ตอนที่8 ใจคนใช่หินผา

กรี๊ดดด!! กรี๊ดดด!! เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาจากริมแม่น้ำบริเวณที่จื่อหลานและจื่อลู่พากันเก็บผัก ชินอ๋องและรัชทายาทพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว พอมาถึงก็เห็นพวกนางยืนกรีดร้องด้วยความตกใจและหวาดกลัวสุดขีด

จื่อลู่พอหันมาเห็นชินอ๋องนางก็รีบวิ่งขึ้นจากน้ำมากอดเขาแน่น จื่อหลานก็ไม่ต่างกันรีบวิ่งไปกอดรัชทายาทด้วยความหวาดกลัว

“ท่านอ๋องปลิงกัดขาหม่อมฉันเพคะ ช่วยเอามันออกไปทีหม่อมฉันกลัว!” จื่อลู่ยามนี้ไม่สนว่าเขาคือใคร เพราะว่านางกลัวปลิงมาก นางกอดเขาแน่นหวาดกลัวจนคิดสิ่งใดไม่ออก

“รัชทายาทช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ ปลิงเกาะขาหม่อมฉันเต็มไปหมด กรี๊ดดด!! จื่อหลานด้วยความกลัวก็ไม่คิดอะไรทั้งนั้นตรงเขาไปเกาะเขาแน่น

ชินอ๋องมองร่างบางที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด นางกอดเขาแน่นอย่างเอ็นดู ก่อนที่เขาจะพยายามก้มลงไปมองที่ขาของนาง แต่แล้วก็ต้องชะงัก นางจับชายกระโปรงผ้ามัดขึ้นมาถึงระดับหัวเข่า เผยให้เห็นช่วงขาเรียวงาม ยามนี้มีปลิงเกาะอยู่สองสามตัว เขาหันไปเห็นผู้อื่นที่กำลังวิ่งตามมา เขาจึงรีบส่งสายตาไปบอกลี่หมิงองครักษ์คนสนิท ให้กันผู้คนออกไปก่อน เพราะยามนี้พวกนางไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าใดนัก

“เจ้านั่งลงก่อน”

“ไม่! ท่านเอามันออกไปก่อนเพคะ”จื่อลู่เอ่ยตอบใบหน้าซุกอยู่บนตัวเขา เขาตัดสินใจก้มลงอุ้มนางให้มาบนนั่งตัก แล้วปล่อยให้นางซุกอยู่บนตัวเขาอยู่อย่างนั้น เขาดึงมีดสั้นออกมาแล้วจับไปที่ขาขาวเนียนของนาง ก่อนจะค่อย ๆ ขูดตัวปลิงที่เกาะดูดเลือดที่ขาของนางทั้งสามตัว

รัชทายาทก็ทำไม่ต่างจากชินอ๋องเพราะจื่อหลานเกาะเขาแน่นเหมือนปลิงไม่มีผิด หลังจากขูดปลิงออกไปแล้วเลือดก็ไหลออกมาไม่หยุด เขาจึงรีบหันไปบอกองครักษ์ข้างกาย

“หนิงเจาให้หมอเข้ามา”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ออกไปหมดแล้ว” รัชทายาทหันมาบอกจื่อหลานอย่างอ่อนโยน นางจึงชะโงกหน้าออกมาดู พอเห็นว่าไม่มีแล้วก็รีบผละออกมาทันที แย่แล้ว!! ความกลัวทำให้ทำอะไรไปโดยไม่คิด พาตัวเองไปใกล้ชิดรัชทายาทเช่นนี้ เรื่องราวคงไม่กลับมาแบบเดิมหรอกนะ เขามองท่าทีของนางอย่างหงุดหงิด พอปลอดภัยแล้วก็กลับมาทำตัวห่างเหินอีกแล้ว นางเป็นอะไรของนางกันแน่

“เป็นอะไรของเจ้า เมื่อก่อนก็เห็นมาตามติดข้า มาตอนนี้ทำตัวห่างเหินเหมือนคนไม่รู้จักกัน หากวันนี้เจ้าให้คำตอบไม่ถูกใจข้า อย่าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไป” จื่อหลานตาเบิกกว้างมองเขาที่จ้องมองนางอย่างดุดัน

“ก็พระองค์มีคนที่ชอบอยู่แล้ว หม่อมฉันตามติดพระองค์ก็เปล่าประโยชน์ หม่อมฉันจึงคิดว่าควรถอยออกมาจะดีกว่าเพคะ”

“เจ้ามีบุรุษอื่น?”

