ตอนที่12 อิจฉาตระกูลเซียว

จื่อหลานและจื่อลู่ตักโจ๊กแล้วนำไปกินในกระโจม เพราะหากให้นั่งกินกับพวกเขาคงกลืนไม่ลงแน่ เพราะทุกสายตาเพ่งมองมาที่พวกนางกันเป็นจุดเดียว พวกนางพากันกินอย่างเร่งรีบเพราะทุกคนรออยู่ พอพวกนางเดินออกมาฮ่องเต้ก็รีบกวักมือเรียกทันที

“จื่อลู่เจ้ามาดูแผนที่นี้อีกที วันนี้เราจะได้เริ่มออกสำรวจกันเสียที”

“เพคะ”

จื่อลู่ก้าวเข้าไปดูภาพวาดและแผนที่ประกอบคู่กันอย่างพิจารณาอย่างละเอียด ตั้งแต่นางเกิดมาก็มีสัมผัสพิเศษที่เรียกว่าซิกเซ้นส์หรือที่เรียกว่าสัมผัสที่หก นางไม่ได้เห็นภูตผีปีศาจแต่อย่างใด แต่นางเหมือนมีบางอย่างคอยบอกในสิ่งที่นางไม่รู้อยู่ข้างในลึก ๆ

เมื่อก่อนนางไม่เคยเชื่อ จวบจนตอนเรียนหนังสือในช่วงทำข้อสอบ มักจะมีบางสิ่งบางอย่างเอ่ยบอกนางอยู่เสมอ ซึ่งพอนางลองทำตามผลที่ได้คือคะแนนถูกต้องทั้งหมด หลังจากนั้นนางก็เชื่อมาโดยตลอดว่านางมีสัมผัสที่หก

ภาพปริศนาแผ่นนี้ก็เช่นกัน มีบางสิ่งบางอย่างบอกนางว่ามันคือลายแทงสมบัติ ซึ่งนางเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าจะเป็นความจริง นางจึงบอกกับฮ่องเต้ไปว่า ต้องรอพิสูจน์ความจริงก่อนถึงจะเชื่อได้ “เราลองเดินสำรวจริมลำธารไปเรื่อย ๆ ก่อนเพคะ ต้องสำรวจอย่างช้า ๆ จะรีบเร่งไม่ได้เพคะ”

ฮ่องเต้ได้ฟังก็ระบายยิ้มออกมา “เอาตามที่เจ้าว่าเลย” เขาเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะสังเกตเห็นว่าพวกนางเปลี่ยนชุดให้ทะมัดทะแมงมากขึ้นเพื่อให้เหมาะกับการเดินทาง เขาก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ พวกนางเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีช่างน่าชื่นชม ต่างกับคุณหนูตระกูลอื่นที่ยังคงแต่งกายด้วยอาภรณ์งดงาม ไม่ต่างกับอยู่ที่เมืองหลวงเลยสักนิด พวกนางช่างไม่ดูสถานการณ์เอาเสียเลย

“ท่านพ่อพร้อมมั้ยเจ้าคะ?” จื่อหลานเข้าไปกอดแขนบิดาก่อนจะเอ่ยถาม จื่อลู่ก็ตรงเข้าไปกอดแขนอีกข้างด้วยเช่นกัน เซียวจื่อหยวนหันมามองพวกนางก่อนจะเอ่ยตอบด้วยความตื่นเต้นว่า “พร้อม!” พวกนางจึงหัวเราะออกมาพร้อมกันกับท่าทางของเขา ที่ดูจะตื่นเต้นเหลือเกินกับการมาหาสมบัติ

เมื่อมาถึงลำธารธรรมชาติที่มีสายน้ำไหลเอื่อยเฉื่อย รอบบริเวณเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี ลำธารใสสะอาดลึกบ้างตื้นบ้างไหลทอดยาวออกไป ก้อนหินน้อยใหญ่มีให้เห็นอย่างกลาดเกลื่อน

จื่อลู่และจื่อหลานดึงแขนบิดาลงไปเดินลุยในน้ำเพราะไม่ได้ลึกมากนัก เพียงแค่หน้าแข้งเท่านั้น ทุกคนเห็นเช่นนั้นก็พากันลงไปลุยน้ำเช่นกัน คุณหนูทั้งสี่ตระกูลจำเป็นต้องเดินอยู่ริมลำธาร เพราะชายกระโปรงที่ยาวเฟื้อยไม่สามารถเดินลงน้ำได้

“พี่หญิงหอยโข่งหอยขมเต็มเลย เก็บเอาไปทำอาหารเย็นนี้ดีหรือไม่เจ้าคะ?”

