LOGIN
อากาศที่หนาวเย็น ไม่ได้มีผลกับร่างเปลือยเปล่าที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียงเลยสักนิด ทั้งสองต่างกำลังร้อนรุ่มจากไฟราคะที่ช่วยกันจุดขึ้นจนลุกโชน ใครจะคิดว่า พนิดา ศิริวิมล ผู้บริหารสาวจาก CCL COSMETIC บริษัทที่ผลิตและส่งออกเครื่องสำอางรายใหญ่ที่สุดของประเทศ ผู้ที่ถูกโหวตให้เป็นหญิงเหล็กแห่งปี และเป็นผู้หญิงที่ผู้ชายค่อนประเทศ อยากสวมแหวนที่นิ้วนางของซ้ายของเธอ ข่าวของเธอมักจะปรากฏอยู่ตามหน้าโทรทัศน์และสื่อโซเชียลทุกช่องทาง ภายใต้ฉากหน้าที่สวยงามและเลิศหรู ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้ว เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีด้านมืดและความต้องการ เหมือนกับคนอื่นทั่วไป ยิ่งสูงยิ่งหนาว ชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย จะกระดิกตัวทำอะไรก็ต้องระมัดระวัง ต้องรักษาภาพลักษณ์ให้สวยงาม และน่าเชื่อถือตลอดเวลา มันยิ่งทำให้เธออัดอั้น และไม่เป็นตัวของตัวเอง หลังจากการประชุมที่หนักหน่วงเสร็จสิ้นลง พนิดาก็เดินทางมายังสถานที่แห่งนี้ ที่นี่ทำให้เธอผ่อนคลายและสบายใจ คุยกับคนที่ไม่รู้จักและจบลงบนเตียง คือการระบายออกที่ดีที่สุด ไม่ต้องกลัวชื่อเสียงจะเสียหาย หรือมีผลเสียตามมา เธอจ่ายเพื่อซื้อความสุขให้ตัวเอง ผู้ชายคนนี้ก็แค่ทำงานของเขาให้เสร็จ
“ผมทำแบบนี้มีความสุขไหมครับ” เสียงแหบพร่าที่มาพร้อมกับความร้อนจากลมหายใจที่เป่ารดอยู่บริเวณใจกลางความเป็นหญิง ที่แปะอ้าจากการกระทำของคนที่ก้มหน้าอยู่ตรงหว่างขา สร้างความเสียดเสียวให้หญิงสาวไม่น้อย ยามที่ลิ้นร้อนสะบัดไปมาบนจุดที่ไวต่อความรู้สึก พนิดาก็แทบขาดใจ เขาทำให้เธอมีความสุข เสียวกระสัน และเสร็จสม
“ดี แบบนั้นแหละ อู้ว...อย่างนั้น เสียวค่ะ ฉันเสียวมาก” เซ็กส์คือการปลดปล่อย เมื่ออยู่บนเตียงเธอก็เต็มที่และสนุกไปกับมัน
ภูริยกยิ้มด้วยความพอใจ ก่อนจะสะบัดปลายลิ้นละเลงเลียลงบนติ่งเนื้อสีชมพูที่ตั้งชูชัน จังหวะที่ปลายลิ้นสัมผัสลงบนส่วนปลาย เจ้าของร่างระหงที่นอนหมดแรงก็กระตุกเกร็ง น้ำหวานในร่องเสียวไหลทะลักออกมา บอกให้รู้ว่าเธอมีอารมณ์ร่วมไปกับเขา ผู้หญิงคนนี้ชื่อพนิดา เธอมาเที่ยวที่นี่หลายครั้ง และทุกครั้งเขาจะเป็นคนสนองให้เธอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผู้บริหารอย่างเขาถึงยอมลดตัวลงมาทำหน้าที่นี้ น่าจะเป็นเพราะตากลมโตที่สบกับตาคมเข้มของเขา