Se connecter"แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอคะ เป็นคนทำก็ต้องรับผิดชอบนะคะ ในท้องนี่ด้วย" บัวตองยิ้มหัวเราะพลางชี้นิ้วไปตรงหน้าท้องของตนเอง "ครับ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนพี่ก็ทนได้ ขอแค่มีบัวอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไปก็พอ" พูดพลางส่งสายตาหวานซึ้งให้หญิงสาวอย่างสื่อความหมาย "ค่ะ บัวจะอยู่เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไป"ส่
หนึ่งเดือนต่อมา ภายในห้องนั่งเล่นบัวตองกำลังนั่งเล่นกับลูกชายทั้งสองคนด้วยอาการอ่อนเพลียง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา ณีหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอย่างนั้นก็แอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเพราะเธอแอบสังเกตเห็นอาการของเธอมาสักพักหนึ่งแล้วเพียงแต่เจ้าตัวไม่รู้ตัวก็เท่านั้นเอง ด้วยมัวแต่สนใจเรื่องเลี้ยงลูกและร้านก
"ค่ะ ยังมีไข่เจียวกับหมูทอดให้เด็กๆ อีกนะ" พูดจบก็เดินหายเข้าไปในครัวแล้วกลับออกมาพร้อมกับจานอาหารดังกล่าว "น่าทานทั้งนั้นเลย" วินส่งยิ้มให้เมียรัก "น่าทานก็ทานเยอะๆ นะคะ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย" "ครับ" วินรับคำพร้อมกับลงมือทานทันทีและไม่ลืมที่จะตักกับข้าวใส่จานให้กรลูกชายคนโตไปด้วย ส่วนคนเล็กบัวตอง
ภายในห้องนอนกว้างบัวตองกำลังเตรียมเสื้อผ้าให้วินพ่อของลูกที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำหลังจากกลับมาจากบริษัทเหนื่อยๆ ส่วนลูกชายทั้งสองคนเธอปล่อยให้เล่นกับณีไปก่อน ระหว่างที่เธอกำลังหยิบเสื้อออกมาจากตู้ วินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ตรงเข้าไปโอบกอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลังโดยมีผ้าเช็ดตัวพันเอวแค่ผืนเดียว "อุ้
"เปล่า เราง่วงแล้วรีบกลับกันเถอะ" พูดพลางหันหน้าหนีชายหนุ่มไปอีกทาง "กลับคอนโดกันนะ" "ไม่ เราจะกลับบ้าน" "อยากจะโดนปล้ำในรถหรือไง" นัทยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าเนียน "นายพูดบ้าอะ...อื้อ" ริมฝีปากบางถูกบดจูบขยี้โดยไม่ทันได้ตั้งตัว "จ๊วบ จ๊วบ" ริมฝีปากหนาหยักจูบบดเม้มริมฝีปากบางไม่ยอมหยุดไม่
"ไม่ทราบว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวเจอกันครั้งแรกปิ๊งกันเลยไหมครับ" สิ้นเสียงพิธีกรวินกับบัวตองก็หันไปส่งยิ้มให้กันพร้อมกับจับกุมมือกันเอาไว้แน่น "ครับ ครั้งแรกที่ผมเจอบัว ผมก็ตกหลุมรักบัวเลย รู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูกในใจ" "คำตอบนี่คงจะทำให้ใครหลายๆ คนเขินม้วนกันเป็นแถวเลยนะครับ โดยเฉพาะเจ้าสาวยิ้มไม่ห
ษากลับลงมาข้างล่างอีกครั้งพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าถือเอกสารการหย่าระหว่างเธอกับวินไว้ในมือเดินตรงเข้าไปหาเนตรนภาในห้องนั่งเล่น เธอรู้ว่าวินตั้งใจจะบอกความจริงเรื่องระหว่างเธอกับเขาให้มารดารับรู้ในตอนเย็นวันนี้ แต่เธออยากจะสารภาพความจริงทุกอย่างด้วยตัวเองมากกว่าเพราะเธอเป็นต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายที่เก
"ไม่ คุณจะมายุ่งกับฉันทำไม จะกลับก็รีบกลับสิจะมาเสียเวลากับฉันทำไม" "ขึ้นมาเถอะน่า ให้ฉันได้เทคแคร์เธอบ้าง" "ทำไมคุณต้องทำแบบนี้ด้วย" "เหตุผลของฉันมันมากจนอธิบายทั้งวันมันก็ไม่หมดหรอก เธอพอจะมีเวลาให้ฉันไหมล่ะ" "ก็ได้ฉันจะไปกับคุณ แต่ไม่ต้องมาอธิบายอะไรให้ฉันฟังทั้งนั้นแหละ" บัวตองพูดพลางเปิ
"ปายว่าพี่ไม่ควรไปพูดจาแบบนั้นกับพ่อของกรนะคะ อย่างน้อยๆ เขาก็เป็นพ่อลูกกัน ปายรู้ค่ะว่าพี่หวงบัวแต่ควรจะมีขอบเขตบ้างนะคะ" "ปายลืมสิ่งที่มันเคยทำกับบัวไปแล้วเหรอ แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ" "ปายไม่เคยลืมค่ะ แต่ในเมื่อวันนี้เขาสำนึกผิดแล้ว ก็ควรจะเปิดโอกาสให้เขาได้แก้ไขในสิ่งที่ผิดพลาดบ้าง ไม่ใช่ก
"ให้ฉันช่วยไหม" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น "____" บัวตองเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความนิ่งเฉยทำเป็นไม่สนใจ "ให้ฉันช่วยเสิร์ฟเอาไหม" วินยังคงเสนอตัว "คุณจะรับอะไรก็สั่งมาเถอะ" บัวตองเอ่ยตัดบท "ก็ได้ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันช่วยก็ไม่เป็นไร งั้นฉันขอเหมือนเดิมที่หนึ่งนะ" พูดจบวินก็เดินไปนั่งรอที่โต๊ะอย่างอารมณ์ด