“ข้าว่าดี ไม่ได้กินนานแล้ว”

“ชิงอีเจ้าวิ่งไปเอาตะกร้ามา”

“เจ้าค่ะ”

“เจ้าเก็บหอยไปทำอะไรหรือ?” ฮ่องเต้เห็นพวกนางเริ่มเก็บหอยก็สงสัย

“ฝ่าบาทหอยเอาไปทำอาหารอร่อยมากเลยนะเพคะ เราสำรวจไปด้วยเก็บหอยไปด้วยจะได้ไม่เสียเวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์เพคะ”

เมื่อฮ่องเต้รู้ว่าหอยเอาไปทำอาหารอร่อยมาก เขาก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาจึงรีบตะโกนสั่งทหารทุกคน “พวกเจ้าสำรวจไปด้วยเก็บหอยไปด้วย พวกนางจะทำอาหารเย็นให้กิน”

“ห้ะ…?” จื่อหลานและจื่อลู่หันมามองหน้ากันทันที นี่นางมาสำรวจพื้นที่ แล้วยังต้องมานั่งทำอาหารให้ทุกคนกินด้วยหรือนี่ไม่นะ!

จื่อลู่สอดส่ายสายตาไปเรื่อยก่อนจะพบพุ่มไม้ที่ขึ้นอยู่ใกล้หินก้อนใหญ่ ใจของนางเต้นแรงอย่างไรทราบสาเหตุ เพียงแค่มือนางสัมผัสกับก้อนหิน สัมผัสที่หกของนางก็เหมือนจะบอกว่าก้อนนี้แหละ “ฝ่าบาทต้องการให้คนรู้มากน้อยเพียงใดเพคะ?”

“มาถึงขั้นนี้แล้วก็คงปิดบังอะไรไม่ได้แล้ว” เขาเอ่ยขึ้น นางจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“เราต้องให้คนช่วยกันงัดก้อนหินก้อนนี้เพคะ” เมื่อเขาได้ยินก็เรียกทหารเข้ามาทันที “พวกเจ้าช่วยกันงัดก้อนหินก้อนนี้ออกมา”

“พ่ะย่ะค่ะ”

บุรุษร่างกายกำยำสี่คนช่วยกันงัดก้อนหินกันสุดแรง ชินอ๋องไม่รู้มายืนอยู่ข้างนางตอนไหนส่วนรัชทายาทก็มายืนข้างจื่อหลาน เมื่อก้อนหินขยับหง่ายออกมา ทุกคนถึงกับตกตะลึงตาเบิกกว้าง ก้อนหินหลากสีเกาะติดอยู่กับก้อนหินก้อนใหญ่

จื่อลู่และจื่อหลานรีบวักน้ำชำระล้างขี้โคลน ก่อนจะพบว่าเป็นพลอยหลากสี มีสีเขียว สีเหลือง สีม่วง สีแดง สีชมพู สีน้ำเงิน

“ฝ่าบาทสิ่งนี้เรียกว่าพลอยดิบเพคะ สามารถนำไปเจียระไนทำเป็นเครื่องประดับได้ราคาสูงทีเดียวเพคะ” เมื่อฮ่องเต้ได้ฟังประกายความดีใจก็ผุดขึ้นมา ถ้าเช่นนั้นสิ่งที่นางบอกก็คือความจริงสินะ สวรรค์ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ “แล้วแร่ทองคำจะพบเจอได้อย่างไร?”