ถึงแม้การกระทำของเธอจะดูกร้านโลก แต่เขาก็เห็นความกลัวและความหวาดระแวงที่ซ่อนอยู่ในแววตาของเธอ เธอเป็นคนสวยและร้อนแรง และที่สำคัญก็คือเขาเป็นคนที่พรากพรหมจรรย์ไปจากเธอ ใครจะคิดว่าผู้หญิงที่เข้ามาเที่ยวในสถานที่แบบนี้จะยังคงมีสิ่งนั้นหลงเหลืออยู่ เขารู้ข้อมูลของเธอไม่มาก ในขณะที่เธอเองก็รู้เพียงแค่ว่า เขาเป็นแค่ผู้ชายขายบริการ เธอจ่ายเงินเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง เขาได้เงิน เธอได้ความสนุกและความสุขเมื่อเสร็จสม
“ผมเลียแบบนี้คุณเสียวไหมครับ ชอบแบบไหนสั่งได้นะครับ ผมเป็นทาสของคุณ” เสียงกระซิบที่มาพร้อมลมหายใจอุ่นร้อน ทำให้คนบนที่นอนต้องครางออกมา เพราะเสียวจนทนไม่ไหว
“อ่า...ดีค่ะ แบบนั้น ฉัน...เสียวมาก...โอ้วใช่ค่ะ แบบนั้น ฉันจะเสร็จแล้ว” นอกจากลิ้นอุ่นชื้น ผู้ชายที่กำลังมุดหน้าอยู่ตรงหว่างขา ยังทรมานเธอด้วยนิ้วร้ายยาวใหญ่ ที่กำลังชักเข้าชักออกในร่องรัก ภูริชอบใจเมื่อเห็นน้ำรักจากความซ่านเสียว อาบเยิ้มจนชุ่มไปทั่วข้อนิ้วของเขา
“อ่า...ใกล้เสร็จแล้วใช่ไหมครับ แตกสิครับผมอยากกินน้ำของคุณ” เสียงที่เปล่งออกมาแหบกระเส่า ภาพตรงหน้ายั่วยวนจนเขาแทบทนไม่ไหว สะบัดปลายลิ้นเลียวนตรงจุด ชักนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะ ส่งเธอไปให้สุดทางด้วยปากและลิ้นของเขา
“อ้ายยยย!” ร่างบางกระตุกเกร็ง ทิ้งสะโพกที่กำลังส่ายร่อนลงบนที่นอนหนานุ่ม เมื่อเขาส่งไปถึงฝั่งฝัน หอบจนตัวโยน เหนื่อยล้ากับสิ่งที่คนเหนือร่างปรนเปรอ ภูริยิ้มเอ็นดูให้กับท่าทางของคนตัวเล็ก ที่พยายามดึงผ้าห่มมาปิดเรือนร่างเอาไว้ ถ้าสถานที่เจอกันไม่ใช่บนเตียง และเธอไม่ใช่ลูกค้าเขาคงตกหลุมพรางของเธอโดยไม่ยาก เธอน่ารักมาก ถึงแม้เขาจะแน่ใจว่าเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ แต่ก็ไม่ไว้วางใจ ผู้หญิงที่กล้ามาซื้อบริการ คงไม่ใช่ผู้หญิงที่ดี
“ต่อเลยนะครับ” คำพูดของชายหนุ่มเรียกจุดแดงบนผิวแก้มเนียน พนิดาเขินอายกับการกระทำของเขา มือหนาสาวชักลำรักอวบใหญ่สองสามครั้ง ใช้ฟันคม ๆ ฉีกซองเกราะป้องกัน ก่อนจะนำท่อนเอ็นมาจ่อที่ปากทางรัก แล้วดันส่วนหัวเข้าไปในตัวเธอ จังหวะที่ท่อนรักยาวใหญ่คืบคลานเข้ามา ใจกลางความเป็นหญิงก็เจ็บร้าว จนหญิงสาวต้องขบริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงเอาไว้
