เสน่หาบุปผาวสันต์ (คู่หมั้นคู่หมาย)

เสน่หาบุปผาวสันต์ (คู่หมั้นคู่หมาย)

last updateDernière mise à jour : 2026-07-24
Par:  LiHongEn cours
Langue: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 Note. 1 commentaire
113Chapitres
1.8KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

การมีคู่หมั้นคู่หมาย ชีวิตช่างวุ่นวาย หาความสงบสุขมิได้ *** เพราะต้องการช่วยพี่สาวจัดการกำจัดคู่หมั้นเจ้าชู้ให้พ้นทาง นางจึงพลาดพลั้งไปกับความสัมพันธ์ที่ยากจะปฏิเสธ ทั้งที่แน่ใจว่าเราไม่รู้จักกันและไม่มีเหตุใดต้องสานสัมพันธ์ต่อจากวันนั้น ทว่ายิ่งหนีเหมือนยิ่งเจอ ยิ่งปฏิเสธยิ่งกลายเป็นพัวพันไร้หนทางให้เอ่ยปากไม่ยอมรับ "เจ้าไม่ใช่สตรีที่ขืนใจข้าวันนั้นจริงหรือ?" "ไม่ใช่แน่นอน ท่านจำคนผิดแล้ว" "เช่นนั้นเจ้าเป็นใครอย่าบอกว่าคือน้องสาวฝาแฝด" หญิงสาวอึ้ง หากบอกว่าใช่นั่นคือยอมรับ หากบอกว่าไม่นั่นคือใส่ร้ายพี่สาวตัวเองชัดๆ แย่แล้ว... ชายหนุ่มไม่สนอาการบื้อใบ้ จะใช่หรือไม่ นางตรงหน้าย่อมไม่ผิดตัว "เจ้าต้องรับผิดชอบข้าตลอดชีวิต..."

Voir plus

Chapitre 1

เกริ่นนำ

الساعة الحادية عشرة ليلًا.

كنتُ أركض ليلًا في حديقة المبنى حيث يسكن أخي.

فجأةً سمعتُ من بين الشجيرات صوت رجلٍ وامرأة يتحدّثان همسًا.

"رائد، كنتَ تقول إنك في البيت بلا مزاج؛ جئتُ معك إلى هنا، فلماذا ما زلتَ على الحال نفسها؟"

ما إن سمعتُ حتى أدركتُ أن الصوت لزوجة أخي هناء.

ألم يخرج أخي وهناء لتناول العشاء؟ كيف ظهرا في الحديقة، بل بين الشجيرات؟

مع أنني لم أواعد فتاةً من قبل، فقد شاهدتُ كثيرًا من المقاطع التعليمية، وفهمتُ فورًا أنهما يبحثان عن إثارة.

لم أتوقع أن يكون أخي وهناء بهذه الجرأة! في الحديقة… يا لها من مجازفة.

لم أتمالك نفسي وأردتُ أن أتسمّع.

هناء جميلة وقوامُها رائع، وسماعُ صرخاتها حلمٌ طالما راودني.

زحفتُ على أطراف أصابعي إلى جانب الشجيرات ومددتُ رأسي خلسة.

فرأيتُ هناء جالسةً فوق أخي، وإن كانت تدير ظهرَها لي، إلا أن انسياب ظهرها كان آسرًا.

على الفور جفّ حلقي واشتعل جسدي وشعرتُ بالإثارة.

أمام امرأةٍ بهذه الإغراءات تعثّر أخي قليلًا: "هناء، أنا… الأمر غير ممكن."

ثارت هناء عليه قائلةً: "لا أمل فيك! في الخامسة والثلاثين وهكذا؟ ما نفعك إذن؟ حتى لو كان الأمر غير ممكن، ألا تُخرج شيئًا نافعًا؟ ولا حتى ذلك! فكيف أنجب؟ إن بقيتَ هكذا فسأبحث عن غيرك! إن كنتَ لا تريد أن تصير أبًا فأنا ما زلتُ أريد أن أصير أمًّا."

سحبت هناء بنطالها غاضبةً وخرجت.

ارتعبتُ ولذتُ بالفرار.

لم تمضِ برهة حتى سمعتُ أن هناء قد عادت.

أغلقت الباب بقوة فدوّى صوته، فقفز قلبي من الفزع.

