ตอนที่ 7 มารับหมวยหน่อย

       นิ้วเรียวกดจิ้มลงบนหน้าจอโทรศัพท์เพื่อกดเรียกแท็กซี่ให้มารับหน้าคอนโด วันนี้มีเรียนตอนบ่ายแต่ที่เลือกไม่ขับรถไปเองเพราะว่าเธอมีแผน ถ้าไม่เอารถไป ก็ต้องหาคนมารับตอนเลิกเรียน และคนคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเพื่อนสนิทพี่ชายที่เธอเล็งเอาไว้

         กีรติยิ้มเล็ก ๆ อยู่คนเดียว ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่รู้สึกชอบพี่กรมากขนาดนี้ และมันก็มากขึ้นทุกวัน จนเมื่อหนึ่งปีที่แล้วเธอยอมที่จะมีความสัมพันธ์แบบวันไนท์กับเขา รู้ว่ามันเป็นความคิดที่บ้ามาก กล้าเอาตัวเองเข้าไปแลกกับความสัมพันธ์เพียงแค่ครั้งเดียว แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็เพียงแค่อยากรู้ ว่าหากถูกโอบกอดด้วยคนที่ตนเองรักจะรู้สึกอย่างไร

         ตั้งแต่มัธยมปลาย เวลาเห็นผู้หญิงคนอื่นได้อยู่ในอ้อมกอดนั้นมันรู้สึกเจ็บอยู่ในหัวใจราวกับถูกของแหลมคมทิ่มแทง อิจฉาผู้หญิงพวกนั้นที่ถูกเขากอดและได้นอนเคียงข้างกายในยามค่ำคืน

         รู้ดีมาตลอดว่าพี่กรเป็นผู้ชายเจ้าชู้มาก มากพอ ๆ กับพี่ชายของเธอนั่นแหละ แต่แล้วอย่างไร ในเมื่อชอบไปแล้วและอยากได้คนคนนี้มาเป็นแฟน มันก็ต้องลงทุนลงแรงกันหน่อย คนอย่างกีรติ ถ้าอยากได้ก็ต้องได้ ไม่มีคำว่าไม่ได้อยู่ในพจนานุกรม

         “ยิ้มหน้าบานมาเลยนะยะ มีเรื่องอะไรดี ๆ หรือไง”

         เป่ยเป้ยเอ่ยทักทายเมื่อเห็นเพื่อนสนิทย่างกรายเข้ามาในโรงอาหารของคณะอักษรศาสตร์ที่เธอเรียนอยู่ ก่อนที่กีรติจะหย่อนตัวลงนั่งที่ม้านั่งฝั่งตรงข้าม

         “ตอนนี้ยังไม่มี แต่ตอนเลิกเรียนมีแน่”

         “ตอนเลิกเรียน? ไหน มีอะไร เล่ามาเลยหมวย”

         เพื่อนซี้มีท่าทีกระตือรือร้นอยากรู้ในสิ่งที่เธอเอ่ยบอกไปเมื่อครู่ แต่เจ้าของเรื่องก็ยังนิ่งเงียบไม่ยอมตอบ

         “เดี๋ยวนี้หัดมีความลับเหรอยะ”

         “คนมีความลับคือแกหรือเปล่าเป้ย กับเฮียตี๋น่ะ ว่าไง”

         พอโดนต้อนกลับ คนที่ตั้งคำถามเมื่อครู่ก็รีบขยับตัวกลับมานั่งปกติ ทั้งสายตาก็เฉไฉมองไปทางอื่นอย่างมีพิรุธ แถมยังทำทีเปิดหนังสือเรียนขึ้นมาอ่าน ทั้งที่ก่อนหน้าไม่เห็นจะสนใจสนใจหนังสือตรงหน้าเลยสักนิด

         “ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยหมวย เล่าเรื่องแกกับพี่กรมาก่อน ไปถึงไหนกันละ”

         กีรติได้แต่ส่ายหน้าไปมาเบา ๆ เป็นคำตอบพร้อมกับเสียงถอนหายใจลากยาว ถึงเธอจะรุกหนักขนาดนี้ แต่ดูเหมือนอะไร ๆ ไม่คืบหน้าเลยสักอย่าง ก็พี่กรน่ะ ลูกไม้แพรวพราวจนเธอตามแทบไม่ทัน พยายามรุกหนักเท่าไหร่แต่กลับโดนต้อนกลับหนักยิ่งกว่า

         “แต่ฉันมีแผน!” คนที่ทำหน้าหงอยเมื่อครู่พูดขึ้นเสียงดังทำเอาคนที่กำลังตั้งใจฟังสะดุ้งโหยง

         “แผนอะไรของแกวะหมวย”

         “เลิกเรียนฉันจะให้พี่กรมารับ วันนี้ฉันนั่งแท็กซี่มา”

         “หืม? แล้วแกรู้ได้ยังไงว่าพี่เขาจะมารับแก”