“เจ็บเหรอครับ” ถามพร้อมกับดึงแท่งร้อนออกจากช่องทางรัก ถึงแม้จะมีน้ำหล่อลื่นช่วยเบิกทาง แต่ภูริก็รู้ดีว่าด้วยขนาดตัวที่ต่างกัน เธอจึงเจ็บทุกครั้งที่เขาสอดใส่ มือหนาคว้าขวดเจลที่วางอยู่ข้างเตียง เทน้ำสีใสลงบนฝ่ามือ แล้วนำมาชโลมจนเปียกชุ่มไปทั่วแก่นกาย ที่ตั้งผงาดอยู่ในถุงยางอนามัยไซส์พิเศษ ตาคมเข้มลอบมองคนบนที่นอน รู้สึกพอใจเมื่อเห็นความเขินอายในดวงตาของเธอ
“อดทนหน่อยนะครับ เจ็บนิดเดียวนะครับ คุณนิด” ชื่อเล่นที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหนา ทำให้หัวใจของพนิดาอุ่นขึ้น รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย เมื่อได้ยินคำนี้จากปากของเขา คงเป็นวิธีพูดของคนที่ทำอาชีพนี้ ทำให้คู่นอนไว้ใจ จะได้มีความสุข และสนุกร่วมไปกับเขา
สะโพกสอบขยับเป็นจังหวะ ดันลำรักยาวใหญ่เข้าไปในร่องรักที่คับแน่น คนบนเตียงกัดฟัน ถึงจะมีน้ำรักและ
เจลหล่อลื่นเป็นตัวช่วย แต่ก็ยังรู้สึกเจ็บ เขาเป็นผู้ชายคนแรกและคนเดียวของเธอ ในขณะที่เธอคงไม่ใช่ผู้หญิงคนเดียวของเขา“ทนอีกนิดนะครับ” พูดพร้อมกับกดสะโพกลงมา จนส่วนที่สอดประสานแนบชิด
“อ้ายย!!!” เสียงกรีดร้องขาดหาย เมื่อปากร้อนประกบลงมา ลิ้นร้อนตวัดเข้าไปเกี่ยวพันกับลิ้นเล็ก เพื่อดูดกลืนเสียงร้องที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดของเธอ ร่องรักของเธอคับแน่น จนชายหนุ่มแทบระเบิดออกมา ถึงแม้จะทำใจไว้แล้ว แต่ก็ยังอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่า เขาคือผู้ชายคนเดียวของเธอ
“จะ...เจ็บค่ะ” ร้องประท้วงเมื่อสะโพกสอบขยับไปมาเพื่อปรับให้เธอคุ้นชิน
“นิดเดียวนะครับ” คำปลอบโยนของเขาเป็นเสมือนคำสัญญาที่ฟังแล้วทำให้เธอคล้อยตาม เธอก็ไม่ต่างจากผู้หญิงใจง่าย นาทีนี้ไม่ว่าเขาจะพูดหรือสั่งให้ทำอะไร เธอก็เชื่อฟังและทำตามคำสั่งของเขาอย่างไม่
เกี่ยงงอนภูริเดินเข้ามาในห้องนอน เป็นจังหวะเดียวกับที่พนิดากำลังเล่นกับลูก ตาสองคู่สบกันและมองค้างอยู่อย่างนั้น ภูริรู้ว่าเธอร้องไห้ พนิดาเองก็รู้ว่าเขาร้องไห้เช่นกัน ร่างบางทำท่าจะขยับลงจากเตียง แต่ภูริห้ามเอาไว้ “จะไปไหน ลูกกำลังสนุก” ใจจริงเขาอยากพูดประโยคอื่นกับเธอ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง เพราะเขาเป็นคนที่ปากไม่ตรงกับใจ “ดึกแล้วคุณจะได้พักผ่อน” ทั้ง ๆ ที่ไม่อยากกลับแต่ก็ต้องหักห้ามใจ ภูริยอมให้เธออยู่กับลูกตั้งหลายชั่วโมง แค่นี้ก็ดีมากแล้ว “แอ๊ะ” คนตัวเล็กส่งเสียง