ตอนที่11 ป่วยการเมือง

“พวกเจ้าออกไป เอ่อ…ข้าหมายถึงพวกเจ้าไม่ใช่พวกนาง” ชินอ๋องเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบแห้ง จื่อลู่จึงรีบเข้าไปรินน้ำให้เขาดื่มอย่างเอาใจ มารยาสตรียุค2025ตั้งงัดเอามาใช้ ชินอ๋องท่านต้องรักข้าหลงข้าเข้าใจหรือไม่ จื่อลู่นึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ภายในใจ

ชินอ๋องแอบปรายตามองนางอย่างพอใจ แผนป่วยการเมืองของพวกเขามันดีเกินคาด อีกทั้งมีเสด็จพ่อคอยช่วยเหลือและเปิดทางให้ จิ้งจอกน้อยข้าจะทำให้เจ้าตกหลุมรักข้าให้ได้ นางมานั่งใกล้ ๆ เขาเช่นนี้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างกายของนาง ก็ทำให้เขาต้องแอบสูดดมอย่างพอใจ นางใช้อะไรกันนะกลิ่นถึงหอมมากเช่นนี้

จื่อลู่ใช้หลังมือแตะไปที่หน้าผากของเขาเบา ๆ ตัวก็ไม่ร้อนเสแสร้งแกล้งป่วยเพื่อสิ่งใดกัน? บุรุษจอมมารยาก็มีด้วยหรือนี่

“ลุกขึ้นมาเสวยโจ๊กเพคะ”

“เจ้าช่วยประคองข้าหน่อย”

“ไม่เพคะ! เพราะหม่อมฉันรู้ว่าพระองค์ไม่ได้ป่วย”ชินอ๋องตกใจนางรู้แล้วหรือแย่จริง เอาอย่างไรดี? เขาตัดสินใจลุกพรวดขึ้นมาตวัดร่างบางให้ลงไปนอนอยู่ใต้ร่างทันที

“กรี๊ดดด ท่านจะทำอะไรของท่านเนี่ย! ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ”

“ปล่อยให้โง่... จิ้งจอกน้อยวันก่อนเจ้ากัดข้า วันนี้ลองโดนข้ากัดดูบ้างเป็นอย่างไร?” จื่อลู่ได้ยินก็ขนลุก นี่เขาจะกัดนางจริงรึแค้นฝั่งหุ่นหรืออย่างไร จื่อลู่ตาโตมองเขาอย่างตกใจ ก่อนจะใช้สองมือดันร่างเขาเอาไว้ ก่อนจะฉีกยิ้มทำใจดีสู้เสือ เขาเห็นเช่นนั้นก็ตาพร่านางจะงดงามเกินไปแล้ว

“พระองค์จะกัดหม่อมฉันจริงหรือเพคะ งั้นกัดเลยแต่กัดเบา ๆ นะเพคะ กัดตรงนี้หรือตรงนี้ดีเพคะ” จื่อลู่มองเขาตาปริบ ๆ ส่งสายตาออดอ้อน ใช้นิ้วชี้ที่แก้มและที่ริมฝีปากของนางด้วยท่าทีน่ารัก

คราวนี้ใจของเขาเหลวเป็นขี้ผึ้ง นางจะน่ารักเกินไปแล้ว จุ๊บ จุ๊บ เขากดจูบลงมาบนแก้มใสนวลเนียนซ้ายขวาอย่างอดใจไม่อยู่ “ข้าคิดว่าต่อไปบทลงโทษของเจ้าก็คือ หากเจ้ากัดข้าจะจูบดีหรือไม่?”

“ขยับเข้ามาใกล้ ๆ เพคะ” เขารีบโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้นาง จื่อลู่จึงขยับเข้ามากระซิบที่ข้างใบหูของเขาเบา ๆ “ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันจะกัดร่างกายของพระองค์ให้หมดทุกทีเลยเพคะ” เอ่ยจบนางก็ขบไปที่ติ่งหูของเขาเบา ๆ อย่างยั่วยวน

ชินอ๋องร่างกายเหมือนมีกระแสไฟวิ่งแล่นตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เขาจ้องมองดวงตากลมโตงดงามที่มองเขาอย่างท้าทาย “เจ้าไม่รอดแน่จื่อลู่”เขาเอ่ยจบก็บดจูบลงมาอย่างหนักหน่วง

ทางด้านจื่อหลานสภาพไม่ต่างจากคู่ของชินอ๋อง เพราะรัชทายาทลุกขึ้นมาดึงร่างของจื่อหลานไปกอดไว้บนเตียงทันทีที่ได้ยินจื่อลู่รู้ว่าพวกเขาแกล้งป่วย รัชทายาทมองจื่อหลานอย่างหลงใหล

ยิ่งได้เห็นนางใกล้ ๆ เช่นนี้ นางยิ่งงดงามมากเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นดวงตากลมโตดั่งกวางน้อย จมูกโด่งสวยรับกับริมฝีปากอวบอิ่มน่าสัมผัส เขายกมือมาลูบริมฝีปากของนางเบา ๆ “อย่าทำตัวห่างเหินจากข้า”

“ก็ใครกันที่ชอบผลักไสหม่อมฉันไปให้พ้น”

