12

นัดเจอเพื่อนเก่าดันเจอแฟนเก่า

By : ธามม์

สุดท้ายผมก็ต้องมาตามคำสั่งของพ่อ ผมมาก่อนเวลาที่พ่อนัดไว้และเร่งให้อีกฝ่ายมาก่อนเวลาด้วย เพราะจะได้รีบกลับไปหาคนที่ผมชอบ ผมบอกให้พราวกลับไปที่บ้านพักก่อน ผมไม่ได้บอกพราวว่าจะมาหาผู้หญิงคนอื่น บอกแค่ว่ามาคุยธุระด่วน

ผมขึ้นมาบนชั้น 12 ของโรงแรมแห่งหนึ่ง ซึ่งจัดเป็นโซนบาร์ของที่นี่ ทานอาหารพร้อมทั้งนั่งรับลมชมวิวเมืองไปด้วย เรียกว่าทำเลดีมาก จะดีกว่านี้ถ้ามีพิ้งค์พราวมานั่งข้าง ๆ ผม

ผมมองหาคนที่นัดไว้ พ่อบอกว่าดาวิกามาถึงก่อนผมแล้ว ที่จริงเธอก็อยู่ที่นี่แหละ เพราะโรงแรมนี้เธอบริหารอยู่

“ธามม์! ทางนี้”

หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงสดสุดเซ็กซี่โบกมือเรียกผม ดาวิกาผู้มีความมั่นใจในการแต่งตัว เธอยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เปลี่ยนแค่ความคิดบางอย่าง เพราะเมื่อก่อนเธอไม่เคยอยากจะเจอผมเลย หมายถึงก่อนหน้าที่ผมจะไปปั้นหุ่นมาใหม่นะ พ่อของเธอกับพ่อผมนัดให้เราเจอกันอยู่เรื่อย ๆ แต่เมื่อก่อนผมเป็นฝ่ายวิ่งเข้าหาเธอก่อน ก็เธอทั้งสวยหุ่นดีมีเสน่ห์ มีผู้ชายแวะมาจีบไม่ขาดสาย

ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น และก็เป็นคนที่เธอไม่เคยเหลียวแลเลย ถึงแม้พ่อผมจะรวยก็เถอะ เธอหลีกเลี่ยงนัดผมมาตลอด และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ผมไม่ชอบเธอแล้ว

ทำไมนะเหรอ ก็เธอมองแค่คนหน้าตาดีดี ถ้าผมยังอ้วนลงพุงเป็นหมูตุ๋นเหมือนเมื่อก่อนนี้ ล้านเปอร์เซ็นต์ที่เธอจะไม่มาเสียเวลาอยู่กับผม บอกตามตรงถึงวันนี้เธอจะยอมเปลื้องผ้าต่อหน้าผม ผมก็ไม่เอาเธอแล้ว เพราะในใจผมตอนนี้มีแค่พิ้งค์พราวคนเดียว

“สบายดีนะธามม์ นั่งก่อนสิ” เธอส่งรอยยิ้มหวานให้ผมก่อนจะเชิญให้นั่ง

“สบายดี แล้วคุณล่ะ” ผมตอบเสียงเรียบก่อนจะหย่อนก้นลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับดาวิกา

“เรียกดาวเหมือนเมื่อก่อนสิธามม์ เรียกคุณฟังดูห่างเหินจัง” ก็เธอเองนั่นแหละเป็นคนบอกให้ผมเรียกแบบนี้ ฮึ ๆ เธอจะใจดีกับคนที่หน้าตาดีจริง ๆ สินะ

“ธามม์จะทานอะไรสั่งเลยนะ เดี๋ยวดาวเลี้ยงเอง ดื่มไวน์หรือค็อกเทลดี”

“ผมไม่หิว คุณสั่งเถอะ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง ขอไวน์แก้วเดียวพอ”

“ทำไมล่ะ ธามม์มีนัดต่อเหรอ”

“ใช่” ผมตอบเธอน้ำเสียงเรียบเฉย หวังว่าคงดูออกนะว่าผมไม่อยากมาเจอเธอ เวรกรรมตามเธอทันแล้ว ให้เธอรับรู้ถึงการถูกเมินใส่เสียบ้าง ทำกับผมไว้เยอะไม่เบา คิดจะมาสนใจกันตอนนี้มันสายไปแล้วดาวิกา

 “งั้นเหรอ คงเป็นเหตุผลที่ธามม์เลื่อนนัดให้เร็วขึ้นใช่ไหม นี่ดาวดีใจไปเองสินะ คิดว่าธามม์อยากเจอดาวเร็ว ๆ เสียอีก” เธอทำหน้าเศร้าอย่างคนผิดหวัง ไม่รู้ว่าเสียใจจริง ๆ ไหม ผมก็ดูเธอไม่ออก

