พื้นที่เก็บรัก

ดวงตากลมโตมองจ้องอยู่หน้าจอสี่เหลี่ยมซึ่งกำลังฉายภาพ ซีรีส์เรื่องดัง พร้อมกับน้ำตาเม็ดเล็กไหลร่วงลงบนแก้มเนียน

“อะนี่ ผ้าเช็ดหน้า”

“ขอบใจ” ชิดจันทร์หญิงสาววัยยี่สิบสองปีหันไปหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เพื่อนส่งให้แล้วซับลงตรงขอบตา สูดน้ำมูกฟึดฟัดเพราะรู้สึกแน่นจมูก

“มันเศร้าขนาดนั้นเลยเหรอ” แพรวาเพื่อนในกลุ่มถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทดูซีรีส์แล้วร้องไห้น้ำหูน้ำตาเปื้อนหน้า

“อือ ฉันสงสารนางเอก อุตส่าห์รักและมั่นคงกับแฟนมาตั้งหลายปี แต่กลับโดนแฟนนอกใจไปรักคนอื่น”

“พระเอกนิสัยแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ”

คราวนี้เป็นเสียงของชะเอมเพื่อนอีกคนในกลุ่มถามขึ้น พร้อมกับชะโงกหน้ามามองหน้าจอที่ชิดจันทร์ดูอยู่

“คนที่นอกใจไม่ใช่พระเอกหรอก เดี๋ยวนางเอกจะเจอพระเอกหลัง จากนี้”

“อ้อ! เลิกจากผู้ชายไม่ดีไปเจอพระเอกสินะ แล้วนี่แกร้องไห้ทำไม”

“ฉันอินไปหน่อย” ชิดจันทร์เงยหน้าขึ้นมาตอบ “ถึงแม้คนที่นอกใจไม่ใช่พระเอก รู้ว่าเดี๋ยวนางเอกจะไปเจอคนที่ดีกว่า แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเป็นตัวเองที่รักใครสักคนมาหลายปีเจอแบบนี้คงเจ็บน่าดู”

ชะเอมและแพรวามองหน้ากันอยู่พักใหญ่ จากนั้นจึงพากันส่ายหัวกับความอินซีรีส์เกินเบอร์ของเพื่อน ยังคิดไม่ออกว่าคนอย่างชิดจันทร์จะเจอกับความเสียใจแบบนั้นได้ยังไง ในเมื่อเจ้าตัวไม่มีแฟนที่คบกันมา หลายปี ส่วนคนที่ชิดจันทร์มีใจให้ก็ไม่ได้มีวี่แววว่าจะทำอะไรให้เสียใจ แต่อย่างใด

“พี่ต่อเคยทำให้แกเสียใจหรือเปล่าล่ะ”

“ไม่เคย” หญิงสาวตอบกลับด้วยความรวดเร็วชนิดที่แทบไม่เสียเวลาคิด ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของ ‘ต่อตระการ’ จะฉายชัดขึ้นในหัว

ชิดจันทร์จำได้ตั้งแต่รู้ความว่าอีกฝ่ายจะเป็นคู่ชีวิตเมื่อเติบโตขึ้น ซึ่งเธอก็เชื่อและเข้าใจแบบนั้นมาตลอด ที่ผ่านมาจึงไม่เคยมองหรือเปิดใจให้ผู้ชายคนไหนเป็นพิเศษ คนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าถึงหัวใจคือต่อตระการ

ครอบครัวของเธอและเขาสนิทกัน ผู้ใหญ่เลยจองตัวกันไว้ตั้งแต่เด็ก อีกทั้งชายหนุ่มยังเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชาย จึงทำให้ทุกอย่างดูราบรื่น ไปหมด

หากแต่เรื่องที่ผู้ใหญ่ได้คุยตกลงกันเอาไว้ ก็ไม่ใช่เรื่องที่คนนอกทั่วไปจะรับรู้ มีเพียงคนในครอบครัวและคนใกล้ชิดไม่กี่คน ซึ่งรวมถึงเพื่อนสนิทอย่างชะเอมและแพรวาที่เธอนั้นเปิดใจเล่าให้ฟัง