“ต่อไปจะไม่ทำเช่นนั้นอีกแล้ว” เอ่ยจบเขาก็ก้มลงมาจูบนางอย่างละมุนละไมและอ่อนหวาน เขายกศีรษะขึ้นมามองดูใบหน้างามอีกครั้ง พร้อมเกลี่ยเส้นผมที่มาปรกปิดใบหน้าให้นางอย่างอ่อนโยน

“ชอบจูบแบบไหนข้าจะได้ทำให้ถูกใจเจ้า”

จื่อหลานมองใบหน้าหล่อเหล่าด้วยนัยน์ตาหวานเยิ้ม บทเขาจะอ่อนโยนนุ่มนวลก็ทำได้ดีจนนางใจแทบละลาย “อืม…ขอจูบแบบกระชากวิญญาณ”

เขายกยิ้มขึ้นมาอย่างเอ็นดู “หากข้าจูบกระชากวิญญาณเจ้าจะลุกเดินไม่ได้ไปหลายวัน”

“งั้นเอาจูบแบบดูดดื่ม”

“จูบแบบดูดดื่มเจ้าก็จะลุกไม่ได้เช่นกัน”

จื่อหลานได้ฟังก็เริ่มงง อะไรของเขากันเนี่ยจูบแบบไหนก็ลุกเดินไม่ได้ เขาเห็นสีหน้าของนางก็ระบายยิ้มออกมา

“ความหมายของข้าก็คือจูบแบบไหนมันก็ต้องจบด้วยการที่เจ้าต้องตกเป็นของข้า” พอนางได้ยินคำตอบก็เอ่ยขึ้นมาทันที

“เพิ่งคบหากันห้ามทำเกินเลยเด็ดขาด หากไม่เชื่อฟังหม่อมฉันจะไม่ให้จูบอีกเลยเพคะ” นางเอ่ยด้วยสีหน้าดุดันและจริงจัง เขาจึงยกยิ้มออกมาอย่างพอใจกับคำตอบของนาง ที่เขายกแม่น้ำทั้งห้ามาพูด ก็เพื่อให้นางพูดออกมาให้ชัดเจนว่าคบหากันกับเขาก็เท่านั้น

“ข้าจะเชื่อฟังเจ้า” เอ่ยจบเขาก็บดจูบลงมาอีกครั้งอย่างดูดดื่ม จื่อหลานจูบตอบเขาอย่างไม่เกี่ยงงงอน จึงทำให้จูบที่ดูดดื่มกลายเป็นความร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เขาจึงต้องรีบหยุดและหักห้ามใจ

“เด็กดีเจ้าจะทำให้ข้าทนไม่ไหว”

“ถ้าเช่นนั้นลุกขึ้นเสวยโจ๊กเถอะเพคะทุกคนรออยู่”

“อืม”

เมื่อจื่อหลานและรัชทายาทลุกขึ้นมา ก็เห็นชินอ๋องและจื่อลู่นอนคุยกันโดยมีชินอ๋องนอนตะแคงข้างแล้วใช้แขนเท้าบนศีรษะ ส่วนอีกมือก็ลูบไล้ใบหน้าของจื่อลู่อย่างหลงใหล เขาตกหลุมรักนางตั้งแต่ที่พบเจอที่วัดตงไห่ เขาไม่เคยชอบสตรีใดมาก่อนเลยในชีวิต นางเป็นคนแรกที่มาเปิดประตูหัวใจของเขาให้เบ่งบาน

“พวกเจ้าจะนอนคุยกันอยู่อย่างนี้หรือว่าจะไปสมทบกับเสด็จพ่อ?” จื่อลู่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบลุกขึ้นมาทันที

“เรารีบไปกันเถอะเพคะฝ่าบาทคงรอแล้ว” เขาพยักหน้ารับก่อนจะรีบลุกตามนาง จื่อลู่หยิบถ้วยโจ๊กเอากลับไปด้วย เพราะเขายังไม่ได้กินส่วนนางก็ยังไม่ได้กินคงต้องกินพร้อมกันกับเขา

เมื่อเดินมาถึงกระโจมที่พักของตระกูลเซียว ฮ่องเต้ก็ได้นำภาพวาดออกมาวางพร้อมกับแผนที่บนโต๊ะ และยังมีเหล่าเสนาบดีและคุณหนูอีกสี่ตระกูลมาร่วมอยู่ด้วย เสนาบดีจางอวี้เทียนเป็นบิดาของจางอวี้หลัน รองแม่ทัพกู้ซีซวนเป็นบิดาของคุณหนูกู้ซินหยาน แม่ทัพหลี่เนี่ยนเจินเป็นบิดาของคุณหนูหลี่ซูเจียว เสนาบดีเกาเฉิงเป็นบิดาของคุณหนูเกาเยี่ยนฟาง

ทุกสายตามองมาที่พวกนางกันเป็นจุดเดียว โดยเฉพาะสี่คุณหนูที่ส่งสายตาอำมหิตราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หมายความว่าอย่างไร ไหนองครักษ์บอกว่าชินอ๋องและรัชทายาทไม่สบาย แล้วเหตุใดถึงมาพร้อมพวกนาง สตรีมากเล่ห์ต้องใช้เล่ห์กลมารยาล่อลวงพวกเขาแน่

“จื่อลู่ จื่อหลาน พวกเจ้าก็ไปหาอะไรกินเสียให้เรียบร้อย จะได้ออกไปเดินสำรวจกัน”

“เพคะ”