ربَّتُّ على صدري في خلوّتي وأنا أفكر: يا لهول ما رأيت؛ لم أظن أن حياة أخي وهناء الزوجية بهذا السوء.

يُقال إن المرأة في الثلاثين تشتدُّ رغبتها؛ وهناء تبدو فعلًا غير مُشبَعة، وأخي بذلك الجسد النحيل كيف لها أن تكتفي به؟

أما أنا فربما… تفوّ!

ما الذي أفكر فيه؟ هناء زوجةُ أخي، كيف أطمع فيها؟

أنا ورائد وإن لم نكن شقيقين من الدم، إلا أننا أوثق من ذلك.

ولولا رائد لما كنتُ أنا الجامعي اليوم.

إذًا، يستحيل أن أطمع في هناء.

وبينما أنا غارقٌ في شرودي سمعتُ من الغرفة المجاورة أنينًا خافتًا.

ألصقتُ أذني بالجدار أتجسّس.

إنه أنينٌ حقًا!

هناء كانت…

اشتعل جسدي ولم أعد أحتمل، فبدأتُ إشباعًا ذاتيًا بصمت.

وفي الختام توحّدت الأصواتُ على جانبي الجدار.

هذا التوافقُ الغريب جعلني أشرُد من جديد.

وفكّرت: لو كنتُ مع هناء لكان بيننا انسجامٌ كبير.

لكن هذا مستحيل؛ فبيننا دائمًا أخي.

لا يمكن أن أخون أخي.

بدّلتُ سروالي الداخلي المبلّل ووضعته في حمّام الخارج عازمًا على غسله صباحًا.

ثم نمت.

ونمتُ حتى بعد التاسعة صباحًا؛ وحين نهضتُ كان أخي قد غادر إلى العمل، ولم يبقَ في البيت إلا أنا وهناء.

كانت تُعدّ الفطور.

ارتدت هناء منامةً حريريةً بحمّالات، فبان قوامُها الممتلئ أمامي بلا حجاب، ولا سيما امتلاءُ صدرِها؛ فعاد إليّ جفافُ الحلق.

"سهيل، استيقظت؟ أسرع واغتسل لتتناول الفطور." حيّتني هناء.

لم أمكث هنا إلا أيامًا قليلة، وما زلتُ غيرَ معتاد، فكنتُ متحفّظًا، فاكتفيتُ بـ"أوه" خفيفة ومضيتُ إلى الحمّام.

وبينما أغسل وجهي تذكرتُ أن سروالي الذي بدّلتُه البارحة موضوعٌ هنا.

وهناء تستيقظ قبلي؛ أيمكن أنها رأته؟

نظرتُ بسرعةٍ إلى الرف، وفوجئتُ: سروالي غير موجود!

وبينما أبحث هنا وهناك سمعتُ صوت هناء من خلفي: "لا تبحث، أنا غسلته لك."

احمرّ وجهي حياءً. ذلك السروال كان ملطّخًا، فحين غسلتْه ألا تكون قد رأت…؟ يا للحرج!

وكانت هناء تضم ذراعيها على صدرها، وتبتسم كأن لا شيء: "سهيل، أما سمعتَ شيئًا البارحة؟"

أخذتُ أهز رأسي إنكارًا؛ لا يمكن أن أعترف بأنني سمعتُها وحدها تعمل ذلك.

"ل… لا، لم أسمع شيئًا."

"حقًا؟ ألم تسمع أصواتًا غريبةً من غرفتي؟" كانت تُجرّبني.

"نمتُ بعد العاشرة بقليل؛ حقًا لم أسمع شيئًا."

ثم انسحبتُ هاربًا.

ولا أدري لماذا كنتُ أمام أسئلتها شديدَ الارتباك، وكانت عيناي تسقطان على صدرها بغير إرادةٍ مني، كأن سحرًا يجذبني.

جلستُ إلى المائدة آكل بصمت، ولم أكن حاضر الذهن، إذ جاءت وجلست إلى جانبي.

فكّرتُ: ما الذي تنويه؟ كنا نجلس متقابلين عادةً، فلماذا اليوم إلى جواري؟

وبينما أفكر لمستْ بسبابتها ذراعي لمسةً خفيفة، فشعرتُ بوخزٍ لذيذٍ يسري في جسدي كالكهرباء.