“มี…ไม่ ๆ ไม่มีเพคะ”

“ข้าขอสั่งให้เจ้ามาตามติดข้าเหมือนเดิม” จื่อหลานตกตะลึงยืนมองเขานิ่งอย่างครุ่นคิด หมายความว่าอย่างไร ให้มาตามติดเหมือนเดิม นางไม่อยากมีจุดจบเหมือนกับนางร้ายในนิยายหรอกนะ

จื่อลู่ที่ลุกขึ้นมาจากตักของชินอ๋องแต่ถูกเขาจับแขนเอาไว้ไม่ปล่อย นางที่ได้ยินบทสนทนาของจื่อหลานและรัชทายาท ก็รีบเอ่ยขึ้นมา

“หากอยากให้นางกลับมาเหมือนเดิม พระองค์ก็ต้องให้สัญญาว่า ในภายภาคหน้าไม่ว่าจะอย่างไร พระองค์จะไม่สั่งลงโทษนางและครอบครัวของหม่อมฉันให้ถึงแก่ชีวิต” ชินอ๋องและรัชทายาทได้ยินสิ่งที่นางพูดก็ตกใจ หมายความว่าเช่นไร เหตุใดนางถึงพูดเช่นนี้

“เหตุใดเจ้าถึงพูดเช่นนี้ พวกเจ้าไปทำความผิดอะไรไว้หรือ?” ชินอ๋องเอ่ยถามจื่อลู่ด้วยสายตาคาดคั้น

“ไม่ได้ทำความผิดอะไรเพคะ เพียงแต่พูดเอาไว้ก่อนล่วงหน้า ก็ใครจะไปรู้ว่าจะทำผิดอะไรนี่เพคะ” เขาที่ได้ยินนางตอบก็นึกมันเขี้ยวจึงดีดหน้าผากนางไปหนึ่งที เพียะ

“โอ๊ย! นี่ไง ๆ ไม่ทันไรก็เริ่มทำร้ายร่างกายแล้ว”เขาได้ยินนางโวยวายก็ใช้แขนตวัดรัดลำคอของนางเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบเบา ๆ “สงสัยว่าข้าคงต้องทำร้ายร่างกายเจ้าอย่างจริงจัง”

จื่อลู่ได้ยินก็นึกโมโหขึ้นมา จึงหันไปมองแขนของเขาที่รัดคอนางเอาไว้ ก่อนจะกัดลงไปทันที “โอ๊ย! เจ้า!..”

เขารีบก้มลงมาจับร่างของจื่อลู่ แล้วยกขึ้นมาแบกบนบ่า แล้วเดินตรงไปที่แม่น้ำทันที แล้วทำท่าจะโยนนางลงไปในน้ำ จื่อลู่ที่เห็นเช่นนั้นก็หวาดกลัวสุดขีด รีบกอดรัดเขาเอาไว้พัลวัน “อย่านะ! หม่อมฉันกลัวแล้ว ฮือ ๆ”

เขาชะงักรีบปล่อยร่างของนางลงมาที่พื้นทันที ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยน้ำตา นางคงฝังใจที่ถูกปลิงกันก่อนหน้านี้ จื่อลู่เมื่อลงมายืนบนพื้นได้ก็รีบวิ่งกลับไปที่รถม้าทันที เขาตกตะลึงทำอะไรไม่ถูกเพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

จื่อหลานและรัชทายาทมองพวกเขาสองคนอย่างตกใจเช่นกัน จื่อหลานจึงอาศัยจังหวะนี้รีบวิ่งตามจื่อลู่กลับไปที่รถม้าทันที รัชทายาทมองตามร่างของนางอย่างเหม่อลอย

ชินอ๋องยืนนิ่งจมปลักอยู่กับความคิดของตนเอง กลิ่นกายของนางยังคงติดจมูกเขาอยู่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ทำให้เขารู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก นี่เขาทำให้นางร้องไห้อย่างนั้นหรือ นางจะโกรธเขามากหรือไม่ แต่ว่าเขาไม่ได้จะโยนนางลงไปจริง ๆ เสียหน่อย การหยอกล้อเพียงเล็กน้อย กลายเป็นเรื่องใหญ่ไปได้อย่างไรกันนะ

คุณหนูทั้งสี่ตระกูลยืนมองพวกเขาอย่างครุ่นคิด พวกนางไปสนิทสนมกับชินอ๋องและรัชทายาทตั้งแต่เมื่อใด จื่อหลานเคยตามติดรัชทายาท แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ชอบนางเท่าใดนัก แต่ว่าเหตุใดการกระทำของเขาถึงดูใส่ใจนางขนาดนี้กัน

ขบวนเดินทางเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง จื่อลู่ยอมรับว่าโกรธเคืองเขาอยู่ไม่น้อย ตอนนี้นางกลัวปลิงจนฝังใจ นางรู้ว่าเขาก็คงแค่แกล้งนางเล่น แต่คนเราเวลาหวาดกลัวอะไรสักอย่าง แล้วมีคนมาล้อเล่นกับความรู้สึกของเรา จะไม่ให้โกรธคงเป็นไปไม่ได้

“เจ้าโกรธเขามากเลยรึ?”

“ก็ไม่เท่าไหร่แล้วเจ้าค่ะ แต่ตอนนั้นยอมรับว่าโกรธมาก ก็คนมันกลัวมากนี่เจ้าคะ”

“แล้วพวกเราจะเอาอย่างไรต่อไปดี รัชทายาทมาสั่งให้ข้ากลับไปทำตัวเหมือนเดิม แปลกจริงอย่าบอกนะว่าเขามาชอบข้าเข้าแล้ว” จื่อหลานเอ่ยออกมาอย่างตกใจ

จื่อลู่ครุ่นคิดก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ใจคนเราไม่ใช่หินผา น้ำเซาะหินทุกวันหินมันยังกร่อนนับประสาอะไรกับใจคน