13

คิดว่าแค่เพื่อน

By : ธามม์

“คุณกินอิ่มรึยัง” ผมนั่งรอเธอรับประทานอาหารสักพักได้ ก็เลยอยากจะขอตัวกลับ เป็นห่วงพิ้งค์พราวด้วย ไม่อยากทิ้งเธอให้อยู่คนเดียวนาน ๆ 

“คุณก็ดูรีบ ๆ นะคะธามม์ มีสาวรออยู่ที่ห้องเหรอคะ” เธอเอ่ยก่อนที่จะยกแก้วไวน์ขึ้นไปจิบ

“ใช่ ผมไม่อยากปล่อยเธอให้รอนาน” ตอบตรง ๆ เลยแล้วกันจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับผมให้เสียเวลา

“ฮึ เป็นอย่างงั้นดาวยิ่งไม่อยากปล่อยธามม์ไป ยื้อธามม์ไว้อีกสักสามสี่ชั่วโมงน่าจะดี” ดูเธอน่าจะเป็นคนไม่ยอมคนแน่นอนมาทรงนี้

“คุณจะเอาอะไรมายื้อผมได้ ถ้าผมจะไป”

“ความสวยของดาว พอจะยื้อธามม์ไว้ได้ไหมคะ” เธอนั่งเท้าคางข้างหนึ่งและพยายามดันหน้าอกที่มันแทบจะล้นทะลักชุดของเธอออกมาอยู่แล้ว คงอยากจะยั่วสวาทผมล่ะสิท่า

ยอมรับว่ามันขาวอวบน่า...มาก ถ้าเป็นเมื่อก่อนมีผู้หญิงสวย ๆ มายั่วขนาดนี้ผมคงไม่รีรออะไร แต่ตอนนี้ผมไม่ใช่ไอ้ธามม์คนเดิมที่หิวเมื่อไหร่ก็แวะซื้อกินอีกแล้ว ผมอยากมีความรักและต้องเป็นรักดีดีอย่างพิ้งค์พราว

ผมคิดว่าเธอน่าจะเป็นผู้หญิงที่ดีนะสำหรับผม

ผมโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอ ก่อนจะเอ่ยออกไปว่า “เก็บความสวยของคุณไว้ให้ผู้ชายที่เหมาะสมกับคุณเถอะดาวิกา ผมไม่กล้าเอื้อมมือไปหยิบดาวที่อยู่บนฟ้ามาครอบครองหรอก”

“ธามม์! ธามม์กำลังเอาคืนดาวใช่ไหม” เธอกำลังโกรธผม หน้างอคิ้วขมวดชัดเจน

“เอาคืนอะไรกันคุณ คุณดาวเคยทำอะไรผมเหรอครับ ผมถึงจะไปเอาคืนคุณ”

“ก็ที่ดาว...ช่างเถอะ ถ้าธามม์อยากจะกลับนักก็เชิญ แต่ยังไงเราก็หนีกันไม่พ้นหรอก” อย่างที่เธอกล่าวมานั่นแหละ ผมเอาคืนเธอจริง ๆ เพราะตอนที่ผมชอบเธอ เธอเปรียบตัวเองว่าเป็นดาวอยู่บนฟ้า

‘นายอย่ามายุ่งกับดวงดาวอย่างฉันเลยนะธามม์ ปล่อยให้ฉันไปเจอกับคนที่เหมาะสมเถอะ’ ผมยังจำคำพูดนี้ของเธอได้ดี ดูถูกคนอื่นน่าจะเป็นเรื่องที่เธอถนัดและทำเป็นประจำ ดาวิกาเธอสวยแต่ดูไร้หัวใจ

“งั้นผมกลับนะ” ผมดีดตัวลุกขึ้นหมุนตัวจะเดินกลับ แต่ก้าวเท้าได้เพียงสามเก้าเท่านั้น ฝีเท้าก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อสายตาดันไปเห็นผู้หญิงที่อยู่โต๊ะถัดไป “พิ้งค์พราวเหรอ” ผมพึมพำถามตัวเอง

เป็นเธอแน่นอนผมจำทุกอย่างที่เป็นเธอได้ แต่เธอมานั่งอยู่ตรงนี้ได้ยังไง และกำลังนั่งสบตากับไอ้อ้วนที่ไหนไม่รู้ แถมยังนั่งข้างกันอีก ก็ไม่อยากจะบูลลี่รูปร่างใครหรอกนะ เพราะผมก็เคยอ้วนลงพุงมาก่อน คงไม่ติดใจอะไรถ้าชายคนนี้ไม่มานั่งจ้องตากับคนที่ผมชอบ

ต่อหน้าต่อตาเลยนะพราว บอกให้รออยู่ที่บ้านพัก กลับออกมานั่งสบตากับผู้ชาย มันน่าลงโทษนะแบบนี้ แต่จะว่าไปผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้มีอะไรน่าหึงหวงซะหน่อย แล้วผมจะหัวร้อนไปทำไม