وتعجّبتُ في نفسي: إذًا هذا شعورُ لمس المرأة؟ يا له من أمرٍ عجيب.

"سهيل، كأنك تخافني، أليس كذلك؟"

"لا، غير أنني لستُ معتادًا بعد، فأتقبّض قليلًا."

"والناس يتعارفون من عدم، ولهذا يلزم أن نُكثر الحديث لنقترب أسرع وبشكلٍ أنفع. سهيل، أتعرف أسرع وأنجع طريقةٍ ليصير الرجل والمرأة مألوفَين لبعضهما؟"

لا أدري أهو وَهم، لكني أحسستُ أنها تُلمّح إلى شيء، فاضطربتُ ولم أعد أهنأ بالطعام، وكان الفضول يأكلني: ماذا تقصد؟

فتجرّأتُ وسألت: "ما هي يا هناء؟"

"الإنجاب!" حدّقت فيّ بعينيها البراقتين وقالتها مباشرةً.

اختنقتُ. قلتُ في نفسي: لمَ تقول لي هذا؟ إنها زوجة أخي، ولا يمكن أن يحدث بيننا شيء. أتراني مقصدَها؟ أخي لا يقدر، فهل علّقت أملها عليّ؟ لا، لا يجوز أن أخون أخي.

سحبتُ الكرسي مبتعدًا قليلًا: "هناء، لا تمزحي؛ لو سمع أحدٌ لأساء الظن."

ضحكت وقالت: "إذًا قل الحقيقة: هل سمعتَ شيئًا البارحة أم لا؟ إن لم تصدّق فسنتعمّق في الحديث."

كدتُ أفقد السيطرة من الخوف، فقلتُ مرتبكًا: "نعم، سمعتُ بعض الأصوات، لكن لم أقصد."

"هل كان أنيني؟ هل كان جميلًا؟" لم أتوقّع منها هذا السؤال.

احمرّ وجهي وكاد قلبي يقفز من صدري، ولم أعرف بمَ أجيب.

وفي تلك اللحظة جاء طرقٌ على الباب، فتمسّكتُ به طوقَ نجاة، وأسرعتُ أفتح.

وما إن فتحتُ الباب حتى رأيتُ امرأةً طويلةً ممشوقة القوام، ملامحُها شديدة الجمال، ونظرتها آسرة.

حدّقت بي بعينيها السوداوين الواسعتين وسألت: "من أنت؟"

وقلتُ متعجبًا: "ومن أنتِ؟"