“ขอโทษทีนะ ที่ผมมาวันนี้ผมแค่อยากมาบอกคุณด้วยตัวเอง”

“อย่าค่ะ ดาวยังไม่อยากได้ยินคำปฏิเสธ” พูดยังไม่จบ เธอก็รีบพูดแทรก คงไม่ชินกับการถูกโดนปฏิเสธสินะ เพราะเธอเลือกได้มาตลอด ผิดกลับผมที่ถูกสาวปฏิเสธมาตลอด

“ครับ ไม่พูดก็ได้ แต่คุณคงเข้าใจผมนะ”

 By : พิ้งค์พราว

“ว้าว นี่ยัยลิตาจะพาฉันมากินอาหารที่นี่จริง ๆ เหรอ น่าจะแพงน่าดู”

ฉันหนีเจ้านายมายืนอึ้งกับบรรยากาศสวย ๆ ที่เห็นอยู่ตรงหน้า จะว่าหนีมาก็ไม่เชิงนะ ฉันแช็ตไปบอกคุณธามม์แล้วว่าขอตัวออกมาเจอเพื่อน เพียงแค่เขายังไม่อ่านแช็ต คงยุ่งอยู่มั้ง

เพื่อนของฉันคงเห็นรูปทะเลที่ฉันโพสต์ลงในไอจี เลยรู้ว่ามาภูเก็ต เธอจึงทักแช็ตชวนฉันออกมาทานข้าวด้วย ดีที่คุณธามม์มีนัดด่วน ฉันจึงถือโอกาสขอออกมาเจอเพื่อนเลยแล้วกัน

“ยัยเพื่อนเลิฟ!” มีคนมาสะกิดไหล่ฉัน ฉันหันขวับไปหาเจ้าของนิ้วเรียว

“ลิตา!” ไม่ใช่ใครที่ไหน เธอคือคนที่นัดฉันออกมานั่นเอง ด้วยความดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง เราสองคนก็เผลอกอดกันกลมเลย

ลลิตา หรือ ลิตา เป็นเพื่อนรักสมัยเรียนมัธยมของฉันเอง ตั้งแต่แยกย้ายกันไปเรียนต่างมหาวิทยาลัยก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลย นี่ก็น่าจะเกือบสิบปีได้แล้วมั้งที่ได้มาเจอกันอีกครั้ง 

“เป็นไงบ้างแก สวยขึ้นเท่าจักรวาลเลยเพื่อนฉัน” ลิตาก็พูดเวอร์เกิน

“ฉันสู้แกไม่ได้หรอก มาดามลลิตา ทั้งสวยทั้งรวย ครบเครื่อง นี่ขนาดเป็นคุณแม่แล้วนะเนี่ย”

ลิตา แต่งงานกับนักธุรกิจหนุ่มน่าจะเข้าปีที่สามแล้ว สามีเธอค่อนข้างมีฐานะร่ำรวยพอสมควร และตอนนี้ลิตาก็เป็นคุณแม่ลูกหนึ่งแต่ยังดูสวยหุ่นดีไม่เปลี่ยนเลย

“นี่ฉันน้ำหนักขึ้นมาตั้งสามโลนะ จะมาหุ่นดีอะไร”

“จ้า ๆ คุณแม่ แล้วไม่พาลูกสาวมาด้วยล่ะ อยากอุ้มหลาน”

“หลับปุ๋ยไปแล้ว ฉันเลยฝากลูกไว้กับสามี ขอหนึ่งวัน”

ลูกสาวยัยลิตาน่าจะสองขวบแล้ว เห็นแต่รูปในไอจีที่ลิตาลงทุกวัน น่ารักน่าชังแก้มย้วยมาก โตมาคงสวยเหมือนแม่

“ไปแก ไปนั่งกัน ฉันจองโต๊ะไว้แล้ว” ลิตาพาฉันเดินมานั่งที่โต๊ะ ที่เธอจองไว้

 ขณะที่ฉันนั่งลงนั้น สายตาก็สำรวจสิ่งแวดล้อมรอบกาย จนไปสะดุดที่โต๊ะหนึ่งไม่ไกลจากที่ฉันนั่งมากนัก มีผู้หญิงใส่ชุดเดรสสีแดงไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แต่ที่น่าจะรู้จักคงเป็นคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอเขาคือ ‘คุณธามม์’ นั่นเอง

คุยธุระด่วนของเจ้านายก็คือมานั่งทานข้าวกับสาวสวยนี่เอง แล้วก็หลอกให้ฉันแต่งตัวสวย ๆ แล้วจะพาไปเปิดหูเปิดตา เชอะ สุดท้ายก็ทิ้งฉันไว้บ้านพัก

