บทที่ 2 คุณหมออัญ

"เย็นนี้มีนัดกับซัพพลายเออร์ตัวยาใหม่" ภีมเอ่ย เดินเข้าไปหยุดด้านหลังเธอ ยื่นมือไปช่วยจัดเสื้อให้เข้าที่

"กลับพร้อมกันไหม"

"ไม่ล่ะ" พั้นซ์หมุนตัวกลับมาสบตา ยิ้มมุมปาก "มีนัดสังสรรค์กับเพื่อน นานๆ เจอกันที"

ภีมหยุดมือที่กำลังจัดเสื้อ นิ้วเรียวยาวเปลี่ยนเป้าหมายเป็นกดลงบนลาดไหล่บางเบาๆ แรงบีบที่ส่งผ่านไม่ได้แรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอจะให้รู้ว่าเขากำลังไม่พอใจ

"ไปที่ไหน"

"ร้านเดิมแถวทองหล่อ" เธอช้อนสายตามอง ตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ ไม่ได้มีความเกรงกลัวสายตาที่กำลังจ้องมองลงมาที่เธอ

"ทำไม ทำหน้าเหมือนจะฆ่าใครตาย"

"ถ้าไป แล้วมีใครมาเกาะแกะ..." ภีมเว้นช่วง ก้มลงมากระซิบชิดใบหูเล็ก

"พี่จะไปลากกลับ แล้วกลับมาคิดบัญชีที่ห้อง"

พั้นซ์หัวเราะเบาๆ เอียงคอรับสัมผัสจากริมฝีปากที่แตะลงบนผิวเนื้อ อย่างท้าทาย

"กลัวตายล่ะ... คิดบัญชีแบบไหนเหรอ หมอจะใช้โซ่เส้นเมื่อเช้า หรือจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น"

"อยากรู้ก็ลองปล่อยให้คนอื่นจับตัวดูสิ" เขาผละออกมา สบตานิ่ง เรียบเฉยแต่น่าขนลุก

"แล้วจะรอเช็กชื่อตอนเที่ยงคืนนะคะ... คุณหมอ" พั้นซ์เขย่งเท้าขึ้นแตะริมฝีปากลงบนมุมปากเขา ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้ศัลยแพทย์หนุ่มยืนมองตามแผ่นหลังบางจนประตูปิดลง

คลินิกความงามช่วงบ่ายยังคงคึกคัก สายตาของพนักงานและคนไข้ต่างมองมาด้วยความชื่นชม ชายหนุ่มลุคสะอาด ดูอบอุ่น นุ่มนวล ดูไม่มีพิษมีภัยกับใคร

ทว่าความสงบนั้นถูกรบกวนด้วยเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยความมั่นใจ

"ภีมคะ"

ภีมหันไปตามเสียงเรียบๆ อัญ แพทย์ผิวหนังส่งยิ้มหวานให้เขา เธอคือเพื่อนร่วมรุ่นที่เคยมีความสัมพันธ์ลึกๆ ต่อกันในอดีต และเพิ่งย้ายเข้ามาทำงานในฐานะแพทย์ผิวหนังคนใหม่ของคลินิก

"หมออัญ" ภีมพยักหน้ารับตามมารยาท

"มีปัญหาเรื่องเคสคนไข้หรือเปล่า"

"เปล่าค่ะ อัญแค่จะมาทวนเรื่องเอกสารเครื่องมือตัวใหม่ แล้วก็..." อัญขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ยิ้มอย่างเป็นกันเอง

"เย็นนี้ภีมพอจะมีเวลาไหมคะ อัญอยากเลี้ยงขอบคุณที่ภีมช่วยเรื่องย้ายมาทำงานที่นี่"

"ไม่สะดวกครับ" เขาตอบทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

"ผมมีนัดแล้ว"

"เหรอคะ... เสียดายจัง" อัญทำสีหน้าเสียดายเล็กน้อย

"งั้นไว้วันหลังก็ได้เนอะ อัญยังอยู่ที่นี่อีกนาน"

ภีมไม่ตอบอะไรเพียงแค่พยักหน้ารับสั้นๆ ก่อนจะเดินผ่านเธอไป โดยไม่รู้เลยว่าสายตาของอัญที่มองตามหลังเขานั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นบางอย่าง อัญรู้ดีว่าภีมเป็นคนนิ่งและเข้าถึงยากแค่ไหน...