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

น้องหญิง สืบนุกูล
น้องหญิง สืบนุกูล
สนุกดีค่ะ นามนี้ไม่มีผิดหวัง
2026-04-24 13:16:09
0
0
113
เกริ่นนำ
นางคือบุปผา ให้ความรู้สึกแสบตา เปรียบดั่งทิวา เบิกฟ้าสาดแสงร้อนแรงยิ่งกว่าวสันต์ เปรียบประดุจดวงตะวันให้ค่ำคืนเหมันต์ มิต้องเหน็บหนาวถึงคราวชิดใกล้ มิอาจลาร้างไม่มีคราใดไม่แพ้ทางเพราะนางคือคนของใจตั้งแต่วันแรกที่พบพานย้อนความจากเล่มเสน่หาบุปผารัตติกาล“องค์ชายสี่ผู้นั้นเป็นบุรุษที่ไม่ควรเกี่ยวข้องอย่างยิ่ง เขามิใช่แค่เย่อหยิ่งเย็นชา แต่เป็นจอมทัพที่บ้าบิ่นไร้เหตุผล ถือตนว่าสูงส่งจนใครที่อยากเอื้อมถึงล้วนยากที่จะเอื้อมได้ มีสตรีมากมายต้องการเข้าหา ปรารถนาแต่งกับเขา ถึงขั้นจัดงานเลี้ยงท้าประชันความงามแข่งขันศาสตร์สตรี แต่เขากลับเลือกเจ้าที่ไม่มีทักษะพื้นฐานของกุลสตรี”คนถูกถามยังคงเงียบ เสมองไปทางอื่นอย่างมิอาจสู้สายตาพี่สาวได้หลินเล่อเจินจับมือน้องสาวมากุมแผ่วเบา “น้องพี่ สิ่งที่ทำให้แปลกใจมิใช่เขาเลือกเจ้า แต่เป็นเจ้าต่างหากที่ยอมให้เขาเลือก นิสัยเจ้าไม่เคยยอมใคร หากเขาบ้าบิ่น เจ้ายิ่งบ้าระห่ำมากกว่า หากบอกว่าเขาบังคับหมั้นกับเจ้า มิสู้บอกว่าเจ้าขืนใจเขาก็เลยต้องรับผิดชอบต่างหาก เล่ามา เรื่องของเจ้ากับเขาเป็นมาอย่างไร”คนถูกถามย้ำๆ พลันถอนหายใจ ค่อยๆ เ
Read More
คำนำนักเขียน+ปฐมบท
คำนำนักเขียนสวัสดีนักอ่านที่รักทุกท่าน พบกับนิยายเซตอีกแล้ว นิยายเรื่องสองบุปผานี้เป็นแนวรักโรแมนติกเหมือนเดิม เป็นเรื่องราวของสองพี่น้องฝาแฝดที่ต้องเติบโตในครอบครัวที่พ่อแม่ตัดขาดแยกทางอย่างไม่หวนกลับคนหนึ่งใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงกลายเป็นสตรีดีงาม ส่วนอีกคนไปอยู่ในยุทธจักรกลายเป็นสตรีดิบเถื่อนเมื่อพี่น้องเติบโตกลับมีเหตุให้สลับตัวกันเล่มนี้เป็นเรื่องราวของบุปผาคนน้อง สตรีผู้เปรียบเหมือนดอกไม้เพลิงพร้อมแผดเผาเหตุการณ์เริ่มต้นจาก พี่สาวของนางมีคู่หมั้นแสนดี เป็นบุรุษผู้พรั่งพร้อมในสายตาผู้คน แต่แท้จริง เขาเป็นเพียงบุรุษลวงโลกที่คิดเก็บพี่สาวเอาไว้ใช้งานหนักหลังเรือน ส่วนเขาแค่ครองรักกับใครอีกคนที่ซุกซ่อนอย่างอิ่มเอมพี่สาวเป็นสตรีอ่อนแอถูกรังแกเอาเปรียบได้ง่าย มีอะไรก็กล้ำกลืนฝืนทนอยู่คนเดียว พอนางรู้เข้าจึงไม่ยอมให้พี่สาวแต่งกับคู่หมั้นผู้นี้ ทว่าความสัมพันธ์สองสกุลมั่นคงยากสั่นคลอน การตัดขาดจึงไม่ง่าย ด้วยเหตุนี้นางจึงตัดสินใจทำบางสิ่ง เพื่อถอนหมั้นแทนพี่สาวปัญหาเก่าผ่านพ้น แต่ปัญหาใหม่ที่ได้รับกลับจัดการไม่ง่ายดายนักการมีคู่หมั้นคู่หมาย ชีวิตช่างวุ