ที่บอกว่าจีบฉันก็คงไม่ได้จริงจังอะไรหรอก ฉันไม่ได้หึงเขานะ แค่ไม่ชอบคนโกหกปลิ้นปล้อน ตอนแรกก็รู้สึกผิดนะที่ออกมากับเพื่อนในขณะที่มาทำงาน แต่ตอนนี้เฉย ๆ แล้ว ไม่ใช่เวลางานสักหน่อย และที่มาก็ไม่รู้ให้มาทำหน้าที่อะไร ตั้งแต่มาฉันยังไม่ได้ทำงานเลย

“สั่งเลยนะแก วันนี้จะมีคนมาเลี้ยงพวกเรา” ลิตายิ้มกรุ้มกริ่มมีเลศนัยแปลก ๆ

“จะมีใครมาอีกเหรอ”

“ไม่บอก เดี๋ยวแกก็รู้เอง สั่งเลย” ฉันดูเมนูไป สายตาก็คอยชำเลืองมองคุณธามม์กับเจ้าของชุดแดงไป อยากรู้ว่าพวกเขาเป็นอะไรกัน คงไม่ใช่แฟนสาวหรอกนะ ถ้าเป็นแฟนสาวของเขาฉันจะได้ระวังตัวเอง ไม่เผลอใจไปชอบคุณธามม์เป็นอันขาด ผู้ชายแบบนี้ไว้ใจไม่ค่อยได้

“มานั่นแล้ว เข้าใจฉันด้วยนะเพื่อน พี่เขาขอให้ฉันช่วยจริง ๆ” ฉันไม่เข้าใจที่ลิตาเอ่ย จนหันไปมองตามสายตาของลิตาจึงถึงบางอ้อ เพราะคนที่กำลังเดินตรงมาหาเราคือพี่โดม แฟนเก่าที่ทิ้งฉันไปเมื่อสามปีก่อนนั่นเอง เขาจะมาทำไม

ลืมบอกไปอย่างหนึ่ง ที่จริงลิตากับพี่โดมเป็นญาติห่าง ๆ กัน แล้วทำไมลิตาต้องนัดฉันกับพี่โดมให้มาเจอกันด้วย ทั้งที่เธอก็น่าจะรู้ว่าฉันกับพี่ชายเธอจบกันไม่ค่อยจะสวยนัก

“หวัดดีน้องพราว สบายดีไหมครับ” ผู้ชายอ้วนเดินเข้ามาทักทายฉัน เหมือนพี่เขาจะอ้วนขึ้นมาก ตอนคบกับฉันยังเป็นแค่ผู้ชายร่างท้วม เขาดูโทรมขึ้นมาก

“สบายดีค่ะ” ฉันตอบเขาเสียงเรียบ

“พี่นั่งด้วยคนนะ” พี่โดมนั่งลงฝั่งเดียวกับฉัน ไม่อยากให้พี่เขามานั่งใกล้ฉันเท่าไหร่เลย แต่จะห้ามก็ดูเสียมารยาทเกินไป ครั้นจะลุกเดินหนีก็เกรงใจเพื่อนรัก รอดูว่าพี่เขาจะมาไม้ไหน อยากเจอฉันทำไม

“งั้นฉันขอตัวไปโทรหาสามีแป๊บนึงนะพิ้งค์ คุยกันไปก่อนนะคะพี่โดม” ลิตาต้องถูกบรีฟมาแล้วแน่ ๆ เธอดูเลิ่กลั่ก ไม่เป็นธรรมชาติ และลิตาก็ทิ้งให้ฉันนั่งอยู่กับแฟนเก่าที่จบกันไปนานแล้ว ไม่รู้จะกลับมาให้เห็นหน้าอีกทำไม อึดอัดเป็นบ้า ซ้ำยังต้องมาเห็นเจ้านายนั่งดื่มกับผู้หญิงอีก ไม่รู้ว่าเรื่องไหนทำให้ฉันไม่สบอารมณ์มากกว่ากัน

 โอ๊ะโอ เอาแล้วไง พิ้งค์พราวออกมาทานข้าวกับเพื่อนแต่เพื่อนดันล่อให้มาเจอกับแฟนเก่า

ส่วนคุณธามม์ก็บอกสาวว่าออกมาคุยธุระ แต่เธอดันมาเห็นว่านั่งดื่มอยู่กับสาวอีกคน

ไม่รู้ว่าธามม์จะเห็นข้อความของพิ้งค์พราวรึยัง และเขาจะหันหลังกลับมาเห็นพิ้งค์พราวอยู่กับโดมหรือไม่ แล้วถ้าเห็นแล้วเขาจะคิดยังไง