“แร่ทองคำจะอยู่ใต้ดินต้องขุดดินถึงจะพบเพคะ หม่อมฉันว่าหากเราพบพลอยที่นี่ แร่ทองคำก็คงเป็นบริเวณแถบนี้แหละเพคะ นอกจากพลอยแล้วในลำธารก็สามารถพบทองคำที่ลอยมาเกาะตะกอนดินและดินทราย วิธีการหาคือนำดินมาร่อนในน้ำก็จะพบเพคะ

ทุกคนยืนฟังอย่างตกตะลึง ที่ฮ่องเต้บอกว่าจะมาพักผ่อน แท้จริงแล้วมาสำรวจพื้นที่เพื่อหาสมบัติหรือนี่ ภาพวาดที่ท่านราชครูให้คุณหนูเซียวไขปริศนา คือลายแทงสมบัติ นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว เหตุใดถึงไม่มีใครไขปริศนาภาพนั้นได้เลยสักคน จนมาเป็นคุณหนูเซียวที่เพียงมองก็บอกได้ทันที

ทุกคนเริ่มรู้สึกอิจฉาตระกูลเซียวขึ้นมาอย่างฉับพลัน โดยเฉพาะสี่ตระกูลใหญ่ ความดีความชอบนี้ตระกูลเซียวรับไปเต็ม ๆ ฮ่องเต้ต้องโปรดปรานตระกูลเซียวอย่างมากแน่ เหตุใดตระกูลเซียวถึงโชคดีเช่นนี้กันนะ

“ฝ่าบาทดูนี่เพคะ อันนี้ก็เป็นพลอยดิบสามารถนำไปเจียระไนได้เช่นกัน ให้คนเก็บไปแล้วคัดอีกทีเพคะ”

“ได้ ๆ พวกเจ้าดูตัวอย่างหินพวกนี้แล้วเก็บมารวมกัน ส่วนพวกเขาไปหาอะไรมาแซะพลอยหลากสีเหล่านี้”

“พ่ะย่ะค่ะ”

คราวนี้ทุกคนต่างให้ความใส่ใจกับการหาพลอย จื่อหลานและจื่อลู่จึงปลีกตัวไปเก็บหอยเก็บผักอย่างเพลิดเพลิน “คุณหนูตรงนี้มีปลาเยอะเลยเจ้าค่ะ” จื่อหลาน จื่อลู่ พอได้ยินว่ามีปลาก็รีบพุ่งเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตาโตด้วยความดีใจ

แต่พวกนางก็ต้องถอนใจออกมาเพราะไม่รู้ว่าจะจับมันอย่างไรดี “เอายังไงดี?”

“ยกหินมากั้นน้ำแล้ววิดน้ำออก ชิงเยียนเจ้ากลับไปที่กระโจมหากระบวยตักน้ำมา”

“เจ้าค่ะ”

ระหว่างที่รอพวกนางก็ช่วยกันยกหินมากั้นเป็นวงกลม “มาข้าช่วย” ชินอ๋องและรัชทายาทก้าวเข้ามาช่วยอย่างคล่องแคล่ว

เมื่อกระบวยตักน้ำมาถึงจื่อหลานและจื่อลู่ก็ลงไปวิดน้ำอย่างตั้งอกตั้งใจ “ให้พวกข้าช่วยพวกเจ้าดีกว่า” สองบุรุษลงมาช่วยวิดน้ำอย่างสนุกสนาน

เมื่อถึงคราวจับปลาทุกคนไม่คิดเลยว่ามันจะสนุกมากขนาดนี้ เพราะว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจับได้ง่าย ๆ พวกนางและพวกเขาต่างล้มลุกคลุกคลานจนเลอะเทอะไปหมด แต่ว่าทุกคนกลับหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “กรี๊ดด!! มันหนีไปทางนั้นแล้ว”

“ข้าจับได้แล้ว”

“ท่านอ๋องนั้นมันมือหม่อมฉันไม่ใช่ปลาเพคะ” จื่อลู่หันไปดุเขาที่เผลอเป็นไม่ได้ทำเนียนมาจับมือนางตลอด เขายิ้มกริ่มอย่างชอบอกชอบใจ ได้ใกล้ชิดกับนางทำให้รู้สึกเบิกบานใจอย่างบอกไม่ถูก