Read More
ตอนที่ 1 ปลอมตัว ถอนหมั้น
หญิงสาวชุดสีชมพูกำลังยืนจ้องมองบางสิ่งตรงหน้าห้องพักหนึ่งในโรงเตี๊ยมยู๋อี้ นางมองด้วยสองตาแดงก่ำอย่างผู้ถูกกระทำให้เสียใจอย่างร้ายแรงสตรีผู้นี้คือหลินซิงเยียนหญิงสาวปลอมตัวเป็นแฝดผู้พี่ทั้งเสื้อผ้าที่สวม ใบหน้าสะคราญและทรงผมม้วนขึ้นล้วนตรงตามแบบฉบับของหลิวเล่อเจินทุกอย่างยามนี้นางสลัดคราบหญิงสาวชาวยุทธ์ออกไปจนสิ้น เหลือเพียงสตรีที่อ่อนหวานและอ่อนแอบอบบางประตูห้องพักถูกผลักออกเสียงดังโครม กำแพงห้องสะเทือนไปทั้งแนว จนแขกเหรื่อห้องข้างๆ ตกใจถ้วนหน้า เจ้าของฝ่ามือคือเสี่ยวเอ้อร์ตัวโตผู้ถูกจ้างมาแค่ให้เปิดประตูด้วยเงินถุงใหญ่ในขณะที่ห้องซึ่งประตูพังไปแล้ว พลันปรากฎภาพของชายหญิงร่างเปลือยคู่หนึ่งนั่งอยู่บนเตียงนอนทั้งสองคนนั้นมีท่าทางตื่นตะลึงอย่างที่สุดฝ่ายชายดูจะตกใจยิ่งกว่าฝ่ายหญิง ดวงตาของเขาเบิกกว้างจ้องหญิงสาวผู้ยืนอยู่หน้าประตูห้องอย่างอึ้งงัน“เล่อเจิน...” เขาครางเรียกนางเสียงแห้งครั้นได้สติฝ่ามือพลันยกขึ้นลูบใบหน้าอย่างหงุดหงิด แลเห็นเพียงเส้นผมยาวสยายเคลียไหล่กว้างชื้นเหงื่อของตน เขาตกใจมาก รีบหันขวับ จับจ้องสตรีร่างเปลือยข้างกัน จากนั้นหันมองหน้าประตูอีกครา“
Read More
ตอนที่ 2 วางยา พลาดท่า
โรงยาเจี้ยนคังแผนการจับคู่หมั้นได้คาเตียงนอน ประกาศถอนหมั้นอันลือลั่นไปทั้งเมืองหลวงเสร็จสิ้น หลินซิงเยียนก็กัดฟันระงับอารมณ์บางอย่างที่กำลังพลุ่งพล่านจนแทบหลั่งน้ำตารีบวิ่งปรู๊ดมาหาสหายรักที่โรงยาทันทีติงยวี่ถิง รีบดึงมือสหายเข้าห้องแล้วปิดประตูลงอย่างรู้หน้าที่ ก่อนมานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เท้าคางมองสหายอย่างลุ้นระทึก“สำเร็จหรือไม่? ยาปลุกกำหนัดที่ข้าให้ไปใช้ได้ผลดีหรือเปล่า?”“อืม...” หลินซิงเยียนพยักหน้าเบาๆ “ฝีมือข้าไม่มีคำว่าไม่สำเร็จ ยาของเจ้า ยิ่งได้ผลชะงัดดีเยี่ยม แต่...”ติงยวี่ถิงเลิกคิ้ว “แต่อะไร?”หลินซิงเยียนหันซ้ายหันขวาก่อนหันมาถามก่อนว่า “ไม่มีใครได้ยินพวกเราใช่หรือไม่?ติงยวี่ถิงแง้มหน้าต่างชะเง้อคอมองไปทางด้านหน้าโรงยาก่อนหันมาเอ่ยอย่างหนักแน่น“พวกเขายุ่งกับอาการของลูกค้าที่มาซื้อยาอยู่ตลอด เจ้าไม่ต้องห่วง เล่ามา! แต่อะไร? ข้าสาบานไม่บอกใคร”“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่มีทางบอกใครแน่นอน แต่...เฮ้อ...”หลินซิงเยียนฟุบตัวลงบนโต๊ะอย่างคนหมดแรงกำลัง เพียรเก็บซ่อนอารมณ์วาบหวิวที่ยังคงติดค้างเอาไว้สุดใจ ข่มอาการกระดากอายเอาไว้สุดกำลังท้ายที่สุด ภาพกล้ามเนื้อแน่นตึงที่ขยับ
Read More
ตอนที่ 3 เรื่องน่าอาย
