เข้าสู่ระบบ"แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอคะ เป็นคนทำก็ต้องรับผิดชอบนะคะ ในท้องนี่ด้วย" บัวตองยิ้มหัวเราะพลางชี้นิ้วไปตรงหน้าท้องของตนเอง "ครับ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนพี่ก็ทนได้ ขอแค่มีบัวอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไปก็พอ" พูดพลางส่งสายตาหวานซึ้งให้หญิงสาวอย่างสื่อความหมาย "ค่ะ บัวจะอยู่เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไป"ส่
หนึ่งเดือนต่อมา ภายในห้องนั่งเล่นบัวตองกำลังนั่งเล่นกับลูกชายทั้งสองคนด้วยอาการอ่อนเพลียง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา ณีหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอย่างนั้นก็แอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเพราะเธอแอบสังเกตเห็นอาการของเธอมาสักพักหนึ่งแล้วเพียงแต่เจ้าตัวไม่รู้ตัวก็เท่านั้นเอง ด้วยมัวแต่สนใจเรื่องเลี้ยงลูกและร้านก
"ค่ะ ยังมีไข่เจียวกับหมูทอดให้เด็กๆ อีกนะ" พูดจบก็เดินหายเข้าไปในครัวแล้วกลับออกมาพร้อมกับจานอาหารดังกล่าว "น่าทานทั้งนั้นเลย" วินส่งยิ้มให้เมียรัก "น่าทานก็ทานเยอะๆ นะคะ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย" "ครับ" วินรับคำพร้อมกับลงมือทานทันทีและไม่ลืมที่จะตักกับข้าวใส่จานให้กรลูกชายคนโตไปด้วย ส่วนคนเล็กบัวตอง
ภายในห้องนอนกว้างบัวตองกำลังเตรียมเสื้อผ้าให้วินพ่อของลูกที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำหลังจากกลับมาจากบริษัทเหนื่อยๆ ส่วนลูกชายทั้งสองคนเธอปล่อยให้เล่นกับณีไปก่อน ระหว่างที่เธอกำลังหยิบเสื้อออกมาจากตู้ วินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ตรงเข้าไปโอบกอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลังโดยมีผ้าเช็ดตัวพันเอวแค่ผืนเดียว "อุ้
"เปล่า เราง่วงแล้วรีบกลับกันเถอะ" พูดพลางหันหน้าหนีชายหนุ่มไปอีกทาง "กลับคอนโดกันนะ" "ไม่ เราจะกลับบ้าน" "อยากจะโดนปล้ำในรถหรือไง" นัทยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าเนียน "นายพูดบ้าอะ...อื้อ" ริมฝีปากบางถูกบดจูบขยี้โดยไม่ทันได้ตั้งตัว "จ๊วบ จ๊วบ" ริมฝีปากหนาหยักจูบบดเม้มริมฝีปากบางไม่ยอมหยุดไม่
"ไม่ทราบว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวเจอกันครั้งแรกปิ๊งกันเลยไหมครับ" สิ้นเสียงพิธีกรวินกับบัวตองก็หันไปส่งยิ้มให้กันพร้อมกับจับกุมมือกันเอาไว้แน่น "ครับ ครั้งแรกที่ผมเจอบัว ผมก็ตกหลุมรักบัวเลย รู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูกในใจ" "คำตอบนี่คงจะทำให้ใครหลายๆ คนเขินม้วนกันเป็นแถวเลยนะครับ โดยเฉพาะเจ้าสาวยิ้มไม่ห
"คุณแม่ยังจำข้าวของเด็กอ่อนที่ถูกส่งไปให้บัวถึงที่คอนโดได้ไหมครับ" "ได้สิ ถึงตอนนี้แม่กับบัวยังไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนส่งมาให้" "ผมเป็นคนสั่งให้พนักงานไปส่งเองครับ" "วินเองเหรอลูก!" เนตรนภาอุทานขึ้นด้วยความตกใจ "ครับผมเอง คุณแม่อย่าบอกเรื่องนี้กับบัวนะครับ " "ทำไมล่ะ บัวเขาคาใจกับเรื่องนี้มา
"วันนี้คุณไม่ต้องอยู่ส่งกรเข้านอนแล้วนะ" "ทำไมล่ะ ให้ฉันได้อยู่กับลูกนานๆ หน่อยนะ" "วันนี้พี่ทินเขาจะอยู่ส่งกรเข้านอนเอง" บัวตองพูดแต่ไม่ยอมสบตากับวิน "_____" วินได้ยินอย่างนั้นก็นิ่งเงียบด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป "คุณไม่ต้องอยู่จนถึงดึกดื่นหรอกนะ ผมจะทำหน้าที่พ่อให้กรเอง เพราะอีกไม่นานผมกับบัวเ
ณีเดินตรงเข้าไปในครัวพร้อมกับแกะบะหมี่ใส่ลงในชามตามด้วยน้ำร้อน ทุกการกระทำของณีอยู่ในสายตาของทุกคนบนโต๊ะอาหาร จนณีถือชามบะหมี่ร้อนๆ เดินออกไป ปายก็หันไปคุยกับบัวต่อ "บัวเธอทำใจให้เขาเข้ามาใกล้ลูกได้ยังไงกัน ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเขาใจร้ายจะตาย" "เดี๋ยวก็คงชินไปเอง เขาไม่ได้มาทุกวันหรอก" บัวตองตอบกลับ
ณ บริษัทชาไทยจำกัดวินกำลังเดินออกมาจากห้องประชุมหลังจากเพิ่งจะประชุมผู้ถือหุ้นเสร็จทันทีที่ชายหนุ่มเดินพ้นขอบประตูวินก็เกิดอาการหน้ามืดตาลายขึ้นมา ชายหนุ่มจึงหยุดยืนนิ่งอยู่กับที่พร้อมกับสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่อาการที่กำลังเกิดขึ้นกับตนเอง "วินเป็นอะไรหรือเปล่า" เสียงวุฒิชัยผู้เป็นลุงเอ่ยขึ้นทางด้านห