ผมจะโกรธจะหึงเธอไหนฐานะอะไรล่ะ เป็นแฟนก็ไม่ใช่ เป็นได้แค่เจ้านายของเธอ

“คุณเปลี่ยนใจจะอยู่ต่อเหรอคะธามม์” ดาวิกาเอ่ยถามผม

“เปล่า” ผมตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด สายตาก็จดจ้องไปที่พิ้งค์พราว จนเธอหันหน้ามาและเห็นผม ตาคู่สวยเบิกกว้างเล็กน้อย คงตกใจที่ผมมาเห็นว่าอยู่กับผู้ชายล่ะสิท่า

ผมไม่เข้าไปถามว่าเธอมากับใคร เหมือนเธอจะยื้อตัวลุกขึ้น แต่ผมบอกตามตรงว่ารู้สึกไม่พอใจแล้ว จึงเลือกที่จะเดินหน้าเครียดผ่านเธอไปเลย

เมื่อเดินมาถึงรถยนต์หรูคันสีดำ เป็นรถของพ่อที่จอดทิ้งไว้ในโรงแรมที่ภูเก็ต ท่านให้ผมเอามาใช้ในระหว่างสามวันที่อยู่ที่นี่

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหลังจากที่ไม่ได้ดูเลยตั้งแต่มาถึงที่นี่

“พราวส่งข้อความมาเหรอ” ไลน์แจ้งเตือนว่ามีข้อความค้างอยู่แต่ยังไม่ได้อ่าน ผมจึงเปิดอ่านและรู้ว่าที่จริง พิ้งค์พราวทักมาขออนุญาตผมออกไปหาเพื่อน

“นั่นเพื่อนเธอเหรอ” ผู้ชายหุ่นหมีคนนั้นเป็นแค่เพื่อนจริง ๆ ใช่ไหม

ติ้งติ่ง !    เสียงข้อความเข้า

เธอส่งรูปมาให้ผม เห็นแบบนี้ผมจึงยิ้มออกมาได้ เธอไม่ได้นั่งกับผู้ชายแค่สองคนยังมีเพื่อนผู้หญิงอีกคนหนึ่ง โล่งไปที งั้นผมก็คงไม่ต้องห่วงอะไรเธอแล้ว น่าจะอยากพบปะเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน

ผมนั่งยิ้มดีใจอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์ ไม่ใช่อะไรนะ ผมรู้สึกได้ว่าเธอก็แคร์ผมอยู่เหมือนกัน เพราะยังอุตส่าห์ส่งรูปมาให้ดู คงกลัวว่าผมจะเข้าใจผิด ถ้าไม่เข้าข้างตัวเองมากไป เธอคงมีใจให้ผมบ้างแหละ

...

จากนั้นผมก็ขับรถกลับโรงแรมมาเพียงลำพัง อยากรอพิ้งค์พราวนะ แต่เธอน่าจะอยู่คุยกับเพื่อน ๆ น่าจะนาน เลยขอกลับมาอาบน้ำก่อนดีกว่า

ผมจัดการทำความสะอาดร่างกายและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก็มานั่งรอพิ้งค์พราวที่ห้องนั่งเล่น เลื่อนโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ จนมาเจอรูปที่พิ้งค์พราวส่งให้ผมก่อนหน้านี้ถูกโพสต์ลงหน้าเฟซบุ๊กของเธอโดยการแท็กของเพื่อนเธอ มีคนเข้ามาคอมเมนต์หลายคน ผมเลื่อนอ่านคอมเมนต์จากเพื่อนในเฟซบุ๊กของเธอ

‘อะไรกัน นี่คืนดีกันแล้วเหรอ’

‘กรี๊ดดด พี่โดมมมม’

‘พิ้งค์พราวเธอมันร้าย’

‘อ้าว ไหนว่าเลิกกันแล้ว’ ผมอ่านแค่นี้ก็ทำให้คิ้วย่นขมวดชิดกัน ขืนอ่านทั้งหมดคงได้มือถือเครื่องใหม่แน่

“พี่โดมงั้นเหรอ ที่แท้ไอ้อ้วนคนนั้นก็คือพี่โดม ไม่สิ ไอ้โดม แฟนเก่าของเธอนี่เอง” เคยได้ยินแต่ชื่อกับวีรกรรมที่ทำไว้กับพิ้งค์พราว ได้มาเห็นตัวจริงวันนี้เอง ฮึ นั่งข้างกันแถมยังสบตากันอีกด้วย ถ่านไฟเก่ายังร้อนล่ะสิ

จากที่อารมณ์ดี พอรู้ความจริงที่เป็นความจริงอีกด้านผมพูดไม่ออกเลย มันเจ็บตั้งแต่ยังไม่เริ่มความสัมพันธ์อะไรเลย

ทำใจนิ่ง ๆ ไว้ก่อนนะคุณธามม์ รอถามความจริงจากปากพราวดีกว่าไหม คุณนี่ชอบคิดเองเออเองนะ บางทีมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คนเขาคอมเมนต์กันก็ได้

หวังว่าคุณจะใจดีกับพิ้งค์พราวนะคะ