ระดูนับเป็นเรื่องน่าอายของสตรีทุกคน แม้แต่สามีที่นอนด้วยกันทุกคืนยังไม่เคยได้เห็นเลย ดังนั้น หากคนที่บังเอิญได้เห็นเป็นบุรุษแปลกหน้า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าน่าอายแทบแทรกแผ่นดินปานใดติงยวี่ถิงสงสารสหายเป็นที่สุด แต่ตอนนี้นางหัวเราะจนตกเก้าอี้แล้ว“ฮ่าๆ โอ๊ย!”เก้าอี้ไม่หักแต่บั้นท้ายเกือบหัก กระนั้นยังคงหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งหลินซิงเยียนยกมือปิดใบหน้าตัวเองอย่างกลัดกลุ้ม “เห็นหรือไม่? น่าอายปานใด”ดวงตากลมของติงยวี่ถิงแปรเปลี่ยนไปหลากหลาย ประเดี๋ยวเผยแววโล่งใจ ประเดี๋ยวเผยแววหนักใจ“สรุปแล้วเจ้าเสียการควบคุมตัวเองเพราะยาของข้าหรือเพราะความสง่างามของเขากันแน่”หลินซิงเยียนปาดน้ำตา “ข้าเองก็ไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้ยังรู้สึกร้อนรุ่มไปหมดทั้งตัว ภาพแผงอกกำยำของเขาก็จู่โจมเข้าสมองไม่หยุด” นางบอกสหายตามตรงอย่างไม่คิดปิดบัง คนฟังพยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจจากนั้น ติงยวี่ถิงก็รีบลุกขึ้นไปต้มยามาใหม่ ไม่นาน ก็วิ่งกลับมายื่นถ้วยยาให้สหาย “เอาล่ะ กินซะ”หลินซิงเยียนเงยหน้าจากฝ่ามือตน “ยาอะไร”“ยาถอนพิษตกค้างจากอารมณ์ปลุกกำหนัดน่ะสิ แม้เจ้าจะกัดตัวเองและอับอายจนกลบฤทธิ์ยา ทว่าอีกเดี๋ยวยาอาจออกฤทธิ์อีก
Read More
ตอนที่ 4 ห้องอาบน้ำ
ย้อนกลับมาเมื่อชั่วยามก่อนที่โรงเตี๊ยมยู๋อี้ภายในห้องพักพิเศษเหมาจ่ายรายปี หลังฉากกั้น อ่างไม้ถูกเตรียมน้ำอุ่นเอาไว้จนเต็มอ่างบุรุษหนุ่มร่างใหญ่ เรือนกายเต็มไปด้วยมัดกล้าม เดินเข้ามาอย่างใจเย็น เปลื้องผ้าออกจนหมดทั้งเรือนร่าง เผยแผงอกบึกบึน กล้ามเนื้อหนั่นแน่น ลาดไหล่กว้างใหญ่ต้นแขนเต็มไปด้วยมัดกล้ามแลดูงดงามหาใดเทียม แผ่นหลังที่ตั้งสง่านั้นราวกับรูปสลักก็มิปานทว่าทุกสัดส่วนซึ่งบ่งบอกถึงความแข็งแรงทรงพลังของบุรุษอย่างเด่นชัดนั้น ตั้งแต่ลาดไหล่แผงอกแผ่นหลัง เรื่อยลงมาถึงเอวสอบ สะโพกเพรียวและบั้นท้ายแกร่งล้วนมีริ้วรอยของบาดแผลที่หายสนิทแล้วหลายแห่ง บ่งบอกได้ถึงการทำศึกสงคราม แย่งชิงดินแดนและคอยกำราบต่างแคว้นอันหนักหนาสาหัสที่มีมาแต่ไหนแต่ไรเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาดุจหยกและรูปร่างสูงใหญ่เกินมาตรฐานผู้นี้คือองค์ชายต้าเจิ้งลำดับที่สี่ เจิ้งจื่อหมิงชายหนุ่มเพิ่งหลีกหนีความวุ่นวายในพระราชวังมา โดยการปลอมตัวเป็นสามัญชนหาที่หลับตาพักผ่อนสักงีบกลับเจอเรื่องราววุ่นวายยิ่งกว่าเมื่อจู่ๆ มีสตรีชุดสีชมพูผู้หนึ่งลอบเข้ามาจับจังหวะตอนที่เขากำลังแช่ตัวล่อนจ้อนอยู่ในถังอาบน้ำจังหวะที่นางแอบเข้ามาสำ