         ยัยตัวเล็กยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย ก็เธอรู้จักพี่กรมาตั้งกี่ปีแล้ว ตั้งแต่สมัยเฮียตี๋ยังเรียนไม่จบเลยด้วยซ้ำ ถึงภายนอกจะเป็นผู้ชายเจ้าชู้ ชอบควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า และถึงแม้ชอบทำตัวเฉยชากับเธอแค่ไหน แต่ลึก ๆ พี่กรก็เป็นคนที่ใจดีมากเช่นกัน

         อย่างตอนนั้น...ตอนที่เธอเรียนอยู่ชั้น มอ.ห้า ฝนกำลังตกหนักโทรหาเฮียตี๋เท่าไหร่ก็ไม่ยอมรับสาย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงอยู่กับผู้หญิงสักคน แต่มันน่าโมโหตรงที่ลืมน้องไว้ที่โรงเรียนไม่ยอมมารับนี่แหละ

         จะโทรไปบอกพ่อกับแม่ให้ส่งคนมารับก็กลัวพี่ชายจะโดนด่า สุดท้ายจึงเลือกกดโทรไปหาพี่กรแทน ในตอนแรกแค่กะว่าจะให้เขาโทรบอกเฮียตี๋ให้มารับหน่อย แต่อีกฝ่ายกลับอาสามารับด้วยตัวเอง

         ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไม่รู้ว่าพี่กรขับรถหรือเหาะมากันแน่ แต่เขาก็มาจอดหน้าโรงเรียนตรงที่เธอยืนรออยู่ คนตัวโตลงจากรถมาพร้อมกับร่มคันใหญ่แล้วพาเธอไปส่งบ้านอย่างปลอดภัย

         จะว่าไป...จุดเริ่มต้นมันคงมาจากวันนั้น วันที่ฝนตกหนักและเขาอาสามารับ จึงทำให้เธอเริ่มคิดกับพี่กรมากเกินกว่าคำว่า...เพื่อนสนิทของพี่ชาย

         “เฮ้ย!...คลาสจะเริ่มแล้ว ฉันกลับคณะก่อนนะเป้ย”

         กีรติสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิดเมื่อสายตาเหลือบเห็นเวลาที่แสดงอยู่บนนาฬิกาข้อมือ อีกแค่ห้านาทีก็จะถึงวิชาสำคัญของอาจารย์ที่ได้ชื่อว่าสุดโหดในคณะบริหารธุรกิจ

         “เออ ๆ แล้วเจอกัน ถ้าไม่มีรถกลับก็โทรมานะ เผื่อพี่เขาไม่มารับ”

         “สาบานว่าแกอวยพรฉันอยู่น่ะเป้ย”

         อยากจะตีแขนเพื่อนแรง ๆ สักทีในข้อหาพูดจาไม่เป็นมงคล แต่ตอนนี้ต้องรีบวิ่งไปยังคลาสเรียนให้ทันเวลาก่อน...

4 โมงเย็น

         กีรติแทบจะทิ้งตัวลงนอนบนโต๊ะเมื่อหมดเวลาของคลาสสุดท้ายและอาจารย์ออกไปจากห้องแล้ว ไม่คิดไม่ฝันจริง ๆ ว่าเอกการบัญชีที่เธอเลือกเรียนมันจะยากอย่างนี้ ขนาดมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้โง่ในการคำนวณเลยแม้แต่นิดเดียว แต่พอเจอโจทย์ยาก ๆ เข้าไปก็ทำเอาพลังงานในร่างกายแทบจะเหลือศูนย์

         โดยเฉพาะให้วิชาภาษีเนี่ย ยากเกินไปแล้ว!!!

         แต่เดี๋ยวก่อน...ยัยตัวเล็กรีบดีดตัวขึ้นนั่งตรงเมื่อนึกขึ้นได้ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคร่ำครวญความยากของวิชาที่เรียน แต่มันเป็นเวลาที่จะต้องโทรหาพี่กร

         เธอรีบเก็บของลงกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องเรียน มือข้างหนึ่งก็กดหน้าจอโทรศัพท์เพื่อโทรหาอีกฝ่ายไปด้วย

         //โทรมาทำไมหมวย//

         “อุ๊ย...พี่กรรู้ว่าเป็นหมวย แสดงว่าเมมชื่อหมวยลงในโทรศัพท์แล้วใช่ไหมคะ คือว่า…หมวยไม่มีรถกลับค่ะ”

         มีเสียงพ่นลมหายใจดังมาตามสาย และมันก็เป็นสิ่งที่เธอได้ยินจนชินเสียแล้ว

         //เราเล่นส่งข้อความมาหา เช้า เที่ยง เย็น ถึงไม่เมมมันก็ต้องจำได้อยู่ดี แล้วนี่รถเราไปไหน//

         “รถหมวยยางแบนค่ะ เลยไม่ได้ขับมา” ไม่ได้ตั้งใจโกหกนะคะพี่กร

         //แล้วตอนไปมหา’ลัย ไปยังไง//

         “เอ่อ...หมวยนั่งแท็กซี่มา แต่นั่นมันตอนเที่ยงนี่คะ ไม่น่ากลัว ตอนนี้มันเย็นแล้วนะคะพี่กร หมวยไม่อยากนั่งแท็กซี่”

         คราวนี้เป็นเสียงลมหายใจหนัก ๆ ลากยาว แต่ประโยคถัดมาก็ทำเอาเธอยิ้มแก้มแทบปริ

         //รออยู่หน้าคณะฯ เดี๋ยวพี่ไปรับ//

         จบประโยคพี่กรก็วางสายไป เธอรู้อยู่แล้วว่ายังไงเขาก็ต้องมารับแน่ ๆ จะมีใครใจจืดใจดำทิ้งให้สาวน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูนั่งรถกลับคนเดียว ยกเว้นเฮียตี๋!

