Lahat ng Kabanata ng เสน่หาบุปผาวสันต์ (คู่หมั้นคู่หมาย): Kabanata 1 - Kabanata 10

คำนำนักเขียนสวัสดีนักอ่านที่รักทุกท่าน พบกับนิยายเซตอีกแล้ว นิยายเรื่องสองบุปผานี้เป็นแนวรักโรแมนติกเหมือนเดิม เป็นเรื่องราวของสองพี่น้องฝาแฝดที่ต้องเติบโตในครอบครัวที่พ่อแม่ตัดขาดแยกทางอย่างไม่หวนกลับคนหนึ่งใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงกลายเป็นสตรีดีงาม ส่วนอีกคนไปอยู่ในยุทธจักรกลายเป็นสตรีดิบเถื่อนเมื่อพี่น้องเติบโตกลับมีเหตุให้สลับตัวกันเล่มนี้เป็นเรื่องราวของบุปผาคนน้อง สตรีผู้เปรียบเหมือนดอกไม้เพลิงพร้อมแผดเผาเหตุการณ์เริ่มต้นจาก พี่สาวของนางมีคู่หมั้นแสนดี เป็นบุรุษผู้พรั่งพร้อมในสายตาผู้คน แต่แท้จริง เขาเป็นเพียงบุรุษลวงโลกที่คิดเก็บพี่สาวเอาไว้ใช้งานหนักหลังเรือน ส่วนเขาแค่ครองรักกับใครอีกคนที่ซุกซ่อนอย่างอิ่มเอมพี่สาวเป็นสตรีอ่อนแอถูกรังแกเอาเปรียบได้ง่าย มีอะไรก็กล้ำกลืนฝืนทนอยู่คนเดียว พอนางรู้เข้าจึงไม่ยอมให้พี่สาวแต่งกับคู่หมั้นผู้นี้ ทว่าความสัมพันธ์สองสกุลมั่นคงยากสั่นคลอน การตัดขาดจึงไม่ง่าย ด้วยเหตุนี้นางจึงตัดสินใจทำบางสิ่ง เพื่อถอนหมั้นแทนพี่สาวปัญหาเก่าผ่านพ้น แต่ปัญหาใหม่ที่ได้รับกลับจัดการไม่ง่ายดายนักการมีคู่หมั้นคู่หมาย ชีวิตช่างวุ

โรงยาเจี้ยนคังแผนการจับคู่หมั้นได้คาเตียงนอน ประกาศถอนหมั้นอันลือลั่นไปทั้งเมืองหลวงเสร็จสิ้น หลินซิงเยียนก็กัดฟันระงับอารมณ์บางอย่างที่กำลังพลุ่งพล่านจนแทบหลั่งน้ำตารีบวิ่งปรู๊ดมาหาสหายรักที่โรงยาทันทีติงยวี่ถิง รีบดึงมือสหายเข้าห้องแล้วปิดประตูลงอย่างรู้หน้าที่ ก่อนมานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เท้าคางมองสหายอย่างลุ้นระทึก“สำเร็จหรือไม่? ยาปลุกกำหนัดที่ข้าให้ไปใช้ได้ผลดีหรือเปล่า?”“อืม...” หลินซิงเยียนพยักหน้าเบาๆ “ฝีมือข้าไม่มีคำว่าไม่สำเร็จ ยาของเจ้า ยิ่งได้ผลชะงัดดีเยี่ยม แต่...”ติงยวี่ถิงเลิกคิ้ว “แต่อะไร?”หลินซิงเยียนหันซ้ายหันขวาก่อนหันมาถามก่อนว่า “ไม่มีใครได้ยินพวกเราใช่หรือไม่?ติงยวี่ถิงแง้มหน้าต่างชะเง้อคอมองไปทางด้านหน้าโรงยาก่อนหันมาเอ่ยอย่างหนักแน่น“พวกเขายุ่งกับอาการของลูกค้าที่มาซื้อยาอยู่ตลอด เจ้าไม่ต้องห่วง เล่ามา! แต่อะไร? ข้าสาบานไม่บอกใคร”“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่มีทางบอกใครแน่นอน แต่...เฮ้อ...”หลินซิงเยียนฟุบตัวลงบนโต๊ะอย่างคนหมดแรงกำลัง เพียรเก็บซ่อนอารมณ์วาบหวิวที่ยังคงติดค้างเอาไว้สุดใจ ข่มอาการกระดากอายเอาไว้สุดกำลังท้ายที่สุด ภาพกล้ามเนื้อแน่นตึงที่ขยับ