Read More
ตอนที่ 5 ใครวางยา? 1
บนเตียงนอน ม่านมุ้งผ้าห่มปลิวว่อนสำหรับบุรุษหนุ่มแน่นเลือดลมในกายย่อมพลุ่งพล่านได้อย่างรวดเร็วเกินยั้ง มิอาจโทษสตรีผู้จุดไฟราคะไม่ดูเวลา แต่ต้องโทษที่บุรุษมิอาจดับเพลิงปรารถนา อันเกิดจากสัญชาตญาณดิบที่หื่นกระหายโดยธรรมชาติเจิ้งจื่อหมิงทั้งจูบทั้งดูดอย่างดุดัน ขบเม้มไร้ปราณี ก่อนเคลื่อนใบหน้าคมคายขึ้นมาบดขยี้ที่กลีบปากนางอย่างต้องการสั่งสอนให้รู้ซึ้งถึงการมิบังควรล่วงเกินบุรุษเช่นนี้เมื่อเรือนกายแข็งแกร่งหยาบกระด้างแนบชิดติดกับผิวเนื้ออันนวลเนียนประดุจหยกขาวที่เรียบลื่นเกลี้ยงเกลาให้ความรู้สึกละเมียดละไมต่อทุกส่วนของบุรุษเพศบนเตียงนอน ร่างสองร่างแนบสนิทชิดเชื้อ เส้นสายที่โค้งเว้า อ้อนแอ้นอรชร เรียวขาสลักเสลาที่เบียดชิด กลมกลึงแต่ตึงแน่น เพียงเนื้อกระทบเนื้อเสียดสีเบาๆ ก็ทราบว่าหาใช่คุณหนูในห้องหอที่หมกตัวอยู่แต่ในเรือนไม่สายตาชายหนุ่มสาดประกายปรารถนาเขาจับแขนเล็กนุ่มไว้มั่นเหนือศีรษะนางแล้วโน้มใบหน้าลงมาประทับจุมพิตอันหนักหน่วงบนเนินทรวง กลืนกินยอดถันสีชมพูหวานอย่างไร้ปราณีพริบตานั้นหญิงสาวพลันแข็งค้างไปทั้งตัวนางเบิกตามองเสมือนว่าทั้งตกใจทั้
Read More
ตอนที่ 5 ใครวางยา? 2
ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงสวมเสื้อผ้า แล้วเดินออกมาแง้มประตูห้องแอบมอง จึงเห็นเป็นสตรีชุดสีชมพูอีกครานางคือคุณหนูใหญ่หลินคนนั้นดวงตาบุรุษหรี่แคบขณะแอบฟัง“เล่อเจิน...เล่อเจิน ข้า...นางๆ เฮ้อ...ข้าอธิบายได้ เจ้าช่วยฟังข้าสักคำ ข้ากับนาง...”“ไม่จำเป็น พี่ลู่อวิ้น ท่านไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งสิ้น ข้าเสียใจมาก ผิดหวังเหลือเกิน หวังว่าจะไม่มีงานหมั้นเกิดขึ้นระหว่างเราเจ้าค่ะ ท่านควรรับผิดชอบนางให้ดี อย่าให้เป็นที่ครหา”สิ้นวาจาสั่นเครือดังก้องไปทั่วชั้นสามของโรงเตี้ยม สตรีชุดสีชมพูก็หมุนกายร้องไห้และวิ่งจากไปไม่เหลียวหลัง ทิ้งไว้เพียงหลายสายตาจากแขกเหรื่อจากห้องอื่นมองตาม“นั่นคุณหนูใหญ่สกุลหลินนี่นา แล้วนี่คุณชายสกุลลู่มิใช่รึ มีเรื่องอันใดกันนะ?”“เจ้าโง่ พวกเขาเป็นคู่หมั้นกัน นางจับได้ว่าคู่หมั้นกำลังทำเรื่องเหลวไหลกับหญิงอื่นคาตาปะไร”“โอว! เช่นนี้สมควรถอนหมั้น”“แต่ดูเหมือนจะไม่ง่ายนะ ดูสิ คุณชายลู่ไม่ยอม เขาผลักสาวงามออกห่าง รีบสวมผ้ายกใหญ่ สงสัยจะรีบตามไปง้องอนคุณหนูใหญ่สกุลหลิน”“อา...เช่นนั้นคงไม่ถอนหมั้นสินะเจ้าคะ ข้าเป็นสตรีด้วยกันเห็นแล้วรู้สึกแค้นแทนนัก”“ใช
Read More
ตอนที่ 6 ไม่ยอมถอนหมั้น 1
