บทที่ 7

ผ่านไปครึ่งชั่วยามรถม้าจอดอีกครั้ง ครั้งนี้มีสตรีวัยกลางคนและบุตรสาวขึ้นรถม้ามา ฉีเฟิงเยี่ยนลงไปขี่ม้าแทน เขารอบคอบมากที่หาสาวใช้มาเพื่อปรนนิบัตินาง ด้วยบางเรื่องเขาก็ไม่อาจช่วยนางได้ เช่น...การปลดทุกข์

ท่านป้าหลี่กับหลี่จูผู้เป็นบุตรสาวถูกว่าจ้างให้ช่วยดูแลเสวียนเหยาจนกว่าจะถึงเมืองหลวง ทั้งสองดูแลหญิงสาวดีมากจนแทบจะเรียกได้ว่ายุงไม่กล้าไต่ไรไม่กล้าตอม ถึงอย่างนั้นช่วงเวลาดื่มยาชายหนุ่มก็ยังเข้ามาดูแลด้วยตัวเอง ไม่ยอมให้ผู้ใดเป็นผู้ป้อนยาเสวียนเหยาเด็ดขาด

สามวันถัดมาในช่วงสายในที่สุดขบวนรถม้าก็ผ่านเข้าสู่ประตูเมืองหลวง ระหว่างกำลังจะกลับไปยังจวนแม่ทัพฉีองครักษ์ผู้หนึ่งกลับมาถ่ายทอดรับสั่งให้ฉีเฟิงเยี่ยนไปเข้าเฝ้า

ทว่า... “ข้าต้องไปส่งคนกลับเรือนก่อน ทูลองค์ชายเก้าว่าข้าจะไปเข้าเฝ้าทันทีที่ส่งนางถึงเรือน”

เขา...ถึงกับขัดรับสั่งองค์ชายเพื่อส่งนางเข้าจวน?! องค์ชายเก้า? อา...นางตกลงไปในกับดักของฉีเฟิงเยี่ยนตั้งแต่แรกสินะ

จวนแม่ทัพฉียิ่งใหญ่โอ่อ่าผู้คนก้มศีรษะค้อมกายเมื่อชายหนุ่มเดินผ่าน เสวียนเหยาถูกห่อด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำ ใบหน้าถูกปิดเอาไว้กว่าครึ่งขณะลอบมองบ่าวไพร่ในจวน เสียงกระซิบดังแว่วให้ได้ยินถึงการมาของนาง ทุกคนล้วนสงสัยว่านางเป็นใคร เหตุใดฉีเฟิงเยี่ยนจึงพากลับจวนมาด้วยตัวเอง

“ข้าให้คนตามหมอมาแล้ว ท่านพักผ่อนดีๆ อย่าออกไปข้างนอก ข้ารับรองว่าจะไม่มีใครเข้ามารบกวนท่านที่นี่”

นางไม่ตอบเพียงหลับตานอนนิ่งๆ จากนั้นฟังเสียงฝีเท้าของเขาเดินออกไปพร้อมกำชับสาวใช้ว่าไม่ให้ใครเข้ามารบกวน ไม่เพียงเท่านั้นเขายังถึงกับให้คนสนิทเฝ้าอยู่ด้านนอก ไม่อนุญาตให้ผู้ใดนอกจากท่านหมอเข้ามาในห้อง

ทุกอย่างเงียบงันลงแล้วเสวียนเหยาจึงลืมตาขึ้น นางนอนมาตลอดทางจนไม่รู้สึกง่วง ดังนั้นจึงค่อยๆ ขยับลุกแล้วนั่งพิงหัวเตียง อกด้านขวายังเจ็บอยู่แต่ก็นับว่าอาการของนางดีขึ้นมากแล้ว

ห้องกว้างขวางมีฉากกั้นลายพยัคฆ์คำรามวางที่หน้าเตียง กลิ่นกำยานและกลิ่นชาหอมอ่อนๆ บ่งบอกว่านี่เป็นห้องของบุรุษ

ชั้นตำราวางเรียงรายห่างออกไปด้านซ้ายมือ มีโต๊ะเขียนหนังสือที่มีชั้นแขวนพู่กันเล็กๆ

ด้านขวามีที่นั่งวางด้วยเบาะหนานุ่ม ห้องนอนกว้างๆ แต่กลับเต็มไปด้วยข้าวของที่สามารถหยิบจับในทันที เห็นชัดว่าฉีเฟิงเยี่ยนเป็นคนที่ค่อนข้างเรียบง่ายไม่ชอบความซับซ้อน

ตอนหญิงสาวลุกขึ้นจากนั้นก้าวเดินไปยังชั้นตำรา นางสะดุดตาเพราะภาพวาดที่แขวนอยู่บนผนัง ...ภาพเหมือนที่คล้ายถูกวาดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว กระดาษเซวียนจื่ออย่างดีเริ่มมีรอยยับ รอยขาด สีเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ภาพเหมือนของนางที่กำลังดีดพิณอยู่ในสวนดอกเหมย

มีคนผู้หนึ่งที่รู้จักนางดีจนถึงขั้นสามารถวาดภาพนางออกมาได้เหมือนขนาดนี้ ทั้งยังเป็นผู้ที่นางเคยไว้ใจมากที่สุด สตรีที่นางเคยนับถือเป็นพี่น้อง ...ผู้ถือครองพัดวารี หนิงเหอ

ฉีเฟิงเยี่ยนมีภาพวาดของนางในมือ? เช่นนั้นจะตามหานางก็ไม่ใช่เรื่องยาก เพราะเหตุใดจึงต้องใช้เล่ห์กลโดยแอบอ้างว่าองค์ชายเก้าตามหาผู้ครอบครองหยกอันอวี่

หรือ...เขาเพียงอยากล่อนางมาติดกับ ไม่ได้อยากให้นางถูกผู้อื่นจับตัวกลับมา?

ด้านนอกมีเสียงคล้ายคนกำลังทะเลาะกัน เสียงฝีเท้าวุ่นวายและเสียงตะโกนด่าทอ เสวียนเหยาก้าวไปด้านขวาของห้องซึ่งมีเบาะหนานุ่มจากนั้นนั่งลงรินชาขึ้นจิบ จากที่ได้ยินฉีเฟิงเยี่ยนกำชับก่อนไป นางก็มั่นใจว่าคนในจวนคงสงสัยเช่นกันกับบ่าวไพร่ในจวนว่านางเป็นใคร

ความวุ่นวายลดลงเมื่อเสียงทุ้มเสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิดออก บุรุษที่เดินนำเข้ามาชะงักเล็กน้อยที่เห็นว่าหญิงสาวไม่ได้อยู่บนเตียง

“แม่นางเสวียน ข้ามีนามว่าไป๋เสวี่ยเป็นคนสนิทของคุณชายสิบสอง ข้าพาท่านหมอมาด้วย”

หญิงสาววางชาลงแล้วพยักหน้า “เข้ามาสิ”

“ท่านหมอเชิญ”