ย้อนกลับมาเมื่อชั่วยามก่อนที่โรงเตี๊ยมยู๋อี้ภายในห้องพักพิเศษเหมาจ่ายรายปี หลังฉากกั้น อ่างไม้ถูกเตรียมน้ำอุ่นเอาไว้จนเต็มอ่างบุรุษหนุ่มร่างใหญ่ เรือนกายเต็มไปด้วยมัดกล้าม เดินเข้ามาอย่างใจเย็น เปลื้องผ้าออกจนหมดทั้งเรือนร่าง เผยแผงอกบึกบึน กล้ามเนื้อหนั่นแน่น ลาดไหล่กว้างใหญ่ต้นแขนเต็มไปด้วยมัดกล้ามแลดูงดงามหาใดเทียม แผ่นหลังที่ตั้งสง่านั้นราวกับรูปสลักก็มิปานทว่าทุกสัดส่วนซึ่งบ่งบอกถึงความแข็งแรงทรงพลังของบุรุษอย่างเด่นชัดนั้น ตั้งแต่ลาดไหล่แผงอกแผ่นหลัง เรื่อยลงมาถึงเอวสอบ สะโพกเพรียวและบั้นท้ายแกร่งล้วนมีริ้วรอยของบาดแผลที่หายสนิทแล้วหลายแห่ง บ่งบอกได้ถึงการทำศึกสงคราม แย่งชิงดินแดนและคอยกำราบต่างแคว้นอันหนักหนาสาหัสที่มีมาแต่ไหนแต่ไรเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาดุจหยกและรูปร่างสูงใหญ่เกินมาตรฐานผู้นี้คือองค์ชายต้าเจิ้งลำดับที่สี่ เจิ้งจื่อหมิงชายหนุ่มเพิ่งหลีกหนีความวุ่นวายในพระราชวังมา โดยการปลอมตัวเป็นสามัญชนหาที่หลับตาพักผ่อนสักงีบกลับเจอเรื่องราววุ่นวายยิ่งกว่าเมื่อจู่ๆ มีสตรีชุดสีชมพูผู้หนึ่งลอบเข้ามาจับจังหวะตอนที่เขากำลังแช่ตัวล่อนจ้อนอยู่ในถังอาบน้ำจังหวะที่นางแอบเข้ามาสำ

ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงสวมเสื้อผ้า แล้วเดินออกมาแง้มประตูห้องแอบมอง จึงเห็นเป็นสตรีชุดสีชมพูอีกครานางคือคุณหนูใหญ่หลินคนนั้นดวงตาบุรุษหรี่แคบขณะแอบฟัง“เล่อเจิน...เล่อเจิน ข้า...นางๆ เฮ้อ...ข้าอธิบายได้ เจ้าช่วยฟังข้าสักคำ ข้ากับนาง...”“ไม่จำเป็น พี่ลู่อวิ้น ท่านไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งสิ้น ข้าเสียใจมาก ผิดหวังเหลือเกิน หวังว่าจะไม่มีงานหมั้นเกิดขึ้นระหว่างเราเจ้าค่ะ ท่านควรรับผิดชอบนางให้ดี อย่าให้เป็นที่ครหา”สิ้นวาจาสั่นเครือดังก้องไปทั่วชั้นสามของโรงเตี้ยม สตรีชุดสีชมพูก็หมุนกายร้องไห้และวิ่งจากไปไม่เหลียวหลัง ทิ้งไว้เพียงหลายสายตาจากแขกเหรื่อจากห้องอื่นมองตาม“นั่นคุณหนูใหญ่สกุลหลินนี่นา แล้วนี่คุณชายสกุลลู่มิใช่รึ มีเรื่องอันใดกันนะ?”“เจ้าโง่ พวกเขาเป็นคู่หมั้นกัน นางจับได้ว่าคู่หมั้นกำลังทำเรื่องเหลวไหลกับหญิงอื่นคาตาปะไร”“โอว! เช่นนี้สมควรถอนหมั้น”“แต่ดูเหมือนจะไม่ง่ายนะ ดูสิ คุณชายลู่ไม่ยอม เขาผลักสาวงามออกห่าง รีบสวมผ้ายกใหญ่ สงสัยจะรีบตามไปง้องอนคุณหนูใหญ่สกุลหลิน”“อา...เช่นนั้นคงไม่ถอนหมั้นสินะเจ้าคะ ข้าเป็นสตรีด้วยกันเห็นแล้วรู้สึกแค้นแทนนัก”“ใช

ร่างบางล้มลง แสร้งสลบเพื่อตรึงสถานการณ์“ใครก็ได้ ไปตามท่านหมอเร็วเข้า”“เจ้าค่ะๆ”จวนหลินพลันวุ่นวาย ทว่าท่ามกลางเสียงโกลาหล หลินหานเจ๋อที่นั่งเงียบงันอย่างมิกล้ามีปากเสียงมานานค่อยๆ เอ่ยขึ้นอย่างระแวดระวังอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า“ใต้เท้าลู่ ข้าในฐานะบิดาขอกล่าวสักคำ ในเมื่อบุตรสาวของข้าไม่ยอมถึงเพียงนั้น ท่านช่วยถอนหมั้นเถิด”ลู่อี้เกลียดที่สุดคือสตรีที่ใช้ความตายมาข่มขู่ หากอยากตายจริงต้องไม่ใช่เหตุผลที่มีสกุลลู่มาเกี่ยวข้อง“หึ! ถอนหมั้นรึ คนสกุลหลินเห็นข้าสกุลลู่เป็นอะไร อยากหมั้นก็หมั้น อยากถอนก็ถอนตามอำเภอใจได้หรือไร? บังอาจคิดข่มขู่ข้า! อย่าเหิมเกริมให้มันมากนัก!”หลินหานเจ๋อกัดฟันกล่าวเพื่อบุตรสาวสักครั้งหลังจากไม่เคยทำอะไรสำเร็จเลยในชีวิต “แต่บุตรสาวของข้าเป็นตายยังไม่รู้แจ้ง ได้โปรดยุติสัญญาหมั้นเถิดขอรับ”ลู่อี้จึงเดินมาดูสตรีที่นอนแน่นิ่งในอ้อมแขนสาวใช้ รอยยิ้มเย็นชา ไร้ความเมตตาในสีหน้า มีเพียงโทสะลุกโหม “นางยังไม่ตาย มิได้ร้ายแรงถึงเพียงนั้น เรื่องของบุตรชายข้าก็เช่นกัน การทำร้ายตัวเองเช่นนี้ นับเป็นความผิดมหันต์ ข้าไม่ถือสา รอนางฟื้นคืนสติรักษา