“ท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อ ฮูหยินใหญ่ ข้าทำใจมิได้ ข้าไม่อาจยอมรับความอัปยศนี้ได้เจ้าค่ะ”จบคำพลันก้มหน้าซบมือตัวเองร้องไห้ต่อ ยังไม่ลืมแง้มนิ้วมือแอบเหลือบมองหวังว่าจะได้ผลเสียที ร้องไห้จนเหนื่อยแล้วนะ!ทว่ามิคาด ผู้อาวุโสทุกคนกลับมองหน้ากันไปมา ท่าทางอึดอัดอย่างคนมิกล้าพูดจาแม้สักคำ ก่อนจะหันไปมองนายท่านใหญ่สกุลลู่เป็นตาเดียวกัน เห็นชัดว่าทุกคนกำลังกลัวเกรงอำนาจและบารมีของชายผู้นั้นสกุลหลินตกต่ำถึงเพียงนี้! ต่ำต้อยกว่าเมื่อก่อนยิ่ง!หลินซิงเยียนเร่งขบคิด หากใต้เท้าลู่ผู้นี้พยักหน้าให้ ปัญหาทุกอย่างคงหมดลง การยกเลิกสัญญาหมั้นหมายระหว่างพี่สาวกับลู่อวิ้นย่อมสัมฤทธิ์ผล ทว่ามองดูแล้วเหมือนจะไม่ใช่ ทำอย่างไรดี? คงต้องหาแผนสำรองเสียแล้วหญิงสาวลอบกลอกตาไปมาหาวิธีเงียบๆจังหวะนั้นลู่อี้นายท่านใหญ่แห่งสกุลลู่ค่อยๆกล่าวขึ้นด้วยเสียงเนิบช้าเฉกผู้มีอำนาจตัดสินชี้ชะตาผู้คน“ถึงอย่างไร สตรีในโรงเตี๊ยมคนนั้นก็มิอาจเทียบชั้นกับเล่อเจินได้ การหมั้นหมายสองสกุลไม่มีทางยุติลงเพียงเพราะสตรีไร้ค่าคนหนึ่ง งานแต่งต้องเกิดขึ้นตามกำหนดเดิม ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง ผู้อื่นเป็นได้แค่อนุต่ำต้อยเท่านั้น หาใช่บุคคลที
Read More
ตอนที่ 6 ไม่ยอมถอนหมั้น 2
ร่างบางล้มลง แสร้งสลบเพื่อตรึงสถานการณ์“ใครก็ได้ ไปตามท่านหมอเร็วเข้า”“เจ้าค่ะๆ”จวนหลินพลันวุ่นวาย ทว่าท่ามกลางเสียงโกลาหล หลินหานเจ๋อที่นั่งเงียบงันอย่างมิกล้ามีปากเสียงมานานค่อยๆ เอ่ยขึ้นอย่างระแวดระวังอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า“ใต้เท้าลู่ ข้าในฐานะบิดาขอกล่าวสักคำ ในเมื่อบุตรสาวของข้าไม่ยอมถึงเพียงนั้น ท่านช่วยถอนหมั้นเถิด”ลู่อี้เกลียดที่สุดคือสตรีที่ใช้ความตายมาข่มขู่ หากอยากตายจริงต้องไม่ใช่เหตุผลที่มีสกุลลู่มาเกี่ยวข้อง“หึ! ถอนหมั้นรึ คนสกุลหลินเห็นข้าสกุลลู่เป็นอะไร อยากหมั้นก็หมั้น อยากถอนก็ถอนตามอำเภอใจได้หรือไร? บังอาจคิดข่มขู่ข้า! อย่าเหิมเกริมให้มันมากนัก!”หลินหานเจ๋อกัดฟันกล่าวเพื่อบุตรสาวสักครั้งหลังจากไม่เคยทำอะไรสำเร็จเลยในชีวิต “แต่บุตรสาวของข้าเป็นตายยังไม่รู้แจ้ง ได้โปรดยุติสัญญาหมั้นเถิดขอรับ”ลู่อี้จึงเดินมาดูสตรีที่นอนแน่นิ่งในอ้อมแขนสาวใช้ รอยยิ้มเย็นชา ไร้ความเมตตาในสีหน้า มีเพียงโทสะลุกโหม “นางยังไม่ตาย มิได้ร้ายแรงถึงเพียงนั้น เรื่องของบุตรชายข้าก็เช่นกัน การทำร้ายตัวเองเช่นนี้ นับเป็นความผิดมหันต์ ข้าไม่ถือสา รอนางฟื้นคืนสติรักษา
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status