         ภัทรกรรีบขับรถออกมาจากร้านทองตัวเองอย่างเร่งรีบ ให้มันได้อย่างนี่สิ ยัยตัวแสบมีเรื่องให้ปวดหัวแทบทุกวัน ลำพังไอ้รูปถ่ายในชุดนอนวาบหวิวที่ส่งมาให้วันละสามเวลาหลังอาหาร ก็แทบจะทำให้เขาตบะแตกอยู่แล้ว ยังจะมาใช้ลูกไม้ออดอ้อนให้ได้อยู่ใกล้ชิดกันอีก

         แต่อย่างว่า...จะให้เขาปล่อยเด็กดื้อนั่งรถแท็กซี่กลับเองก็อดเป็นห่วงไม่ได้

         เกือบชั่วโมง รถของเขาก็มาจอดด้านหน้าคณะบริหารธุรกิจ แต่กลับไม่เห็นกีรติที่นัดกันเอาไว้ นัยน์ตาสีน้ำตาลมองซ้ายมองขวา แล้วก็ต้องสะดุดกับร่างเล็กในชุดนักศึกษารัดรูป ที่ต้องบอกว่ารัดมาก กำลังยืนคุยกับผู้ชายอยู่

         บอกให้มารับ แต่ตัวเองดันไปยืนคุยกับผู้ชายคนอื่นหน้าตาเฉยเนี่ยนะ

         ปี๊น!!!

         เสียงแตรที่ดังลั่นทำให้ทุกคนที่อยู่บริเวณนี้หันมามองเป็นตาเดียวกัน รวมถึงกีรติที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนร่วมคณะก็ด้วย เมื่อเห็นว่าเป็นรถของใคร เธอก็รีบโบกมือลาเพื่อนแล้วเดินมายังรถที่จอดรอทันที

         “ขอบคุณะนะคะพี่กรที่มารับหมวย”

         พอเข้ามานั่งในรถ คนตัวเล็กก็เอ่ยทักทายพร้อมกับรอยยิ้มน่ารักอย่างที่เธอเคยยิ้มให้เขาเป็นประจำ แต่คนที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับกลับเอาแต่หน้าบึ้งไม่พูดไม่จา

         “พี่กรเป็นอะไรหรือเปล่าคะ โกรธหมวยเหรอที่ให้มารับ”

         “เปล่า...แต่เราให้พี่มารับ แล้วทำไมไม่ยืนรอหน้าคณะดี ๆ มัวแต่ยืนคุยกับผู้ชายคนอื่นอยู่ได้”

         นี่กำลังโดนดุ หรือโดนโกรธอยู่เหรอ แต่อาการของคนตัวโตในตอนนี้ดูจะแปลก ๆ ไปสักหน่อย กีรติเอียงคอมองคนข้าง ๆ ระหว่างที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัย

         “หรือว่า...พี่หึงหมวย”

         เท้าแทบจะเหยียบเบรกจนหัวทิ่มเมื่อได้ยินคำพูดของยัยเด็กดื้อ

         “ใครจะไปหึง ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” ภัทรกรรีบแก้ตัว ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อครู่พูดออกไปแบบนั้นได้อย่างไร

         “ไม่เป็นตอนนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ มะรืนนี้ เดือนหน้า หรือจะปีหน้า ก็ได้เป็นแล้วค่ะ”

         “ใครตกลงด้วย”

         “ถึงพี่กรยังไม่ตกลง แต่หมวยรู้อนาคตก็แล้วกัน”

         พูดเพียงแค่นั้น เธอก็หันหน้ากลับไปนั่งตรง ๆ มือเล็ก ๆ ขาวเนียนเอื้อมมาเปิดเพลงฟัง ทำราวกับรถคันนี้เป็นของตัวเอง ทั้งยังโยกย้ายเข้าจังหวะตลอดทางจนมาถึงคอนโด

         “พี่กรขึ้นไปกินน้ำข้างบนห้องหมวยก่อนไหมคะ”

         “ไม่ไป กลัวเราวางยาปลุกเซ็กซ์”

         “ว้า...แย่จัง” น้ำเสียงนั้นฟังดูยียวน “แต่คนอย่างหมวยไม่ต้องใช้ยาปลุกเซ็กซ์หรอก จริงไหมคะ เพราะหนึ่งปีก่อน หมวยก็ไม่เห็นต้องใช้มันสักนิด”

///////////////////////////////////////////////////////