เมื่อพนิดาขยับตัว คล้ายจะบอกให้เธอรู้ว่ายังไม่อยากให้เธอจากไปไหน “แม่กลับก่อนนะคะ ดึกแล้วหนูจะได้พักผ่อน” คำที่เธอใช้แทนตัวเองกับลูก มีผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจ ของคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างเตียง “ขอโทษที่ฉันแทนตัวเองว่าแม่ วันหลังฉันจะใช้คำอื่น” เธอรีบตอบเมื่อหันมาเห็นใบหน้าบูดบึ้ง ของคนที่ยืนจ้องหน้าเธอเขม็ง เขาคงไม่พอใจที่เธอถือวิสาสะมาแตะต้องลูก “ผมยังไม่ได้พูดสักคำ” “ค่ะ...ฉันให้แกกินนมแล้วนะคะ” เธอรู้ว่าเขารู้ และเห็นทุกอย่างที่เธอทำกั
“กรี๊ดดด!” พนิดากรีดร้องก่อนจะทรุดลงกับพื้น โชคดีที่ภูริรับไว้ทัน ชายหนุ่มหน้าถอดสีเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอ ช้อนร่างบางเข้าสู่วงแขน วางเธอลงบนโซฟาตัวยาวอย่างเบามือ “นิด! นิด!” มือหนาตบลงใบหน้าที่ซีดเผือดเพื่อเรียกให้เธอรู้สึกตัว “เกิดอะไรขึ้นครับ” เดชาที่เดินเข้ามาตามคำสั่งถามขึ้น เมื่อเห็นพนิดากรีดร้องจนหมดสติไป “เอารถออก! กูจะพานิดไปโรงพยาบาล นิด ได้ยินผมไหม” ภูริยังเรียกหญิงสาวไม่หยุด หัวใจเขาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นเธอร่วงลงกับพื้น “ลดาขอดูหน่อยค่ะ บางทีเธออาจจะแค่เป็นลม” เฟื่องลดาอาสาเข้ามาดูแล ก่อนจะส่งคนในอ้อมแขนให้คนเป็นพ่อ แล้วจัดการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้คนหมดสติ ภูรินยืนดูด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ ก่อนจะหยุดเต้น เมื่อเห็นรอยเขียวคล้ำบนหลังมือของเธอ “เธอน่าจะเพิ่งออกจากโรงพยาบาลค่ะ ลดาเคยเจอเธอที่โรงพยาบาล เธอมาช่วยอุ้มคุณหนูด้วยนะคะ” เฟื่องลดารายงาน “อย่ามัวแต่พูด เร่งมือเถอะ ถ้าไม่ดีขึ้นจะได้พาไปโรงพยาบาล” คำสั่งเสียงเหี้ยมที่ได้ยิน ทำให้เฟื่องลดากลืนน้ำลายลงคอ แสดงว่าเธอคนนี้มีความสำคัญกับ
หลังจากได้รับคำแนะนำจากคุณหมอ พนิดาใช้เวลาคิดทบทวนอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจมาหาภูริ อาการซึมเศร้าหลัง คลอดที่เธอเป็นอยู่เริ่มหนักขึ้นทุกวัน แม้จะใช้ชีวิตได้เหมือนคนปรกติ แต่พักหลัง ๆ มานี้เธอมักจะรู้สึกว่าตัวเองเครียด และโทษตัวเอง ทั้งที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็มีเรื่องให้รู้สึกว่าชีวิตเริ่มไร้ค่าลงทุกวัน หมอแนะนำให้เธอแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ เมื่อสาเหตุมาจากลูก ก็ต้องแก้ไขที่ตรงนั้น เอื้อตะวันและคนอื่น ๆ เห็นด้วย ให้เธอไปคุยเรื่องลูกกับภูริก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เดือนอ้ายยังไร้เดียงสา ไม่รับรู้ปัญหาที่เกิดขึ้น กลับไปแก้ไขตอนนี้ดีกว่าปล่อยทิ้งเอาไว้ เพราะเธอแน่ใจแล้วว่ารักและอยากดูแลลูกเช่นเดียวกับเขา ต่อให้ต้องเสียศักดิ์ศรี และถูกภูริดูถูกเหยียดหยามเธอก็ยอมร่างบางพาตัวเองมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านของเขา เอื้อตะวันอาสามาเป็นเพื่อน แต่เธอก็เลือกที่จะมาคนเดียว บ้านหลังนี้เธอเคยเข้าออก และคิดว่าเดือนอ้ายน่าจะเกิดที่นี่ เพราะครั้งสุดท้ายมันเกิดในบ้านหลังนี้ มือบางกำเข้าหากัน เมื่อภาพในวันวานย้อนกลับเข้ามาในหัว การกระทำของภูริโหดร้ายที่สุด ตอนที่รู้ว่าธุรกิจล้มเธอแทบเป็นบ้า และก็ต้องบ้าจริง ๆ เมื่อ
ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอมือถือ ทำให้หัวใจแกร่งกระตุก ยอมรับว่าแวบแรกที่เห็นความรู้สึกหลากหลายก็ประดังเข้ามาโกรธโมโหและเดือดดาลนำหน้ามาก่อน แต่เมื่อวางทิฐิลง ใช้สมองคิด และให้หัวใจเป็นตัวตัดสิน ทำให้เขารู้ว่าสิ่งที่เขาทำมาทั้งหมด ไม่ว่าจะพาลูกออกงาน อัพรูปลูกลงโซเชียล ก็เพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่หรือ ล่อให้คนเป็นแม่ออกมา เขาอยากให้เธอเมตตาลูกบ้าง เดือนอ้ายไม่ได้ทำอะไรผิด ลูกไม่ได้ขอมาเกิด เป็นเขาเองที่ทำให้ลูกเกิดมา พนิดาจะโกรธจะเกลียดเขาก็ไม่เป็นไร แต่อยากให้เธอสงสารลูกบ้างสักนิด ไม่ต้องยอมรับว่าเดือนอ้ายเป็นลูกก็ได้ แค่ไม่ทอดทิ้งก็พอ “ให้ทำยังไงต่อครับ ให้เดชาพาคุณหนูกลับบ้านเลยไหมครับ” คำถามของนุกูลได้การส่ายหน้าของเจ้านายเป็นคำตอบ ภูริไม่พูดอะไร ได้แต่ส่ายศีรษะไปมา ตาคู่คมมองดวงหน้าเล็ก ที่ซุกอยู่กับอกของคนเป็นแม่ ยิ้มด้วยความเอ็นดู เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กทำท่าจะเคลิ้มหลับ อกของแม่คงอุ่นมากสินะ เจ้าเดือนอ้ายถึงดูมีความสุขมากมาย เจอกันแค่ครั้งเดียว ลูกก็ทำท่าว่าจะติดแม่เสียแล้ว “ให้คุณนิดอยู่กับคุณหนูไปก่อน” เป็นนุกูลที่ตอบคำถามของเดชา เพราะเจ้านายของเขากำลังดื่มด่ำกับ