“ถ้าไม่เคยก็เลิกคิดไปเองได้แล้ว”

ชะเอมโน้มตัวเข้ามาหาพร้อมกับดีดหน้าผากของเพื่อนไปหนึ่งที เพื่อให้หลุดออกจากความคิดฟุ้งซ่าน

“ขอผ้าเช็ดหน้าฉันคืนด้วยย่ะ จะเอาไว้ทำตกพื้นเวลาเดินผ่านผู้ชายหล่อ ๆ”

แพรวาดึงผ้าผืนเล็กที่ถืออยู่ในมือของชิดจันทร์คืน จากนั้นก็เก็บหนังสือสัมภาระใส่ลงไปในกระเป๋าแคนวาสคู่ใจ

“ปะ! กลับบ้านกันดีกว่า จันทร์กลับยังไงวันนี้ ให้ฉันไปส่งไหม”

“ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวพี่ต่อมารับ”

เมื่อเช้ารถยนต์ที่ใช้ประจำเกิดงอแงสตาร์ตไม่ติด ทั้งที่เมื่อเย็นวาน ยังไม่มีความผิดปกติอะไร วันนี้ตอนเช้าเลยให้ ‘ก้องภพ’ ซึ่งเป็นพี่ชายแวะ มาส่งก่อนไปทำงาน ส่วนขากลับคงจะเป็นใครมารับไม่ได้นอกเสียจาก ต่อตระการผู้เป็นเจ้าของหัวใจของเธอ เหตุผลก็เพราะเย็นนี้เรามีปลายทางเดียวกัน

“อิจฉาคนหัวใจเป็นสีชมพู”

“ไม่ต้องมาอิจฉา ฉันกับพี่ต่อยังไม่ได้เป็นแฟนกัน”

“ไม่ได้เป็นแฟนกันแต่เป็นอะไรที่มากกว่านั้นใช่ไหมล่ะ รอเรียนจบเมื่อไรก็แค่เปิดตัวพร้อมประกาศงานแต่ง นี่มันพล็อตนิยายชัด ๆ อยากเป็นเพื่อนเจ้าสาวจะแย่แล้ว” ชะเอมว่าด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มชวนฝัน เหมือนหญิงสาววัยรุ่นทั่วไปชอบเป็น

“แต่งงานอะไรกัน ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกน่า” ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อโดนแซว รู้ตัวดีว่ายังไงวันนั้นต้องมาถึง แค่รอเวลาที่พร้อมเท่านั้น

เธอก็เหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ทั่วไป ที่อยากได้ยินคำว่ารักจากอีกฝ่าย อยากให้เขาขอเป็นแฟนและขอแต่งงานเมื่อถึงเวลาถึงแม้ทุกอย่างที่คาดหวังจะยังไม่เคยเกิดขึ้นเลยสักครั้ง แต่เธอก็ยังเฝ้ารอเสมอมา

เธอยังเฝ้ารอคำว่ารักจากต่อตระการ...

“ไปก่อนนะ ฉันไปรอพี่ต่อก่อน ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว” หญิงสาวก้มมองนาฬิกาบนข้อมือพลางโบกมือลาเพื่อน จากนั้นก็ก้าวไปยังทิศทางซึ่งเป็นจุดหมายที่ได้นัดกับใครบางคนเอาไว้ เพราะอากาศค่อนข้างร้อน ในขณะที่เดินผ่านซุ้มร้านค้าจึงแวะซื้อน้ำเย็น ๆ ถือติดมือไปด้วย

ดวงตาคู่สวยเป็นประกายด้วยความดีใจ เมื่อเห็นรถยนต์สัญชาติยุโรปคันหรูคุ้นเคยขับเข้ามาจอดในเวลาที่ได้นัดหมายกันไว้ไม่ขาดไม่เกิน ร่างเพรียวระหงในชุดนักศึกษาพอดีตัวเดินอ้อมไปเปิดประตูรถพร้อมกับขึ้นไปนั่งบนเบาะนุ่มเคียงข้างคนขับ