับคืนมา  มิรู้เช่นกันว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร หากแต่ความรู้สึกหวามไหวที่เกิดขึ้นคือสิ่งที่ยังคงกำซาบซึมลึกไปถึงกลางใจอย่างไร้สาเหตุ

ผิวขาวนุ่ม รูปร่างอวบอิ่มที่ควรซุกซ่อนใต้ชุดรัดกุม แพขนตาที่ปกติมักนิ่งสงบมิเคยกระพือไหว ดวงตาเรียวยาวที่เดิมทีปกคลุมด้วยความเยือกเย็นลุ่มลึกแลดูไร้ความรู้สึกใด ทั้งหมดของสตรีผู้นั้นเขาเพิ่งได้มีโอกาสเห็นในมุมมองที่แตกต่างออกไป

สตรีที่เดิมทีสุขุมเงียบขรึมจืดชืดไร้เสน่ห์ไม่น่าสนใจยิ่งไม่มีสิ่งใดน่าจดจำสำหรับเขากลับเผยความเร่าร้อนและออดอ้อนที่ดุดันปานนั้น

นางเหมือนเปิดเปลือยอีกตัวตนที่ซ่อนเร้น

ยามสบตากลมโตที่ร้อนแรงปานเพลิงคู่นั้นยังให้ความรู้สึกเสมือนถูกดึงดูดจากฤทธิ์ที่หวานเชื่อมของน้ำผึ้งหยาดเยิ้มออกมาอย่างน่าแปลกใจ

ทุกรสสัมผัสจากผิวเนื้อเนียนละเอียดผ่านเนื้อแกร่งล้วนตราตรึง ความร้อนผะผ่าวที่ส่งผ่านให้กันล้วนน่าจดจำ

แววตาคมดำขลับที่เพลิงอารมณ์มอดดำลงแล้วคู่นี้เหลือบมองมัดกล้ามกำยำของตนที่มีรอยฟันขบกัดเล็กๆ  ก่อนค่อยๆ กวาดมองไปทางที่นอนยับย่นด้านข้าง

ตรงนั้นมีรอยเลือดสีแดงประทับอยู่อย่างโดดเด่น

อันที่จริงนางควรบีบน้ำตาร้องไห้ฟูมฟาย ให้เขาต้องรับผิดชอบชั่วชีวิตมิใช่หรือไร ไยเอ่ยปากขอโทษยกใหญ่

“พี่ชาย ข้าไม่ได้ตั้งใจ ท่านอย่าถือสาหาความเลย หากเจอหน้า ก็ไม่ต้องทักทายข้านะ ลืมมันไปซะ”

พูดพลางกระโดดจากเตียงอย่างว่องไวราวแมวป่า สวมเสื้อผ้าที่เพิ่งถอดครบทุกชิ้นแล้ววิ่งหายไปไม่เหลียวหลัง

“...”

นางไปแล้ว...

ไร้การเรียกร้อง ไม่กล่าวแม้คำลา

ทิ้งไว้เพียงคราบเลือดที่หยาดหยดจากกลีบบุปผา

มุมปากบุรุษค่อยๆ ยกโค้งเกิดเป็นรอยยิ้มบาง บันดาลให้ใบหน้าหล่อเหลาแลดูเย้ายวนใจเป็นพิเศษ

ดวงตาคู่คมเห็นเพียงพู่ห้อยเอวขนนกสีฟ้าที่ตกอยู่             

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้ไม่อ้างอิงประวัติศาสตร์ชาติใด

ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง

ทุกตัวอักษรเกิดจากจินตนาการทั้งหมด

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ขอให้ทุกท่านมีความสุขและสนุกกับจินตนาการ

ด้วยรัก