สน่หามาเฟียเถื่อน บทที่ 13 คิดถึง

เช้าวันใหม่

ไกอาตื่นสายกว่าปกติเพราะคุยโทรศัพท์กับวินเซนต์ ร่างอรชรสวมชุดแซกสีดำสั้นเดินลงมาจากชั้นสองของคฤหาสน์ ไกอายกมือขึ้นมาปิดปากเล็กน้อยเพราะเธอเดินหาวมาตลอดทาง เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่เธอได้คุยโทรศัพท์กับใครสักคนจนดึกดื่นราวกับเด็กมหาวิทยาลัยที่เพิ่งจีบกันใหม่ๆ

ร่างอรชรเดินมาจนถึงห้องโถงของคฤหาสน์ ใบหน้าสวยคมมองซ้ายมองขวาเล็กน้อย แต่ก็ไม่เห็นวี่แววของใครทั้งนั้น ทั้งพี่ชายและปู่ของเธอ

“พี่ฮาเดสไม่อยู่เหรอ” ไกอาเอ่ยถามสาวใช้ชุดดำที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เธอ

“นายท่านออกไปทำงานแล้วค่ะ” สาวใช้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ไกอาจึงพยักหน้าให้สาวใช้เบาๆ หนึ่งครั้ง ก่อนที่เธอจะย่างกรายออกมาจากห้องโถง และตรงไปยังสวนด้านข้างของคฤหาสน์ต่อ

เมื่อมาถึงสวนของคฤหาสน์ หญิงสาวมองตรงไปยังศาลาสีขาวที่อยู่ตรงกลางของสวนเขียวชอุ่ม คุณปู่ของเธอนั่งอยู่ในศาลาพร้อมกับมีบอดี้การ์ดคนสนิทของปู่ที่ยืนอยู่ด้านนอกศาลาอย่างตัวตรงไม่ไหวติ่ง ไกอาจึงก้าวยาวๆ ไปหาปู่ทันที

“ทำอะไรอยู่คะคุณปู่” เสียงหวานเอ่ยถามชายแก่พร้อมกับร่างอรชรที่นั่งลงตรงข้ามกับชายแก่ โดยที่กลางศาลามีโต๊ะคั่นกลางเอาไว้อยู่

“นั่งชมนกชมไม้ตามประสาคนแก่นั่นแหละ เป็นไงบ้างไปเที่ยวมา สนุกไหม” แอรีสหันหน้ามาตอบกลับและเอ่ยถามหลานสาวต่อด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า

“สนุกค่ะ แต่ถ้าพี่รู้ว่าไปที่อิตาลีมา ต้องเป็นเรื่องแน่ๆ เลยค่ะ”

“ก็อย่าให้รู้สิ” ชายแก่เอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มๆ

“ค่ะ” ไกอาจึงอมยิ้มกลับไปให้ชายแก่

แอรีสหยิบหนังสือที่วางอยู่ข้างกายของเขาขึ้นมายื่นให้หลานสาวคนสวยอย่างเชื่องช้า

“อะไรคะ” มือบางเอื้อมไปรับหนังสือมาดูพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัยเล็กน้อย

“ปู่เพิ่งได้หนังสือเล่มใหม่มา คิดว่าหลานน่าจะชอบ”

“ขอบคุณนะคะ” เธอตอบกลับพร้อมกับก้มหน้าเปิดหนังสือดูทันที ปู่ของเธอรู้ดีว่าไกอาชอบอ่านหนังสือมากๆ ซึ่งมันช่างขัดกับภาพลักษณ์ของเธอที่สร้างขึ้นมาเป็นอย่างมาก เพราะเธอดูเหมือนคุณหนูเอาแต่ใจ แต่ความจริงเลยเธอไม่ได้เป็นอย่างภาพลักษณ์ของเธอเลยสักนิด

“ไกอา” แอรีสเอ่ยเรียกหญิงสาวขึ้นมา ในขณะที่เธอกำลังสนใจหนังสือเล่มนั้นอยู่

“คะ?” ใบหน้าสวยสะพรั่งละสายตาจากหนังสือและช้อนตาขึ้นมามองหน้าชายแก่เล็กน้อย

“ปู่จะบินไปเกาหลีหน่อย ไปเป็นเพื่อนปู่หน่อยได้ไหม”

“วันไหนคะ”

“อีกสามวัน”

“ได้ค่ะ” เสียงหวานตอบกลับไป เพราะช่วงนี้เธอก็ว่างอยู่ แต่หลังจากนี้เธอตั้งใจไว้ว่าเธอจะลองทำอะไรบางอย่างเองดูบ้าง เธออาจจะต้องคุยกับฮาเดสอย่างเป็นทางการ เธอไม่อยากที่จะใช้เงินของพี่ชายตลอดแบบนี้

“ไปเอาชาที่ฉันเพิ่งสั่งมาหน่อย จะให้ไกอาลองชิมดูเสียหน่อย” ชายแก่หันไปบอกกล่าวกับคนสนิทที่ยืนอยู่นอกศาลา

“ครับท่าน” คนสนิทของปู่ตอบกลับ ก่อนที่เขาจะปลีกตัวเดินไปในคฤหาสน์ทันที

ไกอาส่งยิ้มจางๆ ให้ชายแก่ ก่อนที่เธอจะกลับมาสนใจหนังสือเล่มใหม่ที่เพิ่งได้มาต่อ เธอเปิดมันอ่านด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ จนชายแก่ที่แอบมองอยู่ยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่าหลานสาวดูจะชอบหนังสือที่เขาให้เป็นพิเศษ

ไม่กี่นาทีต่อมา คนสนิทของปู่เดินกลับมาพร้อมกับสาวใช้ที่ถือถาดมาพร้อมกับกาน้ำชาที่วางอยู่ในถาด สาวใช้เดินเข้ามาในศาลาและวางกาน้ำชาลงบนโต๊ะตรงกลาง ก่อนที่จะรินน้ำชาให้ชายแก่กับไกอาอย่างช้าๆ

ในขณะนั่นเอง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของไกอาดังขึ้นมา มือบางจึงวางหนังสือลงบนโต๊ะ และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูทันที

ข้อความ

วินเซนต์ : ทำอะไรอยู่ครับ

ไกอา : นั่งอ่านหนังสืออยู่กับคุณปู่ค่ะ

ไกอา : อีกสามวันไกอาต้องบินไปเกาหลีนะคะ ไปทำธุระกับคุณปู่

วินเซนต์ : ครับ คุยกับปู่เสร็จแล้วบอกพี่นะ พี่จะโทรหา

ไกอา : ได้ค่ะ

หญิงสาวตอบกลับเสร็จ เธอก็ปิดโทรศัพท์ลงและวางไว้บนโต๊ะ ก่อนที่มือบางจะหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดอ่านอีกครั้งอย่างใจจดใจจ่อ