Masuk"แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอคะ เป็นคนทำก็ต้องรับผิดชอบนะคะ ในท้องนี่ด้วย" บัวตองยิ้มหัวเราะพลางชี้นิ้วไปตรงหน้าท้องของตนเอง "ครับ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนพี่ก็ทนได้ ขอแค่มีบัวอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไปก็พอ" พูดพลางส่งสายตาหวานซึ้งให้หญิงสาวอย่างสื่อความหมาย "ค่ะ บัวจะอยู่เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไป"ส่
หนึ่งเดือนต่อมา ภายในห้องนั่งเล่นบัวตองกำลังนั่งเล่นกับลูกชายทั้งสองคนด้วยอาการอ่อนเพลียง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา ณีหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอย่างนั้นก็แอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเพราะเธอแอบสังเกตเห็นอาการของเธอมาสักพักหนึ่งแล้วเพียงแต่เจ้าตัวไม่รู้ตัวก็เท่านั้นเอง ด้วยมัวแต่สนใจเรื่องเลี้ยงลูกและร้านก
"ค่ะ ยังมีไข่เจียวกับหมูทอดให้เด็กๆ อีกนะ" พูดจบก็เดินหายเข้าไปในครัวแล้วกลับออกมาพร้อมกับจานอาหารดังกล่าว "น่าทานทั้งนั้นเลย" วินส่งยิ้มให้เมียรัก "น่าทานก็ทานเยอะๆ นะคะ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย" "ครับ" วินรับคำพร้อมกับลงมือทานทันทีและไม่ลืมที่จะตักกับข้าวใส่จานให้กรลูกชายคนโตไปด้วย ส่วนคนเล็กบัวตอง
ภายในห้องนอนกว้างบัวตองกำลังเตรียมเสื้อผ้าให้วินพ่อของลูกที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำหลังจากกลับมาจากบริษัทเหนื่อยๆ ส่วนลูกชายทั้งสองคนเธอปล่อยให้เล่นกับณีไปก่อน ระหว่างที่เธอกำลังหยิบเสื้อออกมาจากตู้ วินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ตรงเข้าไปโอบกอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลังโดยมีผ้าเช็ดตัวพันเอวแค่ผืนเดียว "อุ้
"เปล่า เราง่วงแล้วรีบกลับกันเถอะ" พูดพลางหันหน้าหนีชายหนุ่มไปอีกทาง "กลับคอนโดกันนะ" "ไม่ เราจะกลับบ้าน" "อยากจะโดนปล้ำในรถหรือไง" นัทยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าเนียน "นายพูดบ้าอะ...อื้อ" ริมฝีปากบางถูกบดจูบขยี้โดยไม่ทันได้ตั้งตัว "จ๊วบ จ๊วบ" ริมฝีปากหนาหยักจูบบดเม้มริมฝีปากบางไม่ยอมหยุดไม่
"ไม่ทราบว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวเจอกันครั้งแรกปิ๊งกันเลยไหมครับ" สิ้นเสียงพิธีกรวินกับบัวตองก็หันไปส่งยิ้มให้กันพร้อมกับจับกุมมือกันเอาไว้แน่น "ครับ ครั้งแรกที่ผมเจอบัว ผมก็ตกหลุมรักบัวเลย รู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูกในใจ" "คำตอบนี่คงจะทำให้ใครหลายๆ คนเขินม้วนกันเป็นแถวเลยนะครับ โดยเฉพาะเจ้าสาวยิ้มไม่ห
"ไม่ คุณจะมายุ่งกับฉันทำไม จะกลับก็รีบกลับสิจะมาเสียเวลากับฉันทำไม" "ขึ้นมาเถอะน่า ให้ฉันได้เทคแคร์เธอบ้าง" "ทำไมคุณต้องทำแบบนี้ด้วย" "เหตุผลของฉันมันมากจนอธิบายทั้งวันมันก็ไม่หมดหรอก เธอพอจะมีเวลาให้ฉันไหมล่ะ" "ก็ได้ฉันจะไปกับคุณ แต่ไม่ต้องมาอธิบายอะไรให้ฉันฟังทั้งนั้นแหละ" บัวตองพูดพลางเปิ
"ปายว่าพี่ไม่ควรไปพูดจาแบบนั้นกับพ่อของกรนะคะ อย่างน้อยๆ เขาก็เป็นพ่อลูกกัน ปายรู้ค่ะว่าพี่หวงบัวแต่ควรจะมีขอบเขตบ้างนะคะ" "ปายลืมสิ่งที่มันเคยทำกับบัวไปแล้วเหรอ แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ" "ปายไม่เคยลืมค่ะ แต่ในเมื่อวันนี้เขาสำนึกผิดแล้ว ก็ควรจะเปิดโอกาสให้เขาได้แก้ไขในสิ่งที่ผิดพลาดบ้าง ไม่ใช่ก
"ให้ฉันช่วยไหม" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น "____" บัวตองเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความนิ่งเฉยทำเป็นไม่สนใจ "ให้ฉันช่วยเสิร์ฟเอาไหม" วินยังคงเสนอตัว "คุณจะรับอะไรก็สั่งมาเถอะ" บัวตองเอ่ยตัดบท "ก็ได้ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันช่วยก็ไม่เป็นไร งั้นฉันขอเหมือนเดิมที่หนึ่งนะ" พูดจบวินก็เดินไปนั่งรอที่โต๊ะอย่างอารมณ์ด
ภายในร้านกาแฟที่หอมตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วบดและขนมปังอบสดใหม่จากเตาอีกทั้งรสชาติที่ดีทำให้ลูกค้าที่มาใช้บริการต่างก็เอ่ยชมไม่ขาดปากจนทำให้บัวตองเจ้าของร้านมือใหม่ยิ้มแก้มปริรับคำชมด้วยความยินดี เธอไม่คิดเลยว่าเปิดร้านแค่วันแรกจะได้รับเสียงตอบรับที่ดีขนาดนี้ "อเมริกาโน่ร้อนที่หนึ่งครับ" เสียงทุ