ภูริยังคงทำหน้าพ่อของเขาอย่างแข็งขัน แม้จะไม่รู้ว่าสิ่งที่ตั้งใจมอบให้ ลูกจะรับได้มากแค่ไหน เขาเป็นพ่อคงไม่ละเอียดอ่อนเท่าคนเป็นแม่ โชคดีที่มีพิมพ์มาดากับพสิกา ภรรยาของพุฒิพัฒิน์และภรรยาของปภังกรมาช่วยดูแล เดือนอ้ายเลี้ยงง่ายและฉลาดสมวัย ลูกเพิ่งครบสี่เดือน แต่เขาอยากให้ลูกเดินได้เร็ว ๆ มีกิจกรรมอีกมากมายรอให้เขากับลูกออกไปผจญภัย นอกจากทำงานและเลี้ยงลูก อีกกิจกรรมที่ภูริทำไปด้วยนั่นก็คือ ถ่ายรูปและคลิปวีดีโอลูกลงโลกโซเซียล นอกจากดูพัฒนาการของลูก และเก็บความทรงจำเหล่านี้ไว้ให้เดือนอ้ายดูตอนโต ลูกสาวของเขายังมีแฟนคลับอีกมากมาย สาวแก่แม่หม้ายพากันตกหลุมรัก ถ้าไม่ได้ลงรูปวันไหน แม่ยกก็จะส่งข้อความมาทวง เขากับลูกสาวกลายเป็นคนดังในโลกโซเชียลไปแล้ว นอกจากความน่ารักของลูก ความหล่อของพ่อก็มีส่วน เพราะมีสาว ๆ หลายคนอาสามาดูแลลูกสาวของเขา มือหนาลูบลงบนแผ่นหลังคนตัวเล็ก ห่มผ้าให้ลูกน้อย จูบลงที่หน้าผากเล็ก เดือนอ้ายหลับแล้ว หลังจากนี้ชีวิตก็วนกลับมาอยู่ที่เดิม หน้าจอมือถือเครื่องบาง ถูกปัดอย่างไร้จุดหมาย ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร แต่พยายามห้ามความรู้สึกเอาไว้ คนเลวอย่างเขาก็สมควรแล้วที่
ภูริพาลูกสาวตัวน้อยและพี่เลี้ยง แวะห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน เพื่อเดินเล่นและซื้อของใช้ที่ขาดเหลือ บรรดาลูกน้องและบอดี้การ์ดแถวยาวของเขา กลายมาเป็นพี่เลี้ยงเด็ก เดชาทำหน้าที่ดันรถเข็น ในขณะที่คนอื่น ๆ ตามดูแลความปลอดภัยให้เจ้านายไม่ห่าง ตั้งแต่มีคุณหนู ภูริไม่ต่างอะไรกับคนที่ถูกถอดเขี้ยวเล็บ เขากลายเป็นคนใจเย็น อบอุ่น อ่อนโยน จนคนรอบกายพากันขนหัวลุก เพราะตั้งรับกับการเปลี่ยนแปลงของเจ้านายไม่ทัน มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาต่อแถวรอให้ภูริเลือกมาทำหน้าที่แม่ของลูก แต่ชายหนุ่มไม่สนใจใคร ทำงาน เลี้ยงลูกและคิดถึงแม่ของลูกทุกวัน ใครจะรู้ว่า พนิดา ศิริวิมล นักธุรกิจสาวที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในชีวิต คือแม่ของลูกสาวเขา เวลาผ่านมานานแล้ว แต่ทำไมเขาถึงยังลืมเธอไม่ได้สักที ภูริอุ้มลูกสาวขึ้นมาแนบอก พาคนตัวเล็กเดินเล่นดูนี่นั่นไปทั่ว ภาพผู้ชายตัวสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหลา อุ้มลูกตัวน้อยในชุดกระโปรงสีชมพูน่ารัก เป็นที่สะดุดตาของคนที่พบเห็น บางคนยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูป ภูริไม่ว่าอะไรชายหนุ่มจะหันมาส่งยิ้มให้ทุกครั้ง ตอนที่รู้ตัวว่ามีคนถ่ายรูปเขากับลูกสาว “ให้ผมบอกคนพวกนั้นไหมครับ” เดชาถามเมื่อเจ้า







