บทที่ 9

ด้านนอกมีสาวใช้สองคนคุกเข่าก้มหน้า ถัดไปมีเสี่ยวซุนยืนอยู่ข้างๆ ไป๋เสวี่ย อา...นางไม่ต้องเดาแล้วว่าตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น เกรงว่าเสี่ยวซุนคงกลัวจนเป็นคนไปบอกเรื่องนี้ให้ฉีเฟิงเยี่ยนรับรู้กระมัง

“ฮูหยินหาต้องใส่ใจเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ ข้าเองก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพียงแต่นับจากวันนี้หากข้าต้องการแยกเรือนครัวท่านคงไม่ตำหนิข้า”

อยู่ในจวนเดียวกันแต่กลับขอแยกเรือนครัว! เขาเสียสติไปแล้วหรือ มิใช่ว่าเขาเป็นผู้อาศัยหรือไร เป็นเพียงบุตรบุญธรรมแต่กลับขอแยกครัว รู้ไปถึงที่ใดฉีฮูหยินไม่ถูกตำหนิติฉินก็แปลกแล้ว!!

“มากไปแล้วนะ เจ้าเป็นเพียงผู้อาศัยมีสิทธิ์อะไรขอแยกเรือนครัว หากเจ้ากล้าดีก็แยกจวนไปเลยสิ!!”

เพี๊ยะ! นั่นเป็นเสียงซีกแก้มของคนพูดถูกมารดาตบเข้าให้ คนพูดประโยคโง่งมผู้นั้นก็คือคุณหนูเก้าฉีซวงซวง

“ท่านแม่ ท่านตีข้าเพราะเขา?” ฉีซวงซวงเม้มปากน้ำตาคลอ มือกุมแก้มที่คงมีรอยแดงขึ้นชัดเจนเพราะน้ำหนักมือของฉีฮูหยินนั้นไม่เบาเลย “ก็แค่ปาโต้ว[1]ไม่ถึงตายเสียหน่อย”

“คุณหนูเก้า” ฉีเฟิงเยี่ยนกล่าวเสียงเรียบ “แม่นางเสวียนช่วยชีวิตข้าเอาไว้หลายครั้ง นางบาดเจ็บจนแทบเดินไม่ได้ก่อนมาถึงที่นี่ ข้ารอดกลับมาส่งข่าวเพื่อขอกำลังเสริมให้พ่อบุญธรรมก็เพราะนาง หากไม่มีนางข้าอาจมาถึงเมืองหลวงช้ากว่ากำหนด กำลังเสริมอาจส่งถึงนอกด่านช้า ถึงเวลานั้นพ่อบุญธรรมที่อยู่นอกด่านจะเป็นอย่างไรเจ้ารู้หรือไม่ เจ้าเกิดเป็นบุตรสาวแม่ทัพใหญ่แห่งซย่าเทียน ไม่เคยมีผู้ใดอบรมสั่งสอนหรือว่าไม่ว่ากระทำการใดบ้านเมืองต้องมาก่อน ข้านึกไม่ถึงเลยว่าขอเพียงได้กลั่นแกล้งข้า เจ้าจะถึงขั้นไม่ลังเลหรือไตร่ตรองให้ถ้วนถี่สักนิด”

“ขะ...ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเจ้ากลับมาเพื่อขอกำลังเสริม! จะไปรู้ได้อย่างไรว่านางช่วยชีวิตเจ้าเอาไว้ เจ้าไม่บอกผู้ใดสักคำก็พานางเข้ามาในจวน...” ฉีซวงซวงพูดไม่จบก็ถูกสายตาของฉีเฟิงเยี่ยนทำเอาถอยไปหนึ่งก้าว เสียงที่จะเปล่งชะงักไปทันที

“ข้าเป็นกุนซือของกองทัพตระกูลฉี กลับเข้าเมืองหลวงในยามสงครามเจ้าคิดว่าเพราะเหตุใดเล่า เจ้าไม่ได้เรียนรู้การเป็นสตรีจวนแม่ทัพเลยหรือ หรือทระนงตนว่าเป็นคุณหนูที่เกิดจากฮูหยินเอก ผู้ใดในจวนก็ล้วนไม่เห็นอยู่ในสายตา? หากวันนี้เป็นข้าที่ดื่มยานั่นเข้าไปแล้วล้มป่วยจนกลับนอกด่านไม่ทัน เกรงว่าชีวิตนับร้อยของคนตระกูลฉีก็คงจบสิ้นเพราะการที่เจ้าบอกว่าไม่รู้กระมัง”

บกพร่องในหน้าที่จนนอกด่านถูกข้าศึกโจมตี หากเสียเมืองย่อมเป็นตระกูลฉีที่ต้องรับผิดชอบ โทษที่ว่าหนักหนาถึงขั้นประหารทั้งตระกูล!

ฉีฮูหยินหน้าชาเพราะประโยคยาวๆ ทว่าราบเรียบของฉีเฟิงเยี่ยน การตำหนิบุตรสาวของนางต่อหน้านางก็เท่ากับตำหนินางนั่นละ ทั้งการอบรมสั่งสอน ทั้งเรื่องที่เขากลับมาเมืองหลวงในฐานะกุนซือ มิใช่เพียงคุณชายสิบสองจวนแม่ทัพ สิ่งที่เกิดขึ้นในจวนแม่ทัพที่บัดนี้นางเป็นคนดูแล ดังนั้นนางนี่อย่างไรเล่าที่ต้องแบกรับ

“เฟิงเยี่ยน ข้ารับรองว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้อีก ข้าจะสอบสวนแล้วลงโทษคนทำผิดโดยไม่ลำเอียง เจ้าก็...ยอมถอยสักก้าวได้หรือไม่”

“ข้าไม่ติดใจแต่แรก ฮูหยินไม่จำเป็นต้องลำบากใจ” เขามองไปยังฉีซวงซวง “แต่ข้ายังยืนยันว่าต้องการแยกเรือนครัว และนับจากนี้ก็หวังว่าเรือนของข้าก็ควรจะเป็นเรือนของข้า จะอย่างไรข้าก็เป็นบุรุษปล่อยสตรีเดินเข้าๆ ออกๆ โดยพลการเกรงว่าจะเป็นเรื่องที่ไม่สมควร”

“แล้วการที่เจ้าหอบหิ้วสตรีไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้ามาที่จวนของ...” ฉีซวงซวงพูดยังไม่ทันก็โดยสายตาของมารดาปรามเอาไว้

[1] สลอด ทำให้เกิดอาการท้องเสีย