รวมถึงรสนิยมเขาด้วยแต่เป็นเธอเองที่เดินออกมา เธอเชื่อว่าช่องว่างตรงนั้น... ตัวเธอเองก็สามารถเติมเต็มได้ หากหาโอกาสที่เหมาะสมเจอ

...

บรรยากาศในผับกึ่งบาร์ยามค่ำคืนเต็มไปด้วยเสียงเพลงเมามันส์และแสงสีกลางคืน

พั้นซ์นั่งจิบค็อกเทลกับเพื่อนสี่ห้าคน เสียงดนตรีดังแทบจะกรบเสียงบทสนทนาเฮฮาที่ดังขึ้นเป็นระยะ แต่สายตาของเธอกลับเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเป็นระยะ

เที่ยงคืนตรงเป๊ะ

ข้อความสั้นๆ จากภีมเด้งขึ้นบนหน้าจอ

‘อยู่ไหน’

พั้นซ์จุดยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวพิมพ์ตอบกลับไปทันที

'ยังไม่กลับ'

ไม่ถึงสามวินาที โทรศัพท์ก็สั่นครืดขึ้น สายเรียกเข้าจาก 'พี่ภีม' ปรากฏบนหน้าจอ พั้นซ์กดรับสายแล้วยกขึ้นแนบหู โดยไม่คิดจะลุกออกไปคุยในที่เงียบๆ

"ว่าไงคะหมอ"

"(เสียงเพลงดังมาก) " น้ำเสียงปลายสายกดต่ำลงจนสัมผัสได้ถึงความตึงเครียด

"(บอกว่าเที่ยงคืน) "

"ก็เพื่อนยังไม่เลิกนี่นา" พั้นซ์พูดด้วยน้ำเสียงที่จงใจยั่วประสาท

"อีกอย่าง... มีหนุ่มๆ มาขอชนแก้วสนุกดีออก"

ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ พั้นซ์ยิ้มเยาะ เธอรู้ดีว่าคำว่า 'หนุ่มๆ' กำลังไปสะกิดต่อมของชายหนุ่ม

"(พั้นซ์) " ภีมเรียกชื่อเธอ แต่น้ำเสียงน่าขนลุกยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

"(ให้เวลาสิบห้านาที ถ้ายังไม่เห็นหน้า... พี่จะไปลากเรากลับมาเอง) "

"ขู่เก่งจังเลยนะ"

"(พี่ไม่เคยขู่) "

สายตัดไปทันที พั้นซ์มองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับลง หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

พั้นซ์วางเงินไว้บนโต๊ะ บอกลาเพื่อนๆ แล้วเดินออกไปหน้าร้าน ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำย่นแขนขึ้นถึงข้อศอกยืนกอดอกพิงรถสปอร์ตคันหรูรออยู่แล้ว สายตาหลังกรอบแว่นจ้องตรงมาที่เธอ

"มาไวตามเคยนะ" พั้นซ์เดินเข้าไปหยุดตรงหน้า ยักคิ้วให้

ภีมไม่พูดอะไรสักคำ เขาคว้าข้อมือบางของเธออย่างแรง ดึงเข้าหาตัวจนแผ่นอกปะทะกัน มืออีกข้างบีบสันกรามของเธอให้เชิดขึ้น ก้มลงกดจูบรุนแรงกลางที่สาธารณะ รสชาติแอลกอฮอล์ขมกระจายทั่วปาก เขาบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างเอาแต่ใจจนพั้นซ์รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ริมฝีปากล่าง

เธอใช้เล็บจิกลงบนท่อนแขนของเขา ตอบรับจูบนั้นอย่างเท่าเทียม ก่อนที่ภีมจะผละออกเล็กน้อย

"กลับห้อง" เขาเอ่ยเสียงพร่า บีบกระชับข้อมือเธอแน่นขึ้น

"ไปรับบทลงโทษของคนที่ชอบลองดี"

พั้นซ์เหยียดยิ้มอย่างชอบใจ สบตากับเขาโดยไร้ซึ่งความกลัว "จัดมาสิคะ... อย่าให้พั้นซ์ผิดหวังก